marqu

Essay over Gedachtenkracht werd geplaatst in het Financieel Dagblad. Te lezen op www.marjaruijterman.nl

Jouw God of mijn God?

Jaren geleden ontmoette ik de moeder van een vriendinnetje van de lagere school. Het klikte en we dronken af en toe koffie met elkaar. Ze was Christen en we hadden prachtige gesprekken. We begrepen elkaar en gingen dieper en dieper. Tot ze me op een dag tijdens het eten van haar koekje streng aankeek en zei: “Marja, jij bent van de duivel!” Ik verslikte me in mijn koffie en keek haar ongelovig aan. Ik dacht dat ze een grapje maakte… maar nee… Weg was de goede sfeer en ze rukte me bijna mijn koffie uit de handen. “Ja, want jij gelooft niet dat Jezus de enige weg is.” Dit was het eind van onze gesprekken. De koek was op.

En dan de prachtige gesprekken die ik had met een vrouw die Krishna aanbad. We hadden zoveel gemeen en we zweefden samen op golven van spiritualiteit tot ze plotseling, met haar vinger dreigend naar me uitgestoken, zei: “Je moet Krishna als God zien, anders klopt er niets van je spiritualiteit!”

Ik maakte kennis met allerlei richtingen: bij de ene mocht je geen seks en geen uien, bij de andere geen vlees op vrijdag en bij weer een andere moest je het ijskastlicht met tape bedekken op zaterdag. God zei tegen de één dat je naar het oosten moest buigen tijdens het bidden en tegen de ander dat je niet moest bidden maar mediteren. Voor sommigen moest dat vijf keer per dag en voor anderen drie keer. Weer anderen mochten een vrouw geen hand geven en sommigen moesten dat juist. Twee boeddhistische vriendinnen keken me meewarig aan en zeiden dat ik nog niet zo ver was omdat ik God niet los had gelaten. Tja, wat moet je dan? Wat is nu de waarheid?

Je komt thuis na dit leven en je staat voor God. Hij kijkt je woedend aan en zegt: “Op 2 maart 1988 heb jij een ui gegeten!” Of: ”Jij hebt het licht van de koelkast aan laten staan op 3 februari 2004!” “Je hebt gevreeën op zaterdag 10 december! Foei!” “Je boog te veel naar het zuiden op 2 maart 2005 en je geloofde nog in me tot het einde, terwijl je me allang los had moeten laten!”

Binnen en buiten al die stromingen kom ik mensen tegen die de regels niet zo nauw nemen en die hun hart wijd open hebben staan. Warmte straalt me tegemoet als ik hen zie. Ik zie atheïsten die diezelfde liefde uitstralen en in de meest vreselijke oorden mensen helpen. Ik ontmoet doodgewone mensen die zomaar op een bankje in het park, levenswijsheden die niet uit boekjes komen, aan anderen doorgeven. Mensen die, al dan niet gedoopt of besneden, liefde verspreiden.

Regels en rituelen zijn middelen om de connectie met God te ervaren. Als ze echter de hoofdmoot worden, dan werken ze eerder als een blokkade.

Ik ken mensen die doodsbang zijn als ze een regel hebben overtreden. Er is dan altijd iemand die zich opwerpt als boze rechter, Gods afgevaardigde op aarde. Als we gekwetst zijn in naam van God is het eigenlijk ons ego dat gekwetst is. We gebruiken God als machtsmiddel voor onze eigen strijd. We maken van God een karikatuur van ons eigen gekwetste ego. God kan niet beledigd zijn als we een regel overtreden of als we hem bespotten.

Moslims zijn beledigd over spotprenten en anderen zijn weer beledigd omdat de moslims het niet pikken. Zo zijn we met ons allen beledigd en denken we het meeste recht te hebben op het slachtofferschap.

God of Allah, de bron, of hoe je hem/haar wilt noemen, is liefde. Angst blokkeert de ervaring van liefde. Die liefde en kracht zijn er altijd. Zomaar om door ons heen te laten stromen en te gebruiken en door te geven. Dat gaat eeuwig door. Soms vergeten we het en weten we niet meer waar de deur zit. Als we hem weer vinden hoeven we alleen maar te kloppen. Hoe we dat doen mogen we zelf weten.

Er is een prachtig verhaal van Osho dat me elke keer weer raakt: Een goeroe stuurt zijn discipel naar een onbewoond eiland met een mantra. Na 20 jaar stapt de goeroe in een bootje en roeit naar het eiland, om te zien hoe het met hem gaat. Daar zit de monnik voor een grot zijn mantra te zeggen. “Ai”, zegt de goeroe geschrokken, “je zegt de mantra verkeerd.” “Oh jé,” zegt de monnik, “hoe was het ook weer?” De goeroe geeft de juiste mantra en zegt dat de monnik nu helemaal opnieuw moet beginnen. Mismoedig stapt hij weer in zijn bootje en half op zee hoort hij: Splash splash… Als hij omkijkt, ziet hij de monnik over het water aan komen rennen: “Wat was de mantra ook weer?”

Ooit zag ik een plaatje waarop God als stralende zon naar alle kanten schijnt. Mensen trekken met lange touwen aan hem en roepen: “Hij is van ons!!” “Nee, hij is van ons!” God trekt zich nergens wat van aan en straalt rustig zijn stralen naar iedereen om hem heen.

YOUR GOD OR MINE?

Years ago I happened to meet the mother of a childhood classmate. We hit it off immediately, and sometimes we enjoyed coffee together. The lady was a Christian, and we had wonderful conversations. We understood each other, and the discussions we had steadily became deeper and more profound.

Until, one day, she looked very sternly at me while eating her cookie, and said: “Marja, you are from the devil!” I almost choked on my coffee, and stared at her, not believing what I had just heard. I thought she had made a joke. But no …gone was the good feeling. The lady almost snatched the coffee cup from my hands. “Yes, because you do not believe that Jesus is the only way.” And that was the end of our dialogues. The cookies were finished, too.

And then there were the great discussions I had with a woman who worshipped Krishna. We had such a lot in common, and we were floating blissfully together on billowing waves of spirituality, until she pointed a threatening finger at me and said: “You have to see Krishna as God, else there’s something very wrong with your spirituality!”

I became acquainted with all sorts of schools of thought and religious denominations: the one prohibited sex and onions, the other proscribed eating meat on Fridays. Yet another ordered the refrigerator-light to be covered with tape on Saturdays. According to reports, God told the one that he had to bow to the East during prayer. The other, however, was ordered to meditate, not pray. Some had to do this five times a day, and others had to do it three times daily. Some were not allowed to shake a woman’s hand, while others were ordered to do so.

Once two Buddhist lady friends looked at me pityingly, and said that regretfully, I hadn’t progressed very far on the spiritual path, because I had not released God.

So what must one do then? What is actually the truth?

Imagine: you finally arrive home after this life, and stand before The Lord God. He looks angrily at you and snarls: “On March 2, 1988, you ate an onion!” Or: “You have not covered the refrigerator-light with tape on February 3, 2004!” “You had sex on Saturday, December 10! Shame on you!” “You bowed too much to the South on March 2, 2005, and you believed in me until the very end, while you actually had to let me go long before that!”

Within and outside of all these movements I encounter people who are not so fussy about these rules and regulations, and who keep their hearts wide open.

Genuine warmth radiates from them. I see atheists who emanate the same warmth and love, helping fellow souls in the most terrible and inhospitable regions. I meet perfectly ordinary people who, while just relaxing on a bench in the park, pass on to others the most wonderful pearls of life’s wisdom, not ordinarily found in books. People who, having been baptized or circumcised or not at all, spread around love and light nevertheless. Rules, regulations ands rituals are just ways and means to experience the connection with The Creator. If, however, they are allowed to become the principal part, they act as a solid block.

I know people who are terrified after they have broken a rule. And there is always someone who sets himself up as the stern and enraged judge, God’s representative on earth. If we are hurt “in the name of God” it is actually our own ego that has been hurt. We then use God as a kind of tool within our own inner strife, making Him a caricature of our own wounded ego. God cannot be insulted if we happen to violate a rule or if we make fun of Him.

Muslims are offended because of certain cartoons, and others are just as offended because the Muslims won’t put up with it. So we are all being offended together, and believe that we alone have the most right to claim victimhood.

God or Allah, The Source, or whatever you choose to call Him or Her, is Love. Fear blocks the experience of love. That love and that power are always there for us…we may just allow it to flow through us, and we may utilize it, and pass it on to others. This process goes on eternally. Sometimes we forget, and don’t quite remember where the door is anymore. And if we find it again, we have just to knock. And how exactly to knock …well, that is our very own choice.

Osho once told a wonderful story, which touches me deeply every time I hear or read it: a guru gives his disciple a mantra, and then sends him off to an unpopulated island. Twenty years afterwards, the guru boards a small boat, and rows to the island to find out how his disciple is coming along. He finds the monk sitting in front of a cave, repeating his mantra over and over again. “Oh, no,” exclaims the shocked guru. “You’re saying the mantra all wrong!” “My goodness,” replies the monk, “How was it again?” The guru then gives the correct mantra, and orders his disciple to start all over again from the beginning. In a state of dejection, the guru boards his boat and rows away from the island. After quite some time, he hears a sound behind him … “Splash, splash!” The guru turns around, only to see the monk running to him over the waves, shouting: “Say, what was that mantra again?”

I once saw a picture, on which God is shown as a bright sun, radiating his love and light to every direction. Human beings are pulling at him with long ropes from all sides while shouting: “He belongs to us!” “No, he’s ours!” God doesn’t pay any attention whatever to the commotion, and calmly continues to project his rays to all around him.

©Marja Ruijterman