Diabetes en milieuvervuiling

Jaren geleden klopte Lisa Landymore-Lim, een jonge biomedisch chemica, aan bij Lynne McTaggart, hoofdredacteur van het Britse blad What Doctors Don't Tell You (WDDTY) met de ongehoorde theorie dat diabetes type 1 veroorzaakt werd door blootstelling aan bepaalde chemische stoffen en geneesmiddelen zoals antibiotica en vaccins. Die theorie baseerde ze op haar eigen overzichtsonderzoek naar diabetes onder kinderen. Haar verhaal hebben we destijds ook gepubliceerd in het Medisch Dossier , de Nederlandse uitgave van WDDTY. Uit recent onderzoek blijkt nu dat dr. Landymore-Lim gelijk heeft en dat alle medische aannames over diabetes aan herziening toe zijn.

Onderzoekers, verbonden aan de Kyungpook National University in Daegu, Korea voerden verspreid over meerdere instellingen een driejarig onderzoek uit, waaruit bleek dat diabetes meer dan vijf keer zo vaak voorkwam onder mensen met een hogere concentratie van een aantal pesticiden en andere chemische stoffen in hun lichaam. Hoe vaak diabetes voorkwam, bleek bovendien te maken te hebben met de dosis: hoe groter de blootstelling, des te groter het risico dat de ziekte ontstaat1. Nog uitzonderlijker was dat ze bij mensen met een laag gehalte aan organische vervuilers geen verband vonden tussen overgewicht en diabetes. Dat is opmerkelijk, omdat lange tijd is gedacht dat bij diabetes type 2 naast erfelijkheid ook levensstijl een grote rol speelde, vooral een levensstijl met weinig beweging en overgewicht. Volgens het Koreaanse onderzoek was vet echter alleen een risicofactor als er bepaalde gifstoffen boven een bepaalde concentratie in het bloed aanwezig waren. Deze en andere onderzoeksresultaten doen vermoeden dat de ziekte meer te maken heeft met gifstoffen die in vetcellen opgeslagen zijn, dan met het overgewicht op zichzelf.

Alle betrokken chemische stoffen (dioxinen, polychloorbifenylen, dichloordifenyldichloorethyleen (DDE, het belangrijkste afbraakproduct van de pesticide DDT)) zijn net als vele pesticiden lipofiel. Dat betekent dat ze zich laten opslaan in vet. Bovendien consumeren mensen met een ongezond eetpatroon vaak veel vet (zoals dierlijke vetten) waardoor ze uiteraard meer voedingsmiddelen eten waarin deze stoffen zitten. Het vet op zichzelf is dus niet het probleem, maar slechts het voertuig van het probleem: de chemicaliën.

Als er een verband is tussen diabetes en eetgewoonten, zou dat ook chemisch van aard kunnen zijn. Mensen die veel bewerkte voedingsmiddelen eten, gebruiken automatisch veel meer chemische stoffen, conserveermiddelen en pesticiden dan mensen die biologische onbewerkte voeding eten.

Dat diabetes grotendeels veroorzaakt wordt door een overmaat aan chemische stoffen, wordt nog waarschijnlijker als we kijken naar de onderzoeksresultaten van dr. Landymore-Lim die betrekking hebben op de geneesmiddelen die diabetes type 1 veroorzaken. Daaronder vallen antibiotica, diuretica (plaspillen) en sommige middelen tegen hoge bloeddruk. Zoals we in december 2006 (Medisch Dossier, maart 2007) rapporteerden, hebben deze middelen bepaalde chemische eigenschappen gemeen, met name het feit dat ze extreem negatief geladen zijn en bijna ‘magnetische’ affiniteit vertonen voor chelatie met zinkionen. Daar de alvleesklier (pancreas) het orgaan is met de grootste zinkvoorraad van het lichaam, is het niet onlogisch dat deze klier het doelorgaan wordt van een chemische aanval door de zink minnende stoffen. Het is gewoon het verkeerde orgaan op de verkeerde plaats en op het verkeerde tijdstip. De chemische stoffen binden zich aan de bètacellen in de pancreas, de cellen die insuline uitscheiden2.

Volgens de hypothese van dr. Landymore-Lim vervangen de chemische stoffen de insuline die aan zink gebonden is en binden ze zichzelf aan dat mineraal in de pancreas. Hierdoor ontstaan nieuwe verbindingen en verandert de zuurgraad in de bètacellen. Daardoor kan het immuunsysteem van het lichaam antilichamen gaan produceren die zich richten op de bètacellen van de eigen pancreas en deze proberen te vernietigen, omdat die aangezien worden voor vreemde cellen (van bijvoorbeeld een infectie).

Hoewel de uiteindelijke oorzaken van diabetes type 1 en 2 lange tijd een vraag zijn gebleven voor de medische professie, zal nu wellicht blijken dat deze liggen in een invasie van buitenaf door chemische stoffen in het milieu. Het zoveelste voorbeeld van een langzame vergiftiging door ons milieu.

Lynne McTaggart

Bronnen:

1 Diabetes Care, 2006; 29: 1638-1644

2 Mol Pharmacol, 1985; 27: 366-374

Lees meer over diabetes en milieuvervuiling in het maartnummer van Medisch Dossier www.medischdossier.org