Een speciale school met compassie

'Luister’, sprak de kinderarts alsof hij een nationale ramp ging aankondigen. ‘Uw kind is achterlijk en zal dat altijd blijven.’ Dina Abdel Wahab was zojuist bevallen van Ali, door anderen al gauw bestempeld als een mongooltje. Terugkijkend zegt Abdel Wahab: ‘De geboorte van een kindje met het syndroom van Down is op zichzelf niet traumatisch; de reacties van de omgeving is dat wél.’ Het ergste, vond Abdel Wahab, was dat in Egypte nauwelijks informatie was te vinden over wat haar kind mankeerde. Hulp was er helemaal niet, ook niet van de arts die de diagnose aanvankelijk zelfs voor haar had verzwegen. Antwoorden op haar vragen kreeg zij tijdens een bezoek aan Washington, waar experts haar vertelden dat mensen met het Downsyndroom wel degelijk volwaardige leden van de samenleving kunnen zijn, mits in een vroeg stadium aandacht wordt besteed aan het ontwikkelen van hun vaardigheden. Abdel Wahab keerde opgetogen terug naar Egypte met programma’s voor lichaams- en spraaktherapie, en huurde therapeuten in voor haar zoon. Intussen werkte Ali voorbeeldig mee. Hij was leergierig, lief en zorgzaam voor zijn omgeving – reden voor Abdel Wahab om hem klaar te stomen voor een reguliere peuterschool. Opnieuw liep ze tegen een muur van onwetendheid aan. ‘Ze wilden hem helemaal niet aannemen, of ze vroegen of hij agressief was, of ze wilden hem niet bij de andere kinderen zetten.’ Toen ze eindelijk een school had gevonden, behandelden de leraren hem als een zielig jongetje dat helemaal niets kon. Abdel Wahab: ‘Ik werd gezien als die “gekke moeder” die haar zoon alleen maar wilde pushen om dingen te doen die hij helemaal niet kon.’ Toen zette ze de stap: ze richtte een eigen school op, waar kinderen met een handicap met respect zouden worden behandeld, te midden van ‘gewone’ kinderen. In 2000 opende Dina Abdel Wahab de deuren van de Baby Academy in Heliopolis, deels gefinancierd met eigen middelen en gesteund door Ashoka, het internationale netwerk voor social entrepreneurs. Goede leraren bleken niet te vinden. Abdel Wahab besloot academici te rekruteren en liet hen opleiden door een ingevlogen staf uit Canada die hen leerde werken met de unieke kwaliteiten van ieder kind. Abdel Wahab: ‘Het werd al snel duidelijk hoe goed het is voor zowel gehandicapte als gewone kinderen om samen op één school te zitten. Speciale kinderen leren van gewone kinderen, die op hun beurt compassie, acceptatie en hulpvaardigheid leren.’ Inmiddels geeft Abdel Wahab leiding aan twee scholen met vierhonderd kinderen, van wie 65 met speciale noden. Daarnaast werkt ze nauw samen met tien andere scholen die gehandicapte kinderen aannemen. En Ali? Hij is een gelukkige en sociale leerling van 8 jaar in de eerste klas van de Cairo British International School. ‘Het gaat goed met hem’, glundert zijn trotse moeder. ‘Veel beter dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.’