Nooit meer stress

Op een vliegveld legde ik de laatste hand aan een interview waaraan ik een week had gewerkt. Ik sloot de computer af en deed de klep van mijn laptop tevreden dicht. Lekker gevoel, nu even slapen in het vliegtuig. Een paar uur later werd ik wakker met de onweerstaanbare behoefte nog even de tekst te bekijken voor een laatste aanpassing. Wat slaperig startte ik de computer op, opende het document en ... niets. Leeg. Nacco. Nada. Zilch. Onmogelijk! Paniek! De deadline is vandaag! Hoe? Wat?! ... Eeehhh? Arghhh! De stewardess vroeg bezorgd of ik iets wilde drinken. Eenmaal op vaste grond kreeg ik de helpdesk van Apple aan de lijn. ‘Nee meneer, ik vrees het ergste. Die tekst is weg.’ ‘Maar’, roep ik, ‘dat kan helemaal niet! De deadline is vandaag! Nu! Is er niemand op uw afdeling die het kan herstellen, die een wonder kan verrichten? Het zal toch nog wel érgens in cyberspace zijn?’ Stilte. ‘Toch?’ De man betuigt zijn innige deelneming en hangt op. Machteloos. Zo mooi wordt het nooit meer, dacht ik: die perfecte volgorde, die subtiele overgangen, die lekkere zinnetjes, dat krachtige begin, dat ontroerende eind, en dan die kop... Wat wás de kop ook alweer? En hoe ging dat ontroerende eind nu? Dat was alles wat ik die dag kon denken, zonder de moed te vatten werkelijk achter de computer te gaan zitten. En toen dacht ik ineens: dit is mijn kans om voor eens en voor altijd af te rekenen met die stress over werk, die paniek om tijd, die angst om te falen, die spanning van altijd het beste te moeten presteren. Voor wie? Voor wat? De volgende ochtend stond ik op, deed wat yoga, ging mediteren, keek naar de zee, lachte naar de meeuwen en ik vroeg God en de engelen om hulp, een wonder. Zes uur later was het stuk af. Mooier, eerlijker, echter en met eigenlijk een veel betere energie dan de eerste versie. Het interview ging nota bene over het belang van intentie: dat het er niet zozeer om gaat wát je doet, maar om hóe je het doet, om de intentie achter je handelingen. Ik kan dus wel een mooi artikel schrijven, maar als ik dat doe vanuit stress, paniek of de drang om mijzelf te bewijzen, wat komt er dan op de lezer over? Precies: stress, paniek en ego. Werd het mij nota bene uitgespeld, begreep ik het nog niet! En als je het wél begrijpt, wordt het leven een stuk gemakkelijker. Achteraf ben ik blij dat ik die tekst kennelijk per ongeluk heb gewist en dat ik heb gezien hoe het ook kan. Ik hoef nu geen mooie, geweldige interviews meer te schrijven, interessante lezingen te houden of pakkende popsongs te componeren. Ik hoef alleen maar een goed bewustzijn te hebben! De rest komt vanzelf.