www.odemagazine.com

Heilige in houthakkershemd

Ik ontmoette Chuck Bates voor het eerst in de Verenigde Staten in een blokhut. Ik was veertien, Chuck moet rond de dertig zijn geweest. Met zijn ruige baard en houthakkershemd deed hij mij nog het meest denken aan de beer die ik een paar dagen eerder in Yellowstone Park had gezien. Maar deze beer veranderde binnen een week mijn hele leven en niet alleen omdat hij zo mooi gitaar speelde. Het was op een feest van gemeenschappelijke vrienden – in een blokhut in de bergen. Die eerste avond vonden we elkaar bij het kampvuur, waar we urenlang over muziek spraken. Over de mooiste gitaarsolo’s die ooit waren gespeeld en over de magische momenten waarop muzikanten één worden met de muziek – die momenten waarop je geen muziek meer maakt, maar de muziek door jou heen speelt. Chuck sprak vooral gloedvol over de stiltes tussen de noten. ‘De magie zit in de stilte’, zei hij. ‘Be the wise man who speaks rarely but each word profound.’ Ik luisterde ademloos en kon van opwinding nauwelijks slapen. De volgende dag zouden we samen muziek maken. Ik was vroeg uit de veren om zo snel mogelijk aan de slag te gaan. Geen minuut te verliezen! Maar Chuck had geen haast: ‘Eerst rustig ontbijten, dan wat hout hakken en dan wandelen we met de gitaren naar het hoogste punt van de berg.’ Toen we daar eindelijk zaten, maakte Chuck geen aanstalten om zijn gitaar uit te pakken. Hij sloot de ogen en ademde diep in en uit, in en uit. Voor de beleefdheid deed ik mee. Eindelijk gingen we spelen. We zouden beurtelings improviseren op een eenvoudig akkoordenschema. Ik mocht eerst en deed mijn uiterste best om zoveel mogelijk noten in zo weinig mogelijk tijd te laten klinken. Toen Chuck aan de beurt was, sloot hij de ogen en wachtte zeker een halve minuut voordat hij überhaupt een noot speelde. Toen die noot kwam, had dat zo’n impact, dat ik ervan schrok. Daarna werd het weer stil. Toen weer een paar noten en weer de stilte. Vijf dagen bracht ik met Chuck door, op de berg waar het steeds stiller werd. In de daarop volgende jaren verloor ik hem uit het oog, totdat ik hem vorig jaar onverwacht weer tegenkwam. Het werd een emotionele ontmoeting. Hij had er geen idee van wat ik sindsdien had uitgespookt, dat ik gouden platen aan de muur had hangen en meditatieleraar was geworden. Muziek en stilte waren belangrijke leidraden van mijn leven geworden. Chuck had er vooral geen idee van dat die ontwikkeling was ingezet door die vijf dagen die we samen hadden doorgebracht. Hij was ze helemaal vergeten. Voor hem was het heel normaal dat je je tijd en energie inzet om het mooiste uit een ander omhoog te halen. Verleden week viel er een pakje in de bus. Van Chuck. Er zat een cd in van een Mexicaanse jongen, Adrián Verde, uit een piepklein dorp. De eenvoudige jongen was in het dorp erg geliefd vanwege zijn liedjes. Honderden had hij er al gecomponeerd. Chuck bracht wat dagen met hem door en nam enkele van zijn liedjes op. Thuisgekomen belde hij een paar bevriende topmuzikanten en zette er een complete band onder. Vervolgens ‘photoshopte’ hij er een prachtig hoesje omheen, kopieerde de cd’s en stuurde Adrián een doosje toe. Ik zou er veel voor over hebben gehad om het gezicht van Adrián te zien toen hij zijn eigen cd voor het eerst hoorde. Tegen die tijd is Chuck het misschien al weer vergeten.