Aids in Afrika

Het was Kevin de Cock van het Britse Institute of Hygiene and Tropical Medicine die voor het eerst beweerde, dat aids 'een oude ziekte uit Afrika' was. Dit werd overgenomen door Robert Gallo met zijn groene-apentheorie: aids zou van deze aap op mensen zijn overgesprongen - pure speculatie zonder enige wetenschappelijke basis. De apentheorie werd eindelijk overboord gegooid, toen Japanse virologen erachter kwamen, dat siv (het groene-apenvirus) voor meer dan vijftig procent verschilde van hiv. In 1985 kreeg de Duitse viroloog G. Hunsmann van de universiteit Göttingen toegang tot zesduizend bevroren serummonsters uit heel Centraal-Afrika. Het bleek dat minder dan een op de duizend (0,1 procent) mensen vóór 1985 seropositief was. Dat was nog minder dan het geschatte aantal seropositieve gevallen in de Verenigde Staten in diezelfde tijd (0,2 tot 0,3 procent).

Afrikanen gaan niet dood aan aids, maar aan de ziekten waaraan ze al heel lang doodgaan: malaria, tuberculose en cholera. Maar nu heet dat ineens allemaal aids. De symptomen van tuberculose zijn niet te onderscheiden van 'aids': diarree en droge hoest. Onderzoek laat zien, dat armoede de beste indicator is voor de ziekte die wij aids noemen. Ofwel, mensen gaan niet dood aan aids, maar aan de gevolgen van armoede. De ramp die zich thans in Afrika voltrekt is, dat het geld - dat voorheen aan medicijnen tegen malaria en tuberculose (beide goed te genezen) werd besteed - nu naar allerlei safe sex campagnes gaat. Door de angstcampagnes van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) - 'Iedere drie minuten sterft een Keniaan aan aids' - zijn mensen in Afrika zo bang voor aids, dat ze - indien dit soort symptomen zich voordoet - niet meer naar een dokter durven. Vaak worden ze uit de gemeenschap gestoten en sterven een onherroepelijke dood.