Email   Print

Share

Wees een rebel!

Hoe u weer grip krijgt op uw welzijn, door niet zíektegericht te zijn, maar gezóndheidsgericht.

Foto: Istockphoto.com/Gannet77

De laatste jaren zijn vele miljarden in kankeronderzoek gestoken. Men zou dus verwachten dat er zo langzamerhand een goed idee moet bestaan van wat kanker nu exact is, waarom het de grote ziekte van onze beschaving is, en wat men er blijvend aan zou kunnen doen. Onderzoek heeft dan wel een onafzienbare reeks feiten aan het licht gebracht, maar opvallend is dat een overkoepelende visie ontbreekt. Er bestaat namelijk een opvallend verschil tussen kennis en begrip. Kennis is het directe gevolg van zintuiglijke waarneming, die tegenwoordig aangevuld wordt met onze wonderbaarlijke instrumenten en laboratoriumgegevens, maar begrip is het doorzíen van al dat materiaal waardoor er een overkoepelende visie ontstaat en men als het ware door de feiten heen kijkt. Dat is de werkelijke betekenis van diagnose. Het ontbreekt ons aan een algemene filosofie, zoals die bijvoorbeeld in de tijd van Hippocrates, de vader van de geneeskunde, nog wel bestond. Geneeskunde is niet alleen wetenschap, maar tevens kunst. Een goede arts is ook een artiest, tenzij hij of zij een grotendeels technisch beroep heeft als bijvoorbeeld chirurg. De ‘hippocratische arts’ ziet elke patiënt als een uniek geval. In tegenstelling tot de reguliere geneeskunde, waar het zeker in de ziekenhuizen zo is dat u uw lichaam inlevert om hersteld te worden – zoals u uw auto voor een reparatie bij de garage aflevert – en waarbij van u verwacht wordt (zowel in het ziekenhuis als in de garage) dat u zich er verder niet mee bemoeit, wordt bij de andere geneeskunde uw volledige inzet verwacht. Veel patiënten kiezen voor de passieve weg. Toch is gebleken dat als ze hun reguliere behandeling aanvullen met een van de vormen van de complementaire geneeskunde, ze door hun eigen activiteit voor het eerst het gevoel krijgen greep te hebben op hun situatie – en dat blijkt heilzaam te zijn voor het immuunsysteem.

De reguliere en de hippocratische geneeskunde sluiten elkaar niet uit, maar vullen elkaar aan, zoals de ‘harde’ rechter- en de ‘zachte’ linkerhand van ons lichaam. Dit mag nooit vergeten worden. Een ontstoken appendix móet eruit, een been móet gezet of geschroefd worden als het gebroken is, een lenstroebeling móet geopereerd, een kankergezwel móet verwijderd, en een kind met diabetes móet insuline hebben. Maar het allerbelangrijkst is dat een leven dat uit balans geslingerd is weer zekerheid en structuur krijgt. In de praktijk beginnen we met de tips, wat in het boek juist het einde van een verhaaltje is. ‘Tracht eens die kant op te lopen. Dan zijn je kansen om in de prijzenklasse te vallen veel groter.’ De arts geeft wegwijzers, richtlijnen voor het hele leven, maar vooral niet dingen die de patiënt móet doen. Hij heeft zijn hele leven al zo veel gemoeten. Als de patiënt er plezier in begint te krijgen, komen de vragen als ‘waarom geeft u dat middel?’ en ‘wat is het nut van de schoonmaakkuren?’. Dat geeft de arts de kans het praktische doen met gerichte antwoorden te onderbouwen, zodat de patiënt begrijpt dat hij hier met een goed uitgedokterde en van een solide wetenschappelijke grondslag voorziene therapie te maken heeft. Vervolgens gebeurt er iets belangrijks, dat mijns inziens een groot deel van de genezing uitmaakt. Langzaam maar zeker beseft de patiënt dat hij weer grip krijgt op zijn eigen leven. Hij is niet langer passief. Aangezien kanker een ziekte is waarbij cellen ongecontroleerd gaan woekeren, is het onder controle krijgen van het leven in al zijn facetten van cruciaal belang. Zelfs in vergevorderde gevallen zag ik mensen als het ware een innerlijke knop omdraaien en tegen alle verwachtingen in genezen. Laat me u na meer dan een halve eeuw praktijkervaring dit meegeven: u kunt meer dan u denkt. Veel meer. Innerlijke activiteit blijkt een van onze belangrijkste mogelijkheden te zijn om kanker te voorkomen of – in het geval iemand al is aangetast – te genezen. Want verkijkt u zich er niet op: afgezien van het noodzakelijke verwijderen of verkleinen van de tumor – zoals de reguliere kankerbehandeling dat doet – is de verdere behandeling om de patiënt zo mogelijk geheel gezond te krijgen een zeer persoonlijke zaak.

In behandelingen hebben we namelijk niet met een almachtige behandelaar te maken bij wie de bange leek zijn lichaam inlevert, zoals u uw auto ter revisie aan een garage geeft. Nee, de behandeling is teamwerk, met gelijkwaardige leden: de patiënt die zichzelf als een ouderwetse koning of koningin moet beschouwen met adviseurs om zich heen, de behandelaar, die zelfs als hij een professor is in dienst staat van de patiënt en niet omgekeerd (dat wordt wel eens vergeten), en de achterban van de patiënt, dus de partner of in het geval van kinderen de ouders. Ze zijn allen van belang. Zonder zo’n team zijn de vooruitzichten minder goed. Zelf wordt de kankerpatiënt vaak overvallen door een gevoel van onmacht, hopeloos- en hulpeloosheid. Dat gevoel is intens, doordringend en niet te ontwijken, maar geeft niet de werkelijkheid aan. U bent niet machteloos, er is in de meeste gevallen veel hoop en u bent allesbehalve hulpeloos. Uw lichaam heeft u alleen een dringende boodschap gegeven: het roer moet om! In India bestaan Westerse en traditionele ziekenhuizen en zegt de bevolking: voor acute zaken gaan we naar het Westerse ziekenhuis, voor al het andere naar het traditionele – met zijn kruiden, homeopathie, acupunctuur en ayurvedabehandelingen. Dat duidt op gezond verstand. Ook in het Westen hoop ik op een nieuw samengaan van geneeskunde en geneeskunst. Misschien moeten onze universiteiten eens hun oor te luisteren leggen bij de volksgeneeskunde in China en Japan – of zelfs hier in West-Europa, waar nog veel echte geneeskunst verstopt zit bij wonderlijke kruidenvrouwtjes of andere met een gave geboren therapeuten. Deze mensen missen natuurlijk de hoognodige universitaire discipline, maar ze kunnen ons toch leren hoe we intuïtie, warmte en eerbied voor de natuur weer in ons verkilde systeem terug te brengen. Het zou zijn alsof een wat gedegenereerde zoon uit een oud adellijk geslacht huwt met een frisse boerendochter. Er komt dan even onrust in de familie, maar eindelijk ook eens wat vers bloed in de inteelt.

Een oude uitdrukking luidt: ‘Als u in Rome bent, doe dan als de Romeinen’. Maar ik zeg dat in onze tijd een nieuw devies geldt – zeker als u minstens 90 procent kans wilt hebben om de kankerepidemie te ontlopen: wees een rebel! Ga dwars tegen de stroom in. Vorm groepen in uw woonplaats en netwerken op internet met gelijkgezinden. Ik hoop dat u – in deze steeds duisterder wordende tijd – als een vuurtoren zal zijn op een rotseiland in een stormachtige zee, die ver in de omtrek haar licht verbreidt. Zo kunt u zijn voor uw omgeving en voor uzelf. Mijn vuistregel luidt: mensen zijn uniek en ongelijk, dus bestaan er geen standaardbehandelingen.

Dit is een bewerkt fragment uit het boek U kunt meer dan u denkt (uitgeverij Lemniscaat) van Hans Moolenburgh sr.

Koop deze Ode in de winkel of bestel hem via 0251 257927.
3x Ode proberen voor €10,- ? Neem nu een proefabonnement.

Meer lezen?
genezen is iets anders dan ziekten wegdrukken
Het instinct om te helen
De gave van aandacht


Volg Ode ook op Twitter of Facebook, via de digitale nieuwsbrief, of neem een proefabonnement op Ode voor slechts €3,33 per maand