 Een hopeloos gevalHoe een jonge Paulo Coelho ontsnapte uit de psychiatrische kliniek en uiteindelijk zijn gekte verloor.  Baby Paulo met zijn
moeder, 1947.  Paulo (eerste
rij, tweede van links) op
de basisschool. Toen hij zijn ogen opende, herkende Paulo de afgeschilferde verf van het plafond: hij lag weer op een bed van de negende verdieping van Casa de Saúde Dr. Eiras. De eerste maatregel die de verplegers namen, zodra hij uit de verdoving ontwaakte, was hem naar de liftbedienden brengen en hun vertellen: ‘Dit is de patiënt die een jaar geleden is gevlucht. Onthou dat gezicht van hem, en deze keer oppassen.’ In de kliniek was sinds zijn opname [een jaar eeder, in 1966] niets veranderd. Behalve Flávio, de neef van de minister, die zich met whisky en etherspray van het leven had proberen te beroven, was -iedereen er nog, inclusief Paulo’s vroegere vluchtmakker, de stotteraar en nepstomme Luís Carlos. De gezichten verschilden niet van vroeger en het lijden evenmin. Meteen de eerste dag werd Paulo onderworpen aan een zo zware elektroshocktherapie, dat Fabíola, toen ze uren later op bezoek kwam, hem nog steeds buiten bewustzijn aantrof, nat van het kwijl en met een vertrokken gezicht als gevolg van het geweld van de elektrische ontladingen in zijn hersenen. Ondanks de tederheid van zijn vriendin kon hij maar niet de verdwenen Genivalda uit zijn hoofd zetten [die de telefoon had opgehangen nadat ze hem had verteld dat ze zwanger van hem was en aankondigde dat ze abortus ging plegen].  In Egypte, 1987,
een reis die inspiratie zou
opleveren voor De alchemist.  Met Paus Johannes Paulus
in het Vaticaan, 1998.
Hij was nog maar nauwelijks een week in het Dr. Eiras, een tijd waarin ze hem aan drie elektroshocksessies hadden onderworpen, of Paulo dacht alweer aan vluchten. En weer was Luís Carlos, die de sleur van de inrichting opnieuw niet langer verdroeg, de uitverkoren vluchtgezel. De kans deed zich voor op de dag dat een lid van het team van psychiater Benjamin Gaspar Gomes een oppervlakkig mondonderzoek verrichtte en zag dat er een verstandskies op doorbreken stond. De arts had een eurekamoment: ‘Ik weet wat je probleem is. Het is een kies die doorkomt en dat geeft druk in je hoofd. Dat maakt je nerveus en leidt tot die crises bij jou. Ik zal onze tandarts vragen die tand te trekken en dan ben je ervan verlost.’ Toen ze vervolgens op zoek gingen naar een verpleger om hem te begeleiden naar de tandarts van het Dr. Eiras, kwam hij bij toeval Luís Carlos tegen en hij zei hem: ‘Het is nu of nooit! Ze brengen me naar de tandarts en ik probeer de benen te nemen. Kijk of je ook wegkomt. Als alles lukt, zien we elkaar over een uur in het café tegenover het ziekenhuis.’ Met toestemming bewerkt en overgenomen van Paulo Coelho: Het leven van een strijder, de biografie door Fernando Morais, die in oktober verschijnt bij Arbeiderspers.Vertaling: Piet Janssen. Het hele artikel lezen? Koop deze Ode in de winkel of neem nu een proefabonnement. Meer lezen?
|
|
|
|||
 |
|||
|
