Email   Print

Share

In elke vrouw zit een leider

Wat hebben Dante en vrouwelijke leiders gemeen? Het vermogen om anderen te leiden door eerst zichzelf te begrijpen.

In elke vrouw zit een leider. Ze geeft leiding aan haar eigen unieke leven, of dat nu binnen een bedrijf is of in een andere omgeving. Dat is iets geweldigs. In elke context van het leven heeft ze de kans een verbinding aan te gaan met zichzelf en de ander. Houdt ze een baby vast, dan heeft dat betekenis. Ziet ze dat een collega het moeilijk heeft, dan sluit ze haar even in haar hart.

In het bedrijfsleven is vrouwelijk leiderschap een vorm van leidinggeven die we nog niet op grote schaal hebben gezien. Tot dusver zijn het mannen die dominant zijn op dit terrein, waaraan ze vormgeven in hun eigen specifieke stijl, die er hoofdzakelijk op is gericht zich te onderscheiden door competitie en winnen. Die stijl voldoet in kaders die daartoe geëigend zijn, maar is niet per definitie wat wordt verlangd als een algemeen geldende benadering van leiderschap.

Nu oude machtsstructuren — met als voornaamste voorbeeld de financiële instellingen — instorten en de dagelijkse communicatie zich afspeelt via complexe sociale netwerken, is er geen ander houvast dan onszelf en de mate waarin we kunnen vertrouwen op ons vermogen om onze relaties te hanteren. Vrouwelijk leiderschap kenmerkt zich door zijn gerichtheid op het opbouwen en onderhouden van relaties, een vermogen dat vraagt om zorgvuldigheid, het gebruik van non-cognitieve functies als intuïtie en de wens om duurzame oplossingen te scheppen voor acute problemen. Het is nieuw leiderschap voor ongekende tijden. Het is de oplossing voor de overgangsperiode die onze maatschappij doormaakt. Vrouwen — nu nog aan de periferie — moeten deze gelegenheid aangrijpen om eraan bij te dragen dat het slaagt.

Hoe moeten wij vrouwen ons voorbereiden op de volgende stap in de ontwikkeling van leiderschap?

Ondanks de aanwijsbare behoefte aan dit nieuwe leiderschap en het feit dat vrouwen in wezen de elementen ervan al van nature binnen bereik hebben, vinden velen van ons het moeilijk om binnen een onderneming authentiek leiderschap uit te oefenen.

Om hun rol in de beïnvloeding van de wijze waarop leiding wordt gegeven te ondersteunen, zijn vrouwen erbij gebaat inzicht te krijgen in de dynamiek van macht. De beste benadering daarvoor is te kijken hoe we zelf met macht omgaan. Dat vergt een intensief persoonlijk ontwikkelingsproces, een innerlijke psycho-spirituele zoektocht waarbij we ingaan op de conflicten tussen wat we willen en wat we doen.

Dantes reis door het vagevuur in De Goddelijke Komedie biedt sprekende voorbeelden van dit proces. De zeven zonden en deugden helpen ons de werking van het innerlijke leven, waardoor we vastgeketend blijven aan oude gewoonten, te begrijpen en te benoemen. Hoogmoed, afgunst, boosheid, luiheid, hebzucht, gulzigheid en lust: het zijn eigenschappen die in ons allemaal aanwezig zijn en vanzelfsprekend een rol spelen in leiderschap. Maar in hoeverre bepalen die neigingen ons handelen?

Neem bijvoorbeeld boosheid. Veel vrouwelijke leidinggevenden vinden het moeilijk de juiste balans te vinden tussen boosheid en meegaandheid. Ze denken dat ze maar al te makkelijk óf als kreng óf als doetje worden gezien. Dat kan heel goed vooroordelen van collega’s weerspiegelen, maar het kan ook duiden op weinig zelfreflectie of een ongedifferentieerde relatie met boosheid en zachtaardigheid. Hoe dan ook, door deze tegenpolen te onderzoeken is het mogelijk om voor zowel boosheid als zachtheid bewustere en meer gevarieerde reacties en uitingsvormen te vinden.

Vrouwen die neigen tot obsessief-compulsieve boosheid doen er goed aan eens te kijken naar hoe ze die naar buiten brengen. Bij een overmaat aan feiten en resultaten wordt het innerlijke leven voor een groot deel eenvoudig onder de voet gelopen of weggewuifd. Maar alles wat strak en gecontroleerd is, is niet per definitie probleemloos. Soms kan achter een onverstoorbare buitenkant veel rancune schuilgaan die dan een uitweg vindt in een vlijmscherpe toon en een gebrek aan echte interactie met collega’s. Een van de vrouwen met wie ik heb gewerkt, sprak haar angst uit om als onbetrouwbaar te worden gezien, als iemand die ‘geen grip op de zaak’ had. Ze voelde zich alleen veilig in een voordeelpositie. Ze vertelde dat ze anderen voortdurend haar eigen hoge maatstaven oplegde. Ze reageerde woedend en intimiderend als een van haar collega’s verzaakte. Ze vond voldoening in de wetenschap dat ze harder werkte dan de anderen.

1 2 3 NEXT >>
view as a single page