Email   Print

Share

Oma's met een missie

Inheemse grootmoeders reizen de wereld over om hoofd en hart te verbinden

De internationale Raad van dertien inheemse grootmoeders reist de wereld rond om hoofd en hart met elkaar te verbinden

‘De grootste afstand in de wereld,’ zegt Agnes Baker Pilgrim vaak, ‘is de 35 centimeter van ons hoofd naar ons hart.’ Oma Aggie, zoals ze bekendstaat, is de oudste vrouw bij de Takelma-indianen, die leven aan de Rogue River in Oregon aan de Amerikaanse Westkust. Ze is ook lid van de Internationale Raad van Dertien Inheemse Grootmoeders, een groep oma’s met een missie. Geconfronteerd met een wereld die zich in een crisis bevindt, geloven deze wijze vrouwen dat er oplossingen zullen komen als we erin slagen die afstand tussen hoofd en hart tot nul te reduceren.

De grootmoeders uit de raad zijn gerespecteerde medicijnvrouwen en sjamanen, afkomstig uit Noord- en Zuid-Amerika, de Noordpoolcirkel, Azië en Afrika. Ze zeggen allemaal dat ze een boodschap hebben ontvangen, door middel van visioenen en profetieë n, dat zij op een cruciaal moment in de geschiedenis op het wereldtoneel zouden worden geroepen om de mensheid voor te gaan in een nieuw tijdperk van genezing, samenwerking en vrede. In 2004 kwamen ze bij elkaar in New York, vormden de raad en gingen aan het werk. ‘We maken ons grote zorgen over de ongekende verwoesting van onze Moeder Aarde en de vernietiging van de inheemse manier van leven’, verklaarden ze. ‘Wij geloven dat de lessen van onze voorouders ons pad door een onzekere toekomst zullen verlichten.’

De grootmoeders hebben zich een aantal ambitieuze langetermijndoelen gesteld, zoals druk uitoefenen op het Vaticaan om de vijfhonderd jaar oude pauselijke bullen te herroepen die de Europeanen in staat stelden de inheemse bevolking van Noord- en Zuid-Amerika te ontdoen van hun soevereiniteit. Verder hebben ze ruim honderdvijftigduizend euro gekregen van de Flow Fund Circle, een filantropisch initiatief dat idealisten, genezers en sociale vernieuwers in staat stelt geld weg te geven. De grootmoeders mogen het geld besteden aan doelen die ze zelf uitkiezen. Met deze middelen kunnen ze rechtstreeks iets doen voor de mensen in hun eigen land. Ze ondersteunen projecten als Death to Meth, een drugspreventieprogramma voor jeugdige Lakota-indianen in South Dakota; Santa Casa de Saude, een centrum voor traditionele genezing met planten in het Braziliaanse regenwoud; het Tibetaanse kinderdorp in de Indiase stad Dharamsala; en de weefcoö peratie van de Mazatec-vrouwen in Oaxaca, Mexico.

Een pas uitgekomen documentaire, For the Next 7 Generations, laat de grootmoeders zien in Amerika, India, Gabon, Mexico en Italië , waar ze duizenden mensen tot actie aanzetten, mensen die reageren op hun boodschap van zowel grote nood als krachtige hoop. De producent en regisseur van deze documentaire is Emmy-winnares Carole Hart, die de oma’s heeft vastgelegd bij hun halfjaarlijkse openbare bijeenkomsten, waar gebed, ceremonieë n en contact centraal staan. De grootmoeders helpen mensen zich te verbinden ‘met het gewijde web van het leven. En als mensen eenmaal die verschuiving in hun eigen bewustzijn maken, heeft dat enorm veel invloed op hun gedrag’, zegt Hart.

Misschien is de grootste invloed van de grootmoeders er wel een die onmogelijk te meten is; hun krachtige en liefhebbende persoonlijkheden openen ogen, genezen harten en transformeren mensen van binnenuit. Een van hun bijeenkomsten werd bijgewoond door een niet-indiaanse vrouw met haar dochter, een geadopteerde indiaanse tiener, omdat het meisje nog nooit bij haar eigen volk was geweest. ‘We hebben haar naar voren gehaald en mensen van haar stam opgeroepen naar voren te komen en bij haar te gaan staan’, herinnert grootmoeder Mona Polacca zich, een oudste van de Hopi/Havasupai/Tewa-indianen uit Arizona, in het zuidwesten van de VS. ‘Er werd een speciaal lied voor haar gezongen en ze werd ontvangen en welkom geheten door haar volk. Er waren zo’n vierhonderd mensen op deze manifestatie aanwezig, en ze stonden met z’n allen om haar heen toen ze erkend werd.’ De ervaring veranderde het leven van het meisje, en ‘van iedereen die er getuige van was’.

De agenda van de grootmoeders is simpel, maar zou wel eens revolutionair kunnen blijken: ‘Ons belangrijkste doel is het promoten van vrede en een goede relatie met iedereen in de wereld’, zegt grootmoeder Mona. Regisseur Hart voegt daaraan toe: ‘Ze helpen mensen om de wereld vanuit een inheems perspectief te zien, wat betekent dat we allemaal deel uitmaken van een levensweb dat ons verbindt, en dat geldt niet alleen voor mensen, maar voor alles wat leeft op aarde. Ik zou willen dat iedereen die de film ziet, die reis van het hoofd naar het hart maakt waar oma Aggie het over had.’