Email   Print

Verhalen van de crisis

Filmmaker Johan Kramer vindt inspiratie in de financiële recessie.

Over een kronkelig paadje in een park wandelt een vrouw met twee hondjes. De beestjes snuffelen wat rond de struiken. De vrouw loopt geduldig achter ze aan, met plastic zakjes in haar hand, waarmee ze hun behoeften opruimt.

Deze scene komt uit The Crisis and Us, de nieuwe film van de Nederlandse scriptschrijver en filmregisseur Johan Kramer (foto), die eerder internationale roem vergaarde met The Other Final, over een voetbalwedstrijd tussen Bhutan en Montserrat, destijds de twee laagst genoteerde voetballanden, en Sing for Darfur, over de tragedie in Soedan. Wie alleen de beelden zou bekijken geschoten in zwartwit op achtmillimeterfilm, die door zijn grofkorreligheid een bijna dromerige intimiteit creeert vraagt zich af wat hier gebeurt. Wie is die vrouw in het park? Waarom loopt ze daar? Hoe heten die hondjes? De verhalen, geschreven door Kramer en ingesproken door de Britse acteur David Saire, geven antwoord op al die vragen vragen die Kramer bewogen om ruim een jaar geleden te beginnen alledaagse situaties te filmen: mensen op straat, ontmoetingen in een park, het uitzicht vanuit een hotelkamer.

Toen op maandag 15 september 2008 al snel omgedoopt tot Black Monday de Amerikaanse bankgigant Lehman Brothers failliet ging en de financiele crisis een feit was, wist Kramer dat zijn film daarover zou gaan: de crisis die overal in de wereld gewone mensen zou beinvloeden in de dingen die ze doen. Zo ontstond een fascinerende film met 38 portretten van mensen uit alle delen van de wereld: Japan, Argentinie, IJsland, Nederland, Spanje, Tsjechië. Samen geven die een beeld van wat de crisis op microniveau met ons doet. Dankzij de stem van Saire en de muziek van Tom Holkenborg (Junkie XL) noemt Kramer het resultaat 'eigenlijk een film voor je oren'.

De verhalen laten volgens Kramer ook zien op welke verschillende manieren je naar de crisis kunt kijken. 'Het is niet zo moeilijk om een heel sombere, zwartgallige film te maken over de crisis', vertelt Kramer. 'Ik ben juist benieuwd wat we ervan kunnen leren. Het brengt ons noodgedwongen op een ander pad, denk ik. Daarom zit er ook een hoop optimisme in deze film.'

De verhalen, vaak gebaseerd op krantenberichten die de verbeelding van Kramer prikkelden, laten je als kijker vaak gniffelen door de hilarische situaties die Kramer beschrijft zoals die van de vrouw die haar hondjes uitlaat in het park. Zij is getrouwd met een structureel overwerkende Japanse bankier, die bang is door de crisis zijn baan te verliezen. De kinderwens van zijn vrouw wordt steeds uitgesteld, simpelweg omdat hij zestienurige kantoordagen maakt. Ze wil van hem scheiden en neemt uit wraak twee hondjes, die ze Kiniu en Kiki noemt: achter elkaar uitgesproken betekent dat iets waar haar man gek van wordt: 'financiaële crisis'. Dankzij die hondjes, die symbool staan voor haar kinderwens, lukt het haar uiteindelijk van hem te scheiden. Zo vertelt het verhaal. Kramers verhaal.

1 2 3 NEXT >>
view as a single page