Emoties maken ons mens
Hoe onderdrukte gevoelens ons afsnijden van onze geliefden en onszelf.
David Servan-Schreiber
| 119 september 2009 issue
Tom had een succesvolle carrière... bij de maffia. Hij was miljonair geweest, kon elke vrouw krijgen die hij wilde en ging om met -invloedrijke mensen. Maar toen hij na een leven vol alcohol, drugs en misdaad bij mij -terechtkwam, leek hij op een verdwaald kind dat leiding nodig had. Om -‘succes’ te hebben in zijn wereld had hij geleerd om zich af te sluiten voor zijn emoties, en hij wist niet meer wie hij was.
Tom vertelde me over de keer dat hij als nieuweling in de groep het oor van zijn beste vriend moest afsnijden, omdat die vriend de maffia geld schuldig was. Terwijl hij zijn vriend uit alle macht tegen de grond probeerde te drukken, herhaalde hij steeds het zinnetje: ‘Het is niets persoonlijks, Jimmy, het zijn zaken.’ Thuis stortte hij in en bleef twee dagen in bed. Toen hij herstelde, bezwoer hij zichzelf dat hij nooit meer zo emotioneel zou worden. Hij huilde daarna nooit meer en klom snel op in de hiërarchie van ‘de familie’. Maar na jarenlang dat leven geleid te hebben, kon hij ’s nachts pas slapen als hij een paar borrels op had, en zijn enige genot kwam van prostituées of cocaïne, of beide tegelijk.
Toen hij 55 was, platzak en alleen, begon Tom het faustiaanse pact te herkennen dat zijn leven had gedomineerd. Omdat hij zich had afgesloten voor zijn emoties, kon hij ook niet langer het soort heilzame genot ervaren dat noodzakelijk is om te groeien. Nadat hij een paar maanden lang had geprobeerd te luisteren naar wat zijn hart hem vertelde, herontdekte Tom ten slotte zijn levenslust. Hij beschreef de warmte van een kinderlach, iets wat hem nooit eerder was opgevallen, en de tranen die hij plengde toen een jonge vrouw die hij had beschermd tegen de maffia, zei: ‘Tom, niemand heeft ooit gedaan wat jij voor mij hebt gedaan. Ik zal het nooit vergeten.’ ‘Dat was beter dan honderdduizend dollar winnen met een spelletje poker’, vertelde hij me.
Hoevelen van ons zijn niet in dezelfde val terechtgekomen als Tom, zonder het te beseffen? Een manager die niet meer voelt hoe verschrikkelijk het voor iemand is om zijn baan te verliezen, die zichzelf voorhoudt dat de ontslagvergoeding een meer dan redelijke compensatie is. Een arts die bezwijkt voor de druk van een familie en een oude dame dwingt naar een bejaardentehuis te gaan, hoewel hij weet dat zelfstandig wonen het allerbelangrijkste voor haar is.
Hoevelen van ons onderdrukken de emoties die ons menselijk maken? Dat gedrag kan ons misschien helpen om hogerop te komen, erkenning te krijgen op ons werk of bij onze vrienden, maar het heeft ons ook afgesneden van de gevolgen van onze daden. We ontdekken hoe ons gedrag ten opzichte van onze naasten, of het nu collega’s of familieleden zijn, er vaak toe leidt dat we ons afsnijden van onze gevoelens. Alleen door contact met onze emoties kunnen we een gezond en vol leven leiden. Die les heeft Tom me geleerd, en ik probeer die elke dag van mijn leven toe te passen.
