Lachen is de kern van het leven

Op zoek naar uw innerlijke giechelaar? Probeer de lachmeditatie van Dhyan Sutorius.

Max Christern | 118 juli/augustus 2009 issue

Bij Ode heeft hij vandaag in ieder geval beet. Sutorius vraagt of we de ogen willen sluiten. We maken een toptien van onze favoriete problemen. Concentreer je daar even op, zegt hij. Maak je eigen lijstje maar. Zet je allervervelendste probleem bovenaan... De concentratie-oefening werkt. We glijden langzaam weg en we ontspannen nog iets meer als we de schouders laten hangen. Wanneer we ook de kin â??lekker laten hangen kunnen de kaakspieren zich ontspannen. En zo ontstaat er, heel zachtjes, vanuit een glimlach, het begin van een lach. Het is begonnen. We giechelen en grinniken alle drie om elkaars gegiechel en gegrinnik en om dat van onze leraar. Niets forceren, heeft hij op ons op het hart gedrukt. Laat het maar gebeuren. Je mag je tranen lachen, je mag ook huilen, of met je tranen lachenâ??, praat hij kalm op ons in.

We lachen nog rustig en ontspannen. Dan komen we lekker op stoom dankzij een paar grappige opmerkingen van Sutorius. Standaardgrappen, vermoedelijk, uit de sessies die hij ontelbare keren heeft gedaan, maar ze werken prima. En de lach van Sutorius werkt aanstekelijk.

Maar het echte lachen ontstaat pas wanneer Sutorius die al snel een professionele voorsprong heeft genomen op de groep ons op licht opgewonden toon vraagt om even aan ons favoriete probleem te denken. Pak het er maar even bij! Dat werkt op de lachspieren van ons alle drie, al wil bij geen van ons het schateren definitief doorbreken. Maar de schroom is verdwenen en dan is daar het begin van een slappe lach die opwoelt vanuit de buik. Daar begint de lach: in de buik. 'In het Russisch,' zo zal Sutorius later vertellen, 'is buik zhivot. Dat woord betekent in oud-Russisch leven. Mooi, he? Lachen is de kern van het leven. De Russen weten dat dus al heel lang!'

We zijn nog aan het lachen als we de ogen weer moeten sluiten. Een minuut later roept Sutorius plotseling stop. Het lachen verstomt. Adem zonder geluid te maken, zegt Sutorius. En iedere keer als je merkt dat je aan iets denkt, voel dan een tot ziens voor die gedachte en ga met alle aandacht naar je lichaam, naar je voeten op de grond en naar het gevoel dat je op dat moment hebt. Sutorius praat kalm en trekt ons van het lachen naar de stilte van de ontspanning. En wat je nu ook voelt, voel daar een ja! voor.

Na een minuut of vijf mogen de ogen open. We kijken elkaar om beurten recht in de ogen, ook weer zonder te lachen. Dan zoeken we op zijn verzoek naar een woord dat in ons opkomt voor het omschrijven van ons gevoel. Ontspanning, zegt iemand. Opgelucht en uniek zijn twee andere omschrijvingen die opkomen. Een oordeel vraagt hij verder niet. Dat stellen we uit tot we dit drie weken lang dagelijks hebben gedaan. Schrijf je ervaringen in een dagboek en doe deze meditatie elke keer alsof het de eerste keer is, raadt Sutorius aan. Wij zijn alle drie aangenaam verrast en ontspannen. Onze eerste keer is absoluut een frisse ervaring geweest, concluderen we. Glimlachend zien we uit naar de volgende lachmeditatie. Nog een keer of dertig en dan vellen we ons oordeel over Dhyan Sutorius, laten we hem quasidreigend weten.

Van nature, vertelt Sutorius na afloop van de sessie, is hij een piekeraar, iemand die zich zorgen maakt. Misschien is dat ook wel de reden dat hij dit werk is gaan doen: zijn eigen therapie uitventen, met het lachen als medicijn. Lachmeditatie is geen therapie, maar het kan wel therapeutisch werkenâ??, meent hij. Als arts specialiseerde hij zich ooit, net als zijn vader, als dermatoloog. De huid beweert Sutorius, is een van de spiegels van de ziel. Dat ontdekte hij toen hij als jonge arts ook massages gaf. Meteen voelde hij hoe iemand ervoor stond en of iemand zich wel kon ontspannen als hij werd gemasseerd. Toen hij in India de werking van lachmeditaties ontdekte, realiseerde Sutorius zich dat lachen net zo ontspannend is als een massage.

Hij pakt een velletje uit een map vol krantenknipsels die hij heeft meegenomen. Het is een kopie van een artikel in de Britse Evening Standard van 25 mei 1990. Lachen is echt het beste medicijn, staat erboven. Het is een verslag van het veertiende Festival for Mind, Body and Spirit in Londen, waar Sutorius zijn medicinal laughing trick had gepresenteerd en de hit van het festival werd. He nearly brought the house down with his full-blooded belly laugh into the microphone, lees ik. Zelf moet Sutorius er weer even om lachen. Ik heb daar onder meer verteld dat een diepe buiklach een aanzienlijk effect heeft op chronische pijn bij mensen.Het leverde hem nog een mooie bijnaam op in het artikel: de ho-ho-holistische medicijnman.

Met zijn ho-ho-ho-lach heeft bij vlagen iets van de Kerstman. Maar als ik hem dat zeg, is hij resoluut: hij lacht nooit ho-ho-ho, het is altijd ha-ha-ha. Dat is volgens Sutorius een essentieel verschil. En daar moeten we na een korte stilte beiden hartelijk om lachen. Inderdaad: met een a.

www.lachmeditatie.info

Probeer het ook

Deze lachmeditatie is een oefening van 15 minuten die bestaat uit drie onderdelen.

Strekken en rekken . Rek uw spieren tijdens het uitademen, stop even met strekken tijdens het inademen, en strek dan weer verder en adem uit. Herhaal dit een paar keer, terwijl u uw armen over uw hoofd strekt en rekt. In de laatste minuut van dit eerste stadium strekt u uw vingers naar achteren met de andere hand en gelijktijdig rekt u uw gezichtspieren, door – zonder te lachen – het maken van gekke, vreemde gezichten en grimassen.

Lachen. Glimlach en ga langzaam – zonder forceren – met een ontspannen keel lachen: eerst zachtjes, daarna steeds harder, tot u werkelijk hartelijk buldert vanuit uw buik. Forceer niets. Je mag je tranen lachen, je mag ook huilen. Laat het gebeuren. In de laatste minuut van dit stadium doet u uw ogen dicht en blijft u doorlachen.

Stilte. Met gesloten ogen houdt u plotseling op met lachen en ademt u zonder geluid te maken. Iedere keer wanneer u merkt dat u ergens aan denkt, laat die gedachte dan gaan, en ga met alle aandacht terug naar uw lichaam, naar de voeten op de grond en naar het gevoel dat u op dat moment heeft. En wat u dan ook voelt, accepteer dat.

<< PREVIOUS 1 2 3
view as a single page

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief
Save/Share:

Comments