Lachen is de kern van het leven

Op zoek naar uw innerlijke giechelaar? Probeer de lachmeditatie van Dhyan Sutorius.

Max Christern | 118 juli/augustus 2009 issue

Het promoten en begeleiden van lachmeditaties is zijn levensmissie geworden. Intern joggen noemt Sutorius het en hij is overtuigd van het nut ervan. Je voelt je ontegenzeggelijk beter als je veel en goed lacht, vertelt hij. Er gebeurt iets bijzonders met je. Je hart gaat sneller kloppen, je krijgt het warm. Het is geweldig gezond voor je. Twee boeken schreef hij erover. Het eerste, Schaterend naar het paradijs in je buik, kwam uit in 1996; het tweede, Lachen maakt gelukkig, is een bewerking van het eerste en verscheen tien jaar later. Sutorius geeft lezingen en lachmeditatieworkshops (van 75 tot 120 minuten) die hij lachshops noemt. Verder is hij de organisator van de jaarlijkse lachdag, op de laatste zondag van september.

Met mijn twee collega's zit ik in de kring, klaar voor een lachmeditatie van een kwartier. De deuren zijn gesloten, de telefoon is uitgeschakeld: niemand kan ons storen. We kijken afwachtend naar Sutorius. Er ligt een uitdaging voor hem, want we beginnen er niet geheel zonder gene aan: hoever moeten we gaan in het blootgeven van onszelf? Sutorius geeft ons nauwelijks tijd om te talmen. Hij eist licht dominant doch charmant onze aandacht op. Met een mengsel van nieuwsgierigheid en schroom luisteren we naar de instructies van deze grote, bebaarde leider van onze meditatiesessie.

Elke sessie, zegt Sutorius, is altijd weer nieuw en fris. Dat vindt hij essentieel voor de ervaring, en dat vertelt hij altijd weer aan alle mensen die met hem komen lachen. Voor ons drieen is het echt de eerste keer. Als je schroom voelt, lach dan met je schroom, legt Sutorius uit. En respecteer je grenzen. Er hoeft helemaal niets bereikt te worden.

Rustig maar gedecideerd voert hij ons mee. Eerst de voorbereiding. We zetten onze beide benen stevig naast elkaar op de grond en beginnen met rekken en strekken. Met de rechterarm trekken we de linker over het oor, en vice versa. Daarna worden alle vingers losgemaakt, zonder te knakken en rekken we ons hele lijf uit. Tot slot trekken we gekke bekken om al die gezichtspieren klaar te maken. We mogen er nog niet bij lachen en dat blijkt nog best lastig.

Richt iedere seconde al je aandacht op datgene wat er is voor jou op dat moment, wat dat dan ook moge zijn: lach of huil ermee, of wees stil, doceert Sutorius. De essentie is accepteren, loslaten en bewust zijn. Op het moment dat je de situatie, de ander, of jezelf totaal accepteert, kun je er ook mee lachen.

Zijn eerste lachmeditatie beleefde Sutorius in India. Hij kwam daar terecht in 1976, in een periode dat hij rust zocht. Na zijn afstuderen in de geneeskunde had hij gekozen voor een leven als huisartsen en maakte een paar reizen als scheepsarts. Daarna specialiseerde hij zich tot dermatoloog, maar voordat hij voor zijn gevoel vast kwam te zitten in een praktijk, wilde hij nog een mooie reis maken. De bestemming werd India. Ik heb zes maanden in dat land gereisd en gezocht naar rust en richting, herinnert Sutorius zich. Ik vond het uiteindelijk in de lachmeditaties van Osho. Dankzij die vorm van mediteren zag ik in dat je voor geluk de deur niet uit hoeft. Dat haalde een hoop onrust bij me weg. Ik ontdekte dat mijn geluk hier zit. Hij wijst op zijn buik: een stevige buik van waaruit zijn lachen telkens begint, van -hinnikend wat hij bijna routineus doet zodra hij aan een anekdote begint naar bulderend wanneer hij vol in zijn lachmeditatie zit en je hem ongevraagd ziet uitbeelden wat wordt bedoeld met de uitdrukking niet meer bijkomen.

Zijn inspirator Osho opereerde in die jaren nog onder de naam Bhagwan Shree Rajneesh, de oprichter van de naar hem vernoemde Bhagwanbeweging. Sutorius werd 'sannyasin', kleedde zich in oranje en kreeg er zijn huidige voornaam. De lessen uit India nam hij in mee terug naar Nederland, waar hij eind jaren zeventig zijn eerste lachmeditaties ging geven op congressen en andere bijeenkomsten.

In 1985 richtte hij het Centrum ter Bevordering van het Lachen op. Een hele mond vol het centrum is Sutorius zelf en dat is tekenend voor de tomeloze ambitie die hij had en 24 jaar later nog steeds heeft. Lachmeditaties hebben een transformerende kracht en zouden een volstrekt normaal onderdeel van onze dagbesteding moeten wordenâ??, beweert Sutorius al jaren. Het zou veel meer gelukkige en ontspannen mensen opleveren. En na drie decennia als praktiserend lachspecialist stelt hij nog altijd even vurig: Op scholen, universiteiten, bij bedrijven en ministeries: overal moet er een lachmeditatie zijn, elke dag, voor wie dat wil.

<< PREVIOUS 1 2 3 NEXT >>
view as a single page

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief
Save/Share:

Comments