Wat me aan het lachen maakt

Marco Visscher | 118 juli/augustus 2009 issue

‘Please wait to be seated.’ Telkens als ik zo’n bordje zag hangen in de restaurants die ik bezocht nadat ik met mijn vrouw Neeltje was verhuisd van Rotterdam naar San Francisco moest ik gniffelen om de Amerikaanse obsessie met regels – vooral wanneer ze tamelijk belachelijk waren, zoals wanneer dit bordje hing te hangen in een halfleeg (nee, wacht, halfvol) restaurant. Nadat ik het boek ‘Notes from a Big Country‘ had gelezen van Bill Bryson – in het Nederlands verschenen als ‘Sterren en strepen‘ – zorgt de aanblik van dat bordje voor een grote glimlach op mijn gezicht. Bryson beschrijft hoe hij een keer zelf een plekje had uitgezocht in een praktisch lege bar. De werknemer die is belast met het wijzen van een zitplaats voor de gasten kwam na een tijdje op hem af en stelde vast: ‘Ik zie dat u zelf bent gaan zitten.’ Waarop Bryson zegt: ‘Yep’, en trots toevoegt: ‘Ik heb mezelf ook aangekleed.’ In het boek steekt Bryson de draak met veel van die typische Amerikaanse gebruiken waar ik aan heb moeten wennen, deze afgelopen jaren. Zijn bevindingen van de bureaucratie, het consumentisme, junk food en de droge constatering dat er een auto bestaat met niet minder dan zeventien bekerhouders zijn bewijs dat het analyseren van de Amerikaanse cultuur een hilarische bezigheid kan zijn.

‘Maar kom, wie hou ik voor de gek? Bryson schrijft gewoon ontzettend geestig. In zijn hoofdstukje over Thanksgiving, dat hij omschrijft als een feestdag ‘om je buik in de vorm van een strandbal’ te krijgen, staat een zin over het gebrek aan kookkunsten van zijn moeder die me telkens aan het lachen brengt: ‘In ons huis was het doorgaans tijd om te eten als de brandweer was vertrokken.’

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief
Save/Share:

Comments