Wat me aan het lachen maakt

Jurriaan Kamp | 118 juli/augustus 2009 issue

Ik heb zelden meer gelachen als tijdens een voorstelling van Toon Hermans, misschien wel dertig jaar geleden. Ik was daar samen met een van mijn beste vrienden. Focko en ik hebben in ons leven veel samen gelachen en dat doen we nog steeds graag. Maar op die avond hadden wij totaal verschillende ervaringen. Ik kreeg pijn in mijn buik van onder meer de beroemd geworden Sinterklaasscène van Hermans: ‘Wat een vervelende man’, pruilde Hermans, terwijl hij klaagde over het feit dat hij van de goedheiligman de oude, te kleine Friese doorlopers van zijn broer had gekregen. Hermans verstond de kunst om met mimiek en weinig tekst dóór te gaan, met voor mij pijnlijke buikspieren tot gevolg.

Maar Focko naast mij, met wie ik toch echt hetzelfde gevoel voor humor deel, bleef star voor zich uit kijken. Mijn andere buurman, een Antilliaan die niet zoals ik was opgegroeid met ijs en houten schaatsen, schaterde daarentegen met mij mee. De clowneske onzin van Hermans op het toneel schepte tussen ons een band die culturen en ervaringen overbrugde. Want hoe plaatselijk gebonden grappen ook kunnen zijn, lachen is universeel. Het verbroedert op een bijzondere manier.

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief
Save/Share:

Comments