Email   Print

Wat me aan het lachen maakt

Max Christern | 118 juli/augustus 2009 issue

Het was ons gepresenteerd als een ‘unieke kans’: wij, jonge redacteuren van de krant, mochten – ergens begin jaren negentig – de Oostenrijkse minister van Transport Viktor Klima interviewen. De hoofdredacteur had hem op een conferentie horen spreken over een uniek pan-Europees infrastructuurplan en meteen geregeld dat we hem ‘exclusief’ konden spreken. We zouden elkaar treffen in de hal van het Haagse Congresgebouw, waar de woordvoerder van ‘Herr Dr. Klima’ ons zou opvangen. Ik had een pak aangetrokken en een das aangedaan. Collega Karel had lak aan dergelijke tradities en had een smoezelig ribfluwelen jasje uit de kast getrokken, waarover hij een windjack droeg waarvan de rits kapot was.

Toen we de hal van het Congresgebouw binnenwandelden, kwam ons een iets te zonnebankbruine man tegemoet. Ik was ervan overtuigd dat dit de woordvoerder was, maar toen ik zijn naam hoorde, bleek dat we meteen met de minister te maken hadden: ‘Klima, herzlich wilkommen.’ Hij stelde voor een paar meter verder op een bank te gaan zitten voor het interview. Ik liep met hem mee. Karel, die zich nog niet had voorgesteld, volgde, friemelend aan de rits van zijn jas die maar niet open wilde. Wij zaten al toen Karel voor de neus van de minister zijn jas over zijn hoofd uittrok. Het ongestreken overhemd en het jasje schoten bij die manoeuvre mee omhoog, waardoor Herr Dr. Klima recht in de blote navel van Karel keek. Karel herschikte zijn kleding enigszins, ging naast de Oostenrijker zitten en stelde deze toen de vraag die mij een eindeloos lange slappe lach bezorgde: ‘So, and what is actually your function?’

Na het antwoord dat volgde (‘Ich bin Klima’), keek Karel me glazig aan: ‘Dit is de woordvoerder helemaal niet, dit is de minister!’ Ik kon het hinnikend van de lach bevestigen. Wat volgde, was een van de slechtste interviews die ik ooit heb afgenomen.

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief Save/Share:

Comments

Post a comment