Email   Print

Lachend naar verlichting

Enkele jaren geleden reisde ik door India, op zoek naar spirituele inspiratie. Nu was ik natuurlijk niet de enige die op dat idee was gekomen. Bij alle tempels, ashrams en heilige bergen kwam ik hordes andere westerlingen tegen, die daar vermoedelijk niet waren vanwege de uitlaatgassen, insecten of diarree. De esoterische zoekers waren tamelijk eenvoudig te herkennen. Terwijl de gewone toeristen korte broeken of khakis droegen, of een bont gekleurde overhemd van de plaatselijke markt, waren de spirituele toeristen vooral gekleed in het wit. Ze liepen niet, maar ze schreden over tempelpleinen, hun gestaltes een waas van in vertraging bewegende witte doeken en shawls, hun -gezichten ernstig en -introspectief.

Ik zag ze ook binnen in de tempels. Ze zaten compleet stil, bijna alsof ze iets wilden bewijzen, opmerkelijk onaangedaan door de hitte, jeuk en borrelende magen. Ze zaten in een lotushouding, of in een zen-achtige geknielde positie, met hun ogen gesloten. Lachen deden ze zelden - en als ze het wel deden, dan was het een serene glimlach die waarschijnlijk een innerlijk weten moest verbeelden.

Hun houding verbijsterde me, vooral wanneer ik de tempels verliet en in een chaos stapte van het bruisende, kleurrijke en lawaaiige leven op straat. Overal zag ik vrolijke Indiërs, die gezellig aan het kletsen waren, druk gebaarden, met kinderen speelden - en veel lachten. En toen ik voor het eerst mijn Indiase goeroe ontmoette, bleek ook zij meestal te lachen. Amma is beter bekend als de knuffelheilige, omdat ze iedereen haar zegen geeft in de vorm van een liefdevolle omhelzing, maar ze had net zo goed de lachende heilige kunnen heten. Ze is een kleine, mollige vrouw met een rond gezicht, warme, donkere ogen en een stralende glimlach die makkelijk overgaat in een gulle lach. Een van mijn -helderste herinneringen is die van Amma die met dichtgeknepen ogen schatert van het lachen met haar hoofd in de nek.

Maar als de goeroes waarvoor de zoekers komen zoveel lachen, waarom zijn de zoekers zelf dan zo serieus? Misschien wist Amma iets over het vermogen van de lach om de ziel te bevrijden. Per slot van rekening had James Baraz, een meditatieleraar aan het Spirit Rock Meditatiecentrum in Noord-Californië, me verteld: 'Het heet niet voor niets verlichting', zegt hij. 'Hou het licht!'

1 2 3 NEXT >>
view as a single page