Geluk wordt overschat

Paulo Coelho | 118 juli/augustus 2009 issue

Wat is geluk? Dat is een vraag die me nooit echt heeft beziggehouden, gewoon omdat ik er geen antwoord op weet. Ik ben de enige niet. In mijn leven ben ik omgegaan met de meest verschillende mensen: rijke, arme, machtige, gemakzuchtige. Als ik de blik in hun ogen zag, vond ik altijd dat er iets in ontbrak – en dan heb ik het ook over strijders, wijzen, mensen die waarschijnlijk niets te klagen hebben.

Sommigen lijken gelukkig: voor hen is geluk geen thema. Anderen stellen zich doelen: een mooie auto, een echtgenoot, een carrière, kinderen, een weekendhuisje. Daar zijn ze op gefixeerd als stieren die de torero in het vizier hebben: ze denken niet na, ze gaan er alleen maar opaf. Ze krijgen hun auto, misschien zelfs een Ferrari, en ze menen dat daarin de zin van het bestaan schuilt – een vraag is dat voor hen niet. Toch stralen hun ogen iets droevigs uit, al beseffen ze dat zelf niet.

Ik weet niet of iedereen ongelukkig is. Ik weet wel dat mensen het altijd druk hebben met hun kinderen, hun relatie, hun carrière en hun diploma. Ze zijn druk met het programma van de volgende dag, met wat ze nog moeten aanschaffen, met wat ze moeten hebben om zich niet minderwaardig te voelen. De lijst is oneindig. Slechts weinig mensen hebben me ooit toevertrouwd ongelukkig te zijn. De meesten zeggen: ‘Het gaat prima. Ik heb alles wat ik wilde.’

Dan vraag ik: ‘Wat maakt jou gelukkig?’ Zij: ‘Ik heb alles wat een mens maar wensen kan: een gezin, een huis, een baan – en ik ben gezond.’ Ik weer: ‘Voor jou is het geen vraag meer of er niet méér in het leven is?’ Zij: ‘Nee, dit is het zo wel.’

Ik vraag door: ‘Dus de zin van het bestaan is een gezin met kinderen die opgroeien en je gaan verlaten, je vrouw of man die van een gepassioneerde geliefde verandert in een maatje, en een carrière die op een goede dag ophoudt? Wat doe je als dat gebeurt?’ En het antwoord is… Er is geen antwoord; ze beginnen over iets anders. Maar er is altijd iets wat ze verborgen houden: de ondernemer heeft nog niet de deal gemaakt waar hij van droomde, de huisvrouw zou graag minder afhankelijk zijn, de pas afgestudeerde vraagt zich af of zij deze carrière nou zelf gekozen heeft of dat anderen dat voor haar hebben gedaan, de tandarts wilde zanger worden, de zanger politicus, de politicus schrijver, de schrijver boer.

Ik durf te wedden dat ze het hier in de straat, waar ik deze column schrijf en naar de voetgangers kijk, niet anders ervaren. De elegante vrouw die net voorbijkomt, vecht dag in dag uit tegen de tijd en tegen de weegschaal, want ze denkt dat de liefde daarvan afhangt. Aan de overkant zie ik een stel met twee kinderen. Ze beleven momenten van intens geluk wanneer ze er met de kinderen opuit trekken, maar tegelijkertijd zijn ze in hun onderbewuste bezig met de baan die ze misschien mislopen, met de tegenslagen die hen kunnen overkomen, hoe ze die kunnen overwinnen en hoe ze zich tegen de wereld kunnen beschermen.

Ik blader de roddelbaden door: iedereen lacht, allemaal zijn ze tevreden en blij. Maar omdat ik in dat milieu kom, weet ik dat het niet zo is: de sterren lachen of vermaken zich op dat moment, op die foto, maar ’s avonds of ’s ochtends is het een heel ander verhaal. ‘Wat moet ik doen om opnieuw in dat blad te staan?’, ‘hoe kan ik voorkomen dat ze zien dat ik me deze luxe niet langer kan veroorloven?’ of juist ‘hoe kan ik het aanleggen dat mijn luxe nog opvallender is dan die van de anderen?’, ‘met die actrice sta ik op de foto te lachen en te feesten, maar morgen kan ze me mijn rol afpakken!’, ‘zou ik beter gekleed zijn dan zij?’, ‘waarom lachen we, als we een hekel aan elkaar hebben?’. Maar ik heb gelukkig altijd nog de dicht-regels van de Argentijn Jorge Luis Borges: -Gelukkig worden zal ik niet meer, en wat kan het schelen Er is nog zoveel anders in deze wereld

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief
Save/Share:

Comments