Altijd wel iets te lachen

David Servan-Schreiber | 118 juli/augustus 2009 issue

De vader van tv-komiek Jerry Seinfeld was handels-reiziger in neonreclame en de kleine Jerry mocht vaak mee als hij de buurtwinkels langsging. Hij hield van vreemde anekdotes en vertelde zijn potentiële klanten altijd moppen. Als ze weer in de vrachtauto zaten, zei Seinfelds vader vaak: ‘We hebben misschien niets verkocht, maar we hebben wel gelachen. Dat is nou het mooie van dit werk. Wat er ook gebeurt, er valt altijd wel iets te lachen!’

De lach is als een zonnestraal die de dag opvrolijkt. Als de zaken van de dag af en toe door dat heldere schijnsel worden verlicht, heb je er ’s nachts nog plezier van als je beter slaapt. De lach is een magneet. Al toen we op de speelplaats rondrenden, voelden we ons onweerstaanbaar aangetrokken tot de leeftijdgenootjes die het meeste plezier leken te hebben. (Het schijnt dat kinderen rond hun vijfde tussen de twintig en honderd keer per dag lachen.) In de schoolkantine zaten we het liefst bij de vrienden met wie we het meest konden lachen. En later in het leven, in de kantine op ons werk, zouden we wel willen dat we bij die andere groep konden zitten waar ze de hele lunchpauze lang zaten te gieren van de lach, terwijl wij ons verplicht voelden te blijven zitten bij onze zwijgzame collega’s.

De lach bouwt bruggen. In een parfum-reclame uit de jaren tachtig zei filmster -Woody Allen: ‘Mijn verleidingstactiek bestaat voor één procent uit parfum en 99 procent uit humor.’ Maar lachen is niet alleen maar verleidelijk. Ik weet nog dat ik tijdens mijn studie een medestudent uit Italië in de metro in New York leerde kennen. Tijdens die lange rit moesten we zo hard lachen om onze belevenissen als buitenlanders die de Amerikaanse gebruiken niet kenden, dat ik me zijn naam nu nog herinner. Ik heb hem nooit meer gezien, maar als we elkaar nu, dertig jaar later, weer zouden tegenkomen, zou die spontane vriendschap direct weer opleven.

Soms kan door de lach een unieke relatie opbloeien. Ik ken een stel, vijftien jaar gelukkig getrouwd, dat zo serieus oogt, dat geen van beiden door hun vrienden voor een lolbroek zou worden versleten. Op een dag vertelde mijn vriend me het geheim van hun relatie: ‘Niemand vindt ons grappig, maar we maken elkaar altijd aan het lachen. En dat is uiteindelijk belangrijker dan het omgekeerde!’

Een lach is aanstekelijk en spontaan. Lachen is zoiets al geeuwen, maar dan leuker! Je hoeft maar te kijken en te luisteren naar iemand die de slappe lach heeft en je voelt al een kriebel in je buik, die je middenrif ritmisch doet samentrekken en je ademhaling, je stembanden en je aangezichtsspieren gaat beheersen. De lach krijgt de overhand en daar is het bij plezier allemaal om begonnen. De lach is als de liefde: de fysiologische toestand van je lichaam verandert, de energie gaat stromen, je voelt je lichter en blij. Eenvoudig, onder handbereik en toch bevredigend.

Iedere lachbui zorgt ervoor dat het leven door je lichaam, je organen stroomt. Meerdere onderzoeken hebben aangetoond dat de bloeddruk daalt, bloed en zuurstof gemakkelijker door de kransslagaderen vloeien, de twee delen van het autonome zenuwstelsel in een beter evenwicht komen en de afweercellen tegen virussen en kanker actiever zijn dan anders.

Op een dag zat ik te peinzen over de redenen waarom ik een succesvolle academische carrière had opgegeven om me te wijden aan mijn werk als medisch specialist en docent, en ik begreep dat ik die keuze deels had gemaakt omdat er voor ons, in vergelijking met onderzoekers en academici, veel meer te lachen valt dankzij het contact met mensen die in het volle leven staan. Ik realiseerde me dat ik de academische wereld achter me had gelaten zoals een vogel ’s winters naar het zuiden trekt: ik volgde de zon van de sensatie die geluk, verbondenheid en gezondheid brengt. Ik heb van die keuze nooit een moment spijt gehad.

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief
Save/Share:

Comments