De mooiste verhalen die we elkaar kunnen vertellen

Bestsellerauteur Dave Eggers meent dat je grote veranderingen kunt bereiken wanneer je jonge mensen leert zichzelf uit te drukken.

Marco Visscher | 117 juni 2009 issue

Eggers praat zachtjes in het gemoedelijke kantoortje van McSweeney’s. Aan de muur hangen krantenpagina’s. De redactie van Timothy McSweeney’s Quarterly Concern (dat ongeveer vier keer per jaar verschijnt in een oplage van zeventienduizend) werkt aan een uitgave met een plan om de dagbladen te redden. ‘Of eigenlijk,’ verbetert Eggers zichzelf, ‘niet alleen om ze te redden, maar om ze te laten bloeien. Het moet een bedrijfsmodel van onderop worden. Het is idioot om zo veel te moeten vertrouwen op adverteerders, dus je moet je abonnees een zekere mate van controle en eigendom geven. Je moet ze erbij betrekken, wat gedeeltelijk het kostenprobleem opheft.’ Misschien kunnen de kranten nog iets leren van McSweeney’s zelf. Met dank aan wat Eggers ‘een soms pijnlijk realistisch, om niet te zeggen pessimistisch bedrijfsmodel’ noemt, is de uitgeverij een voorbeeld van hoe trage groei heel gezond kan zijn – en een succesvolle strategie in deze economische crisis. ‘We hebben nooit onnodige risico’s genomen, zodat we altijd zijn gegroeid binnen onze eigen mogelijkheden’, stelt Eggers vast. ‘Ik denk dat meer bedrijven dat gaan doen; het is een van de lessen van de crisis. Dat betekent niet dat je geen risico’s meer kunt nemen of dat je moet ophouden met proberen te groeien, want dat je moet je wel blijven doen. Maar het kan veel slimmer. Wanneer sommige van die grote dagbladen sterven, zullen waarschijnlijk nieuwe, andere kranten ontstaan. Per slot van rekening is dat wat er gebeurt als dinosaurussen uitsterven: er ontstaan nieuwe, kleinere levensvormen, die zich gemakkelijker aanpassen om te floreren.’

Eggers wil graag dat iedereen betrokken raakt bij maatschappelijke vooruitgang. Toen hij vorig jaar de kans kreeg om een wens uit te spreken op de TED-conferentie in Monterey, aan de Californische kust, riep hij mensen op zich in te zetten voor publieke scholen. Via een project, Once Upon a School, worden verhalen verzameld van mensen die een bijdrage leveren. De studenten hebben ‘uw open hart en open oren en grenzenloze compassie’ nodig, zei hij in zijn speech. ‘Sommigen van deze kinderen weten niet hoe goed ze zijn, hoe slim, en hoeveel ze te zeggen hebben. U kunt hen dat vertellen. U kunt dat licht op hen laten schijnen.’

Door kinderen extra aandacht te geven hoopt Eggers hun optimisme en idealisme levend te houden. Er zijn wel een miljoen manieren om betrokken te raken, meent Eggers – van het doneren van materiaal tot huiswerkbegeleiding. ‘Kinderen krijgen niet vaak dat soort aandacht’, zegt hij. ‘Er is iets wat daar levensbepalend aan kan zijn. Wat leren die kinderen over de samenleving als willekeurige volwassenen zich interesseren voor wat ze te zeggen hebben?’

Eggers is ervan overtuigd dat zijn een-op-eenhulp de enige manier is om verandering te bereiken – en het goede nieuws is dat zoiets voor veel mensen redelijk eenvoudig is in te passen in hun leven. ‘Die gedachte houdt me op de been en weerhoudt me ervan al te wanhopig te worden over de maatschappelijke problemen die nog steeds moeten worden opgelost. Je kunt niet wanhopig zijn dat er nog zoveel problemen zijn en dat we ze niet allemaal kunnen oplossen. Wees tevreden met het werk dat je kunt doen. Toen het idee ontstond om What Is the What te schrijven, dacht ik niet dat ik de problemen van Soedan zou gaan oplossen. Ik dacht gewoon “oké, ik kan deze misstanden beschrijven in een boek en dat ga ik doen”.’ Een lach breekt door. ‘En kijk, nu is er een school in Marial Bai.’

Wat doet Dave Eggers met de honderdduizend dollar die hij won? Ode.nl/eggers.

<< PREVIOUS 1 2 3
view as a single page

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief
Save/Share:

Comments