Email   Print

Het wilde leven

Vergeet de geheel verzorgde groepsreis. Laat die touringcar aan u voorbijgaan. Tijdens een eco-avontuur komt u persoonlijk in contact met uitzonderlijke mensen en een adembenemend landschap.

Mountainbiken vanaf de Cotopaxi-vulkaan in Ecuador is leuk, en zoals voorstanders van ecotoerisme hopen, inspireert bezoekers om beter voor het milieu te zorgen.

Foto: Russell Monk/Masterfile

Tot boven mijn kuiten sta ik in het water op de bosrijke helling van een berg in het dunbevolkte noorden van Ecuador. Mijn gids is de inheemse Maria Theresa Oloando. Op weg naar de Siete Cascadas, een plek waar zeven watervallen samenkomen, wijst Maria Theresa met haar machete verscheidene planten aan en legt ze uit hoe de plaatselijke bevolking er gebruik van maakt. Terug op het pad plukt ze een soort bes die - eenmaal fijngestampt - uitslag kan helpen verhelpen, en een blaadje waarmee je hoofdpijn kunt verlichten als je het klemt tussen je voorhoofd en de rand van je pet. Terwijl ik insecten van me afsla, maak ik aantekeningen in mijn vochtige, bemodderde reisdagboek.

Het is de tweede dag van een eco-avontuur dat me door Ecuador voert. Gisteren ben ik met een vlot de Rio Taochi afgezakt. De komende dagen zal ik te paard een bergpas oversteken en op een mountainbike langs een werkende vulkaan afdalen. Als alles volgens plan verloopt, zal ik meer adrenalinekicks meemaken dan me eigenlijk toekomen. Daarnaast ontvang ik een weergaloze opleiding in de harde praktijk, zoals Maria Theresa me die graag wil verschaffen.

Eco-avonturen zoals ik nu beleef, zijn juist om die reden iets nieuws: op de gemiddelde doevakantie verblijf je veel buiten en ben je lichamelijk actief in je omgeving, maar tijdens een eco-avontuur leer je ook echt iets over die omgeving en de mensen die erin leven. Het is een uitstapje voor de sensatiezoeker, maar dan met een hele aparte draai. Carolyn Wild, bestuurslid van de International Ecotourism Society, formuleert het aldus: ‘Als je een eco-avontuur meemaakt en je hebt niet geleerd dat je het landschap moet beschermen waarin je die adrenalinestoot hebt gekregen, heb je gefaald.’

Voor elk risiconiveau is er een bijpassend eco-avontuur. Sommige reizen voeren de klant naar het Australische Great Barrier Reef om te snorkelen tussen de meest kolossale levende organismen ter wereld, andere gaan naar de Kilimanjaro voor een trektocht door grotten die ooit werden bewoond door de krijgers van de Chaga-stam. Outdoor Adventure River Specialists (OARS) is in de VS een van de oudste bedrijven die zich toeleggen op avontuurlijk ecotoerisme. Het bedrijf organiseert tochten per vlot door stroomversnellingen, trips met een kayak de zee op en voettochten in Noord-Amerika. Intrepid Travel zetelt in Australië en regelt trektochten in Afrika en excursies voor rugzaktoeristen door heel Azië, om een groter cultureel en ecologisch bewustzijn aan te kweken. De afgelopen paar jaar is de bedrijfstak pas echt tot bloei gekomen. Ed Rymut oprichter van Eco-Adventure International: ‘Volgens mij heeft dat vooral te maken met milieubewustzijn, en met al die babyboomers die op zoek zijn naar nieuwe, avontuurlijke reizen. Maar je moet wel oppassen hoe avontuurlijk ze het eigenlijk willen hebben. Ik maak er een gewoonte van om bij sommige reizen te melden dat het toilet bestaat uit het derde bosje links. Als de klanten dan afhaken, weet ik wel hoe ik hun programma moet samenstellen.’

Eco-Adventure International is gevestigd in de Verenigde Staten en werkt doorgaans op basis van reispakketten. Een bureau benadert Rymut, die dan voor hun klanten de zaken regelt in een van de ruim vijftig landen waarin ze opereren. International Student Volunteers (ISV) is nóg een voorbeeld van de manier waarop het eco-avontuur zich de voorbije paar jaar heeft ontwikkeld. Deze non-profitorganisatie bemiddelt bij vrijwilligersprojecten in landen als Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika, Thailand en Ecuador. Een reisprogramma kost gemiddeld 3100 dollar voor een maand, waarbij twee weken in een vrijwilligersproject worden gekoppeld aan twee weken eco-avontuur.

Rafen op de Rio Taochi.

Foto: Russell Monk/Masterfile

‘De gedachte achter het eco-avontuur is een heel klassieke’, zegt Mario Molina, programmaleider van ISV voor Ecuador. ‘Het principe is dat je internaliseert wat je zelf ervaart. Als jou in de klas iets over gletsjers wordt verteld, begrijp je dat op een abstract niveau. Maar als je zelf op die gletsjer staat, het dal inkijkt en dat ijs onder je voeten voelt, ga je dat veel meer internaliseren – hopelijk zo sterk, dat je een persoonlijk verlies ervaart als die gletsjer over vijf jaar is verdwenen.’

De gletsjer waarover Molina het heeft, is de witte kap op de vulkaan Cotopaxi, een van de twee nog resterende equatoriale gletsjers op aarde. Tijdens het eco-avontuur van ISV in Ecuador beklimmen deelnemers de berg tot vijf kilometer hoogte. Op die plek krijgen ze dan les over tropische gletsjers, over de gevolgen van de klimaatverandering voor de watervoorraden en over de snelheid waarmee het ijs zich terugtrekt. ‘We proberen onze studenten te leren waarop ze moeten letten en om daar dan hun eigen conclusies uit te trekken’, zegt Molina.

Met één brede zwaai van haar machete hielp Maria Theresa die muizenissen de wereld uit. Op het moment dat we de Siete Cascadas bereiken, waar ze de natuurlijke bron laat zien waar haar dorp het drinkwater vandaan haalt, is het zonneklaar dat deze expeditie niets te maken heeft met toerisme of de kick van adrenaline. Het gaat erom dat ze inzicht in haar eigen wereld wil overbrengen op iemand die van heel ver is gekomen. De volgende ochtend heb ik een vergelijkbare ervaring met Fernando, mijn gids bij het paardrijden, die boer is in het nabijgelegen dorpje Cahuasqui. We beklimmen een steile bergpas die wordt geflankeerd door akkers met mais, tomaten, artisjokken en erwten, maar het lijkt alsof ons reisdoel niet ter zake doet – alsof er helemaal geen doel is. We rijden gewoon op ons paard en leren al doende dingen over zijn manier van leven.

1 2 3 NEXT >>
view as a single page