Email   Print

Leve de verenigde arabieren van Amerika

Hoe de islamitische wereld de Verenigde Staten positief heeft beinvloed.

Jonathan Curiel | 112 december 2008 issue

Hij stond niet op de cover – die eer ging naar B.B. King, Jimmy Page, Omar Rodriguez-Lopez en Eddie Van Halen – maar Dick Dale was toch een belangrijk onderdeel van de recente editie van het Amerikaanse muziektijdschrift Rolling Stone over de ‘honderd beste gitaarnummers ooit’. Dale stond met zijn kenmerkende surfdeuntje Miserlou op plaats 46, eentje onder The Beatles’ I Saw Her Standing There, maar voor Jimi Hendrix’ Machine Gun, B.B. Kings The Thrill Is Gone en Michael Jacksons Beat It.

Er was alleen één probleem: Rolling Stone had het nummer volledig verkeerd neergezet. Het besteedde geen aandacht aan Dale’s Arabische herkomst (Dale is Libanees; zijn echte naam is Richard Mansour), negeerde de Arabische en Turkse wortels van de hit en omschreef Miserlou als ‘dit oude Griekse popliedje’. Dat is het niet. Miserlou is een oud Grieks-Turks-Arabisch lied; de titel betekent ‘de Egyptenaar’ in het Turks, niet in het Grieks. Het deuntje, dat een wederopstanding beleefde in Quentin Tarantino’s film Pulp Fiction, wordt al tientallen jaren onjuist neergezet.

Is dit nou zo belangrijk? Ja, want de bijdrage van de Arabische en islamitische cultuur aan de Verenigde Staten wordt sinds mensenheugnis ernstig gebagatelliseerd, wat heeft geleid tot een collectieve onwetendheid die na de aanslagen van 11 september de argwaan jegens Arabieren en moslims heeft gevoed. En dat is belangrijk - ook voor de rest van de wereld - want veel van die argwaan wordt gevoed vanuit Amerika.

Het is niet alleen muziek dat Arabieren en moslims met Amerika verbindt. Het is ook architectuur: het bekende Alamo-gebouw in Texas bevat islamitische ontwerpen, en het World Trade Center was omringd door puntige islamitische bogen. Ook is het eten en drinken: het ijshoorntje werd geïnspireerd door Syrische Amerikanen, en koffie bereikte de Verenigde Staten via Turkije. Verder is het artistiek werk (met Perzische tapijten boven aan de lijst) en zelfs poëzie: Ralph Waldo Emerson werd beïnvloed door islamitische poëten uit het middeleeuwse Iran, Elvis Presley door de Libanese poëet Kahlil Gibran. Bovendien is het taal: ‘giraffe’ komt oorspronkelijk uit het Arabisch. En zo nog vele andere dingen op het gebied van cultuur, handel en geschiedenis.

De banden gaan terug tot Columbus, die door de Arabieren en moslims verbeterde navigatietechnieken gebruikte, en die in de latere jaren van zijn leven benadrukte hoe belangrijk deze waren geweest in zijn avonturen. Arabieren en moslims zelf bereikten Amerika niet met Columbus (de Spaanse koning verbood hen dat), maar hun cultuur wel – een van de ironieën van deze geschiedenis. Het waren de Spanjaarden die hun cultuur de Atlantische Oceaan deed oversteken: taal, eten, gewoontes en architectuur beïnvloed door zevenhonderd jaar van islamitische overheersing van het Spaanse schiereiland. In New Orleans introduceerden Spaanse leiders de pleinarchitectuur die ze geleerd hadden van moslims, en ook de balkonversieringen in het Franse Kwartier waaraan toeristen zich tegenwoordig vergapen, vinden hun oorsprong in de geometrische ontwerpen die moslims in Spanje perfectioneerden.

Waarom weten niet meer mensen hiervan? Is er sprake van een soort complot om kennis achter te houden die Arabieren en moslims in een gunstiger daglicht zou kunnen stellen? Welnee, de informatie over de banden tussen de Arabische en de Amerikaanse cultuur is altijd gewoon beschikbaar geweest, maar verstopt in obscure boeken die stof liggen te verzamelen in bibliotheekkasten, gezien als trivia of alleen in stukjes bekend bij academici die geen reden zien om een groter publiek erover te vertellen. Diegenen die het al het mooie van de Arabische en islamitische cultuur ontdekken, zullen haar nooit meer op dezelfde manier zien. Dit herziene beeld ondersteunt het idee dat Arabieren en moslims altijd een positieve invloed hebben gehad op de Verenigde Staten. Ondanks de aanslagen van 11 september en de negatieve reacties die volgden, zijn er veel aanwijzingen dat de Arabische en islamitische cultuur meer en niet minder verankerd raakt in die van de Verenigde Staten. De geschiedenis geeft ons de hoop dat mensen van verschillende achtergronden een gezamenlijke basis kunnen vinden, zelfs al kost het jaren van behoedzaamheid.

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief Save/Share:

Comments

Post a comment