Niet alleen maar een mooi gezicht

Audrey Hepburn en de geheimen van innerlijke schoonheid.

David Servan-Schreiber | 110 oktober 2008 issue

Soms kan een bepaalde tekst of beeld die we op internet zien grote invloed op ons hebben. Zo raakte ik onlangs ontroerd door een diavoorstelling over de filmster Audrey Hepburn, met citaten en foto’s die haar toonden in oogverblindende jeugd en stralende volwassenheid. Tegen het einde van haar leven – een leven waarin ze zware ontberingen leed tijdens de hongerwinter van ’44-’45 – vroeg men haar naar haar schoonheidsgeheimen. Ze antwoordde met haar onmiskenbare charme: ‘Voor mooie ogen: zoek het goede in mensen. Voor een slank figuur: deel je eten met hen die honger hebben. Voor mooi haar: laat een keer per dag een kind er met zijn of haar vingers doorheen gaan. Mensen moeten, meer nog dan voorwerpen, hersteld, hernieuwd, rereactiveerd, gered en verlost worden. Schrijf nooit iemand af. De schoonheid van een vrouw zit niet in een vlekje op haar gezicht, maar ware schoonheid wordt weerspiegeld in de ziel van een vrouw. Het zit in de zorgzaamheid die ze liefdevol uitdeelt, in de passie die ze laat zien, en met de jaren wordt de schoonheid van een vrouw alleen maar groter.’

Ik besef dat ik er nog een heel eind vanaf ben om schoonheid op die manier te zien, en van het ideaal om ‘nooit iemand af te schrijven’. Ik zou die woorden kunnen laten wegdobberen als een onbereikbaar ideaal. Maar als ik mezelf toesta geraakt te worden door dit beeld van altruïsme en edelmoedigheid, voel ik een warme gloed in mijn hart. Iets binnen in mij reageert erop, en brengt me dichter bij datgene wat goed en rechtvaardig is, bij alles wat waardevol is in mijn bestaan. En ik wil meer lijken op deze vrouw, die veel verder is gegaan dan ik, en die menselijke grootmoedigheid in ons allen heeft ervaren. Wij westerlingen worden zo in beslag genomen door onze negatieve emoties, dat zelfs wetenschappelijk onderzoek alleen daarop gericht is. Van de vijf basisemoties – afschuw, angst, boosheid, verdriet en vreugde – is er maar één positief, en die is nietszeggend. Negatieve emoties zijn nuttig. Angst en boosheid houden ons tegen, richten onze aandacht op zelfverdediging. ‘Zet jezelf op de eerste plaats’, lijken ze te schreeuwen.

Aan de andere kant, als we in aanraking komen met de edelmoedigheid van iemand die we bewonderen, of met een indrukwekkend landschap of een mooi aangelegde tuin, gebeurt het tegenovergestelde. Als we geïnspireerd worden, maken we ook pas op de plaats; we worden uit onze saaie, vaste gedachtepatronen gehaald. Maar in plaats van dat inspiratie ons stillegt, opent het onze geest en ons hart naar nieuwe manieren van zijn. We ontvangen wat de wereld ons te bieden heeft en in ruil daarvoor dragen we alles bij dat wij te bieden hebben.

Oxytocine, het hormoon dat gevoelens van affectie stimuleert, wordt aangemaakt als reactie van de hersenen op emoties die ons hart sneller doen slaan. Het lichaam zit er vol mee tijdens borstvoeding en tijdens orgasmes in relaties die gebaseerd zijn op liefde, niet alleen op seks. Het wordt ook aangemaakt als we ontroerd zijn door het voorbeeld van iemand die we bewonderen.

Dit liefdeshormoon dient er ongetwijfeld voor om ons eraan te herinneren dat we door onze verbondenheid met anderen contact krijgen met al het goede in onszelf.

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief
Save/Share:

Comments