Stilte, A.U.B.!

Geluidshinder kan de gezondheid schaden en de gemoedsrust verstoren. Wat zijn de meest notoire bronnen van lawaai en wat kunt u ertegen doen?

Ursula Sautter and Mary Desmond Pinkowish | 108 augustus 2008 issue

‘De langetermijngevolgen van chronisch lawaai hebben veelal een negatieve invloed op aandachtsboog, leervermogen en concentratie’, stelt Lorraine Maxwell, hoofddocente Ontwerp en Milieuanalyse aan de Cornell University in Ithaca, New York. ‘Het gaat om psychologische effecten en leereffecten,’ meent Maxwell, ‘niet om gehoorproblemen.’ Samen met collega’s heeft zij onderzoek gedaan naar de effecten van weg- en luchtverkeer op het leervermogen op kinderdagverblijven en scholen en de daaruit voortvloeiende problemen. ‘We weten dat peppepr jonge kinderen in kinderdagverblijven leren zich af te sluiten van geluid om zich te kunnen concentreren op wat ze doen’, vertelt ze. ‘Maar ze kunnen daar te goed in worden. Wanneer ze op de basisschool komen, hebben ze geleerd om niet op te letten.’

Maxwell vertelt verder dat lawaai peppepr schadelijk is voor kinderen die proberen zich op iets te concentreren dat ze moeilijk vinden, bijvoorbeeld rekenen. Lawaai is ook rampzalig voor kinderen met leerstoornissen of kinderen voor wie de taal op school niet de moedertaal is. ‘In een rumoerige omgeving is het te vermoeiend om voortdurend op te letten’, legt Maxwell uit. ‘Als volwassene kun je je meestal wel weer concentreren als het belangrijk wordt, maar kinderen die dit patroon al heel jong leren, doen dat niet.’

In The New York Times van 5 maart 1907 stond een artikel over een bijeenkomst van The Society for the Suppression of Unnecessary Noise, een organisatie die ‘een agressieve campagne tegen nutteloze en zenuwslopende straatgeluiden’ voerde. Het genootschap meldde enig succes in het overhalen van automobilisten om kerken, ziekenhuizen en scholen te mijden. Als het niet anders kon, werd hun verzocht om minder hard te rijden en niet te claxonneren. Bovendien kregen automobilisten het advies de claxon overal uitsluitend in noodgevallen te gebruiken en alleen op ‘bescheiden wijze’. Ongeveer in dezelfde periode werden in Boston, Massachusetts, buikorgelspelers verplicht hun instrument minstens een keer per jaar te stemmen.

De brave leden van The Society for the Suppression of Unnecessary Noise zouden schrikken van de huidige situatie. Maar Les Bloomberg van het NPC ziet verbetering. ‘Eén reden voor mijn optimisme over geluidshinder is dat het bijna niet erger kan’, stelt hij. ‘Al vijftig jaar lang verhuizen bemiddelde burgers naar de buitenwijken om aan de herrie te ontsnappen. Maar dat werkt niet meer. We nemen het lawaai nu mee naar de buitenwijken en het geluidsniveau daar is hoger geworden.’ Bloomberg noemt de gebruikelijke schuldigen, waaronder de dingen die Peter D’Epiro het leven zuur maakten: bladblazers, maaimachines, nabijgelegen snelwegen, airconditioners en blèrende stereo-installaties in auto’s.

Volgens het Duitse Umweltbundesamt kunnen nieuwe technologieën helpen het volume te verlagen. ‘Dankzij technologische vooruitgang zijn bepaalde geluidsbronnen stiller geworden’, meent hij. ‘Auto’s en vliegtuigen zijn stiller dan vroeger en er zijn honderden kilometers geluidswallen aangelegd. Het voordeel wordt echter weer tenietgedaan door de toename van het verkeer. Daardoor is er weinig veranderd aan de totale geluidshinder.’

Babisch meent dat er meer technologische vernieuwingen nodig zijn om te voorkomen dat we qua lawaai in de huidige situatie blijven steken. Akoestische ingenieurs vinden telkens nieuwe manieren uit om het lawaai in ziekenhuizen, gevangenissen en scholen te beperken: van simpele oplossingen (vloerbedekking) tot vernieuwende (antibacteriële glaswol, dat het geluid van luchtverversingssystemen, ziekenhuisapparatuur en de menselijke stem absorbeert). Asfalt wordt doorlopend verder verbeterd om het geluid dat tegen nabijgelegen woonhuizen kaatst te beperken.

Technologie is niet de enige methode om lawaai te beperken. Wetgeving helpt ook. In Groot-Brittannië wordt gewerkt aan een regel tegen cafélawaai, terwijl in Brevard County in Florida een wet is ingevoerd die bepaalt dat automobilisten hun stereoapparatuur niet te hard mogen zetten. Naar aanleiding van een soortgelijke wet in Melbourne uit 2007 zijn ruim zeshonderd dagvaardingen uitgegaan. De Europese Federatie voor Transport en Milieu noemt een aantal maatregelen die gemeenten zouden moeten nemen om het lawaai onder controle te krijgen: van het terugdringen van het stadsverkeer door de aanleg van P&R-parkeergelegenheden en voetgangersgebieden tot de vervanging van oud wegdek van klinkers of beton door geluidabsorberend materiaal; plus de plaatsing van kleine rotondes en interactieve snelheidsbeperkende borden om het verkeer af te remmen in plaats van snelheidsdrempels en wegobstakels, die het verkeerslawaai alleen maar verergeren.

Noise Free America wil dat iedere Amerikaanse stad lawaai bestempelt tot ‘een gevaarlijke vorm van vervuiling’ en een lawaaicode invoert. De voorgestelde code houdt een verbod in op bladblazers op benzinemotor, autoalarmen en luidruchtige knalpijpen, boetes voor de eigenaars van hardnekkig blaffende honden, het aanwijzen van tijdvakken voor bouwwerkzaamheden en vuilnisophaal en het voorschrift dat elektronisch versterkt geluid uit auto’s op niet meer dan drie meter van het voertuig hoorbaar mag zijn. Andere regels moeten grenzen stellen aan het gebruik van gemotoriseerde apparaten als jetski’s, sirenes en treinfluiten.

<< PREVIOUS 1 2 3 4 5 NEXT >>
view as a single page

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief
Save/Share:

Comments