Email   Print

'Omdat God fluistert'

Stil zijn betekent meer dan je lippen stijf op elkaar houden. Het betekent luisteren naar het zachtste, meest subtiele geluid: het geluid van je ziel.

Na zeventien jaar besloot John Francis om weer te gaan spreken. In zijn boek verwoordt hij het zo: ‘Nog één liedje voordat ik weer ga spreken. Wanneer de muziek stopt, verlaat ik voor het eerst in zeventien jaar die stille plek van binnen. “Dank je dat je er bent.” De woorden zijn haast niet te horen en de stem is onherkenbaar. Waar komen die woorden vandaan? Ik draai me om, maar er staat niemand achter mij. Ik heb die woorden zelf uitgesproken. Ik wacht op een bliksemflits uit de hemel, maar er gebeurt niets. Nadat deze woorden aan mijn mond zijn ontsnapt, bevind ik mij weer in de stilte die ik van binnen nog altijd in mij draag.’

Bij Francis wilde de bliksem niet inslaan, maar hier in Bali schieten de schichten over de oceaan. Terwijl donkere wolken zich bij het invallen van de avond boven mijn hotel samenpakken en de bliksem in de verte inslaat, voel ik mij vrij, gelukkig en geïnspireerd. En wat was er nou helemaal voor nodig? Niets. Er was letterlijk níets voor nodig. Veertig jaar nadat John Lennon Across the Universe schreef, lees ik zijn tekst ineens met andere ogen. Zou John de zin ‘nothing’s gonna change my world’ soms letterlijk hebben bedoeld?

Om stil te worden, is helemaal niets nodig. En niets anders dan helemaal niets, ook dit artikel niet, gaat je helpen om stil te worden. Je kunt niet stil worden, je kunt het alleen maar zijn. Stilte is niet daar of straks, maar altijd hier en nu. Er is geen weg naar stilte, stilte is de weg.

En als je jezelf na jaren van zoeken, verlangen, ploeteren, denken, argumenteren, bidden of mediteren dan eindelijk toestaat om gewoon stil te zijn, dan ben je eindelijk thuis gekomen. Je reis is dan ten einde, want verder dan de stilte kun je niet gaan.

Ik trek de klamboe over mijn hoofd, knip het licht uit en kijk naar de lampen van de bootjes die in de verte op het ritme van de storm dansen. Ik benijd de vissers niet en val in slaap met de troostende gedachte dat je altijd veilig thuis kunt zijn – thuis in het oog van de storm.

Tijn Touber is redacteur van Ode.

<< PREVIOUS   1 2 3 4 5 6
view as a single page