Email   Print

'Omdat God fluistert'

Stil zijn betekent meer dan je lippen stijf op elkaar houden. Het betekent luisteren naar het zachtste, meest subtiele geluid: het geluid van je ziel.

Neale Donald Walsch zei eens: ‘De vraag is niet tegen wie God praat, maar wie er luistert.’ Het was bij hem helemaal niet vanzelfsprekend dat ‘God’ zijn boeken aan hem dicteerde; als Walsch ‘last had van zijn ego’, dan kwam er helemaal niets door.

Een bevriend yogi zei het zo: ‘Luisteren naar God is het proces van plaats maken.’ Maar wie kan dat tegenwoordig nog? Wie, in een wereld waarin iedereen zijn uiterste best doet om naam te maken en punten te scoren, heeft de euvele moed om tegen de trend in te gaan? Welke rebel heeft het lef om stil te zijn en te luisteren?

We leven duidelijk in een tijd waarin niet het oor, maar het oog dominant is. Het ‘oog’ staat voor de mannelijke aanpak – de penetrerende, beheersende, controlerende, uit de hoogte, afstandelijke, op (uiterlijke) zaken gerichte energie. In zo’n samenleving is er weinig ruimte voor de stille, ontvankelijke, vrouwelijke energie die wordt gesymboliseerd door de moederschoot, de aarde, de yoni (vagina), de schelp of het oor.

Wanneer het ‘oog’ niet in evenwicht wordt gehouden door het ‘oor’, dan slaat het op hol en wordt destructief. De ‘doe’-energie wint het dan van de stilte. Wie niet meer kan stilstaan om te luisteren, hoort niet alleen zijn eigen stem niet meer, maar evenmin die van zijn medemens en de grotere omgeving. Dat is gevaarlijk. Duidelijker (en mooier) dan Joachim E. Berendt, auteur van Nada Brahma: de wereld is geluid, kan ik het niet zeggen: ‘De nieuwe mens zal een luisterende mens zijn, of níet zijn.’

De avond valt over mijn stille paradijs. De laptop is weer opgeborgen. Het is tijd voor meditatie. Ik herinner me nog hoe moeilijk ik dat twintig jaar geleden had gevonden. Met geen mogelijkheid had ik mijn geest tot rust kunnen krijgen. Inmiddels weet ik dat dat vrijwel onmogelijk is en dat het ook helemaal niet nodig is. De geest wordt vanzelf stil als er iemand is die wil luisteren. Zodra al die stemmen in je hoofd een keer werkelijk worden gehoord, houden ze namelijk vanzelf hun mond. Zo werkt dat met stemmen. Ga maar eens na: zolang je het gevoel hebt dat iemand jou niet echt heeft gehoord, blijf je het herhalen totdat er een keer wordt geluisterd.

Eigenlijk is meditatie een ander woord voor luisteren. Letterlijk is het woord ‘meditatie’ opgebouwd uit twee Latijnse woorden: medio, dat ‘centrum’ betekent, en sto, oftewel ‘staan’. Meditatie betekent dus ‘in het midden staan’. Wanneer je in het midden van je eigen gedachtewereld staat, sta je in het oog van de storm – het enige punt waar het windstil is. Het is een kunst om daar te komen en een kunst om daar te blijven. Het is zo verleidelijk te worden meegezogen door al die emoties, verlangens, oordelen, gedachten, gewoonten...

Als je in het oog van de storm kunt staan en van enige afstand al die stemmen kunt waarnemen, dan kun je er – zonder angst jezelf kwijt te raken – je volle aandacht aan geven. Als alle stemmen (niet alleen die van jou, maar van alles en iedereen) er volledig mogen zijn, dan gaat het leven zelf door je heen stromen. Je wordt de bedding voor het leven zelf. Het is dan alsof je niet meer bestaat, alsof je niets bent, of juist alsof je het leven zélf bent: alles dus.

Om die reden noemt Annemieke Rodenburg stilte dé oplossing voor alle maskers: ‘Wanneer je in de stilte weer voelt wie je werkelijk bent, dan ervaar je zo’n grote mate van veiligheid, dat problemen oplossen als golven in de diepte van de oceaan. Stilte is een oplosmiddel.’

Dat is ook de reden waarom veel mensen die aan een stilteretraite hebben ­meegedaan maar met de grootste moeite te bewegen zijn om hun mond weer open te doen. ‘Wanneer ik hen aan het eind van de retraite vraag naar hun ervaring,’ zegt Rodenburg, ‘slaan de meesten hun beurt over. Ze willen zo lang mogelijk in de stilte zijn.’

<< PREVIOUS   1 2 3 4 5 6 NEXT >>
view as a single page