Email   Print

'Omdat God fluistert'

Stil zijn betekent meer dan je lippen stijf op elkaar houden. Het betekent luisteren naar het zachtste, meest subtiele geluid: het geluid van je ziel.

‘Wie de stem van God wil horen, moet stil kunnen zijn’, vertelde een bevriende yogi mij.

‘Waarom?’, vroeg ik hem.

Hij keek me aan alsof dat logisch was: ‘Omdat God fluistert.’

Het is warm geworden op mijn balkon. Het loopt tegen de middag en nog steeds heb ik niet gesproken. Dat is heerlijk, maar ik heb ook altijd een probleem met stilte. Als mijn geest stil is, word ik namelijk bevattelijk voor briljante ingevingen. Ik krijg dan altijd – en de klemtoon ligt hier op krijgen – de mooiste ideeën. Bang om ze te verliezen, ren ik dan naar mijn laptop om te trachten die flitsen van het sublieme vast te leggen. Een vruchteloze poging, ik weet het, maar ik kan het niet laten. Ook ik weet dat Thomas Keating heeft gezegd dat stilte de taal van God is en dat al het andere een slechte vertaling is. Ik blijf echter zoeken naar de vertaalslag.

Ik ga onder een palmboom zitten – na mij ervan te hebben verzekerd dat alle kokosnoten eruit zijn gehaald, volgens insiders doodsoorzaak nummer 1 in Bali – en klap mijn laptop open. Wat was die sublieme flits ook alweer? O ja, het inzicht dat we bang zijn voor de stilte omdat ze ons herinnert aan onze grootste angst: de dood.

Gautama Boeddha zei in zijn tijd (ongeveer de vierde eeuw voor Christus) dat we bang zijn ‘niets’ te zijn. Ik probeer me te herinneren wat de Franse monnik Matthieu Ricard daar ook alweer over zei, toen ik hem vorig jaar in Parijs ontmoette. Ricard zei toen ook dat de meeste mensen in een permanente staat van angst leven. ‘Dat komt doordat mensen niet in staat zijn om de werkelijkheid – de stilte – achter de verschijnselen te doorgronden. Het gevolg is dat zij zich vastklampen aan de verschijningsvormen: hun baan, lichaam, religie of ideeën. Maar dat zijn allemaal dingen die je kwijt kunt raken en dus is iedereen voortdurend bang.’

Toch kan ik me goed voorstellen dat mensen bang worden van het idee ‘niets’ of ‘leeg’ te zijn. Zou het helpen als we deze begrippen vervangen door woorden als ‘al’, ‘heel’, ‘compleet’, ‘vol’, ‘potentie’ of ‘levensenergie’? Want eigenlijk benaderen die kreten de werkelijkheid beter. Kwantumwetenschappers weten al langer dat de zogenaamde ‘lege ruimte’ tussen de atomen in feite propvol levensenergie is. Einstein sprak over dit veld als ‘de enige realiteit’. Wanneer je het zo bekijkt, is contact met deze onzichtbare dimensie niet iets om bang voor te zijn. Wie wil er nou niet aangesloten zijn op de oerkracht achter het leven zelf? Daar níet op aangesloten te zijn: dat is pas eng!

Mensen die zichzelf niet de tijd gunnen contact te maken met deze achterliggende energie en intelligentie blijven ook verstoken van iets wat minstens zo vitaal is voor welzijn: inspiratie. Wetenschappers vermoeden dat dit kwantumveld ook de blauwdruk van de schepping in zich draagt. Het is een databank van alle informatie van alle tijden. Alle geniale ideeën, inzichten, wijsheden, symfonieën, mijmeringen en intenties liggen hier opgeslagen. Hierop afstemmen is toegang krijgen tot de bibliotheek van de schepping. En het enige wat je hoeft te doen, is stil worden en afstemmen.

‘Ware vernieuwing,’ zei de Duitse auteur en spiritueel leraar Eckhart Tolle, ‘kan alleen voortkomen uit contact met de tijdloze ruimte die achter de vorm verscholen ligt. Alleen in de stilte ligt de ware intelligentie. Alle andere vormen van creatie zijn oninteressant kopieergedrag.’ Echte (levens)kunstenaars kopiëren niet, maar stellen zich open voor de grotere intelligentie.

<< PREVIOUS   1 2 3 4 5 6 NEXT >>
view as a single page