Luisteren naar niets

Gordon Hempton verdedigt de geluiden van de stilte – tot op de vierkante centimeter in het Olympic National Park, in het noordwesten van Amerika.

Diane Daniel | 108 augustus 2008 issue

‘We overleggen nu met Gordon hoe hij zijn idealen zo kan uitdragen dat iedereen wordt aangemoedigd om op de bestaande paden te blijven’, aldus Maynes. ‘Theoretisch zitten we op dezelfde golflengte, maar wij zouden de waarde van natuurlijk geluid liever willen promoten zonder aan andere zaken in het park afbreuk te doen.’ Het is duidelijk dat de woordvoerders van de National Park Service proberen te balanceren tussen steun aan een goede zaak en afkeuring van de gebruikte methode.

‘Er wordt handenvol geld uitgegeven aan de beperking van geluidshinder’, beweert Hempton. ‘Het jaarbudget van de One Square Inch is iets van tweeduizend dollar. Er is geen enkele reden om te denken dat we in de toekomst niet een aantal parken kunnen aanwijzen waar we de natuurlijke stilte herstellen. Volgens mij is dat prima haalbaar.’

Maar het zal geen sinecure zijn om de luchtvaartmaatschappijen te overreden hun vliegroutes te wijzigen. Toen ik Alaska Airlines belde, bleek men daar niet van mening te zijn veranderd sinds Hempton drie jaar geleden voor het eerst contact opnam. ‘We stimuleren de bemanning om het park te vermijden bij niet-reguliere vluchten, zoals testvluchten’, aldus woordvoerster Caroline Boren. ‘Maar de reguliere vliegroutes worden bepaald door de luchtverkeersleiding van de Federal Aviation Administration. Bovendien zou wijziging van de vliegwegen een minder efficiënte route, meer brandstof en een hogere uitstoot betekenen.’

Toen ik Gordons woorden aanhaalde: ‘Maar herrie is ook uitstoot’, antwoordde Boren diplomatiek: ‘Het zijn allebei belangrijke factoren waar in het totale beeld rekening mee moet worden gehouden.’

Onder het eten – gebonden zelfgemaakte kippensoep van een vriend van Hempton – vroeg ik wat hij tegen de vrijwilligers zou hebben gezegd als ze bezig waren geweest met een kettingzaag. ‘Dan zou ik iets hebben verteld over het gebruik van handgereedschap. Niet iedereen weet dat je met een scherpe zaag vrijwel alles kunt zagen’, zegt hij. ‘Ik zou ze de informatie geven en dan respecteren wat ze ermee deden. Ik ben wel eens een milieufreak genoemd, maar ik respecteer ieders recht op een eigen mening.’

En meningen heeft Hempton vorige zomer genoeg gehoord, toen hij voor de research voor zijn boek in zijn busje het hele land doorkruiste om met deskundigen en leken over herrie en stilte te praten. Hempton had aanvankelijk vanwege de tijdsdruk weinig zin in het project, dat een idee van een literaire agent was.

‘Maar dit boek is een extra kans om de boodschap over te brengen aan de lezer dat stilte iets bijzonders is, een van de basisgenoegens van het leven’, vertelt hij. ‘Dat is een van de motieven voor de One Square Inch. Mijn opdracht tijdens de rondreis was om naar Amerika te luisteren. Ik moet toegeven dat ik me een beetje onzeker voelde toen ik op weg ging. Ben ik een excentrieke connaisseur van de stilte geworden in het stilste deel van het land en leef ik in mijn eigen kleine fantasiewereld, of is dit iets wat iedereen belangrijk vindt? Maar ik ben erachter gekomen dat stilte in het leven van de overgrote meerderheid een essentiële beleving is.’ Onderweg heeft hij ‘naar het landschap geluisterd’ en de geluiden opgenomen, die op een cd met het boek worden meegeleverd.

Hempton eindigde zijn reis van west naar oost in Washington, D.C. De laatste 150 kilometer volgde hij het Chesapeake & Ohio Canal-pad langs de rivier de Potomac om na te denken. Hij sprak met zoveel mogelijk overheidsfunctionarissen, onder wie Mary Bomar, de directeur van de National Park Service, en senator Maria Cantwell van de staat Washington, die haar medewerkers ‘de mogelijkheden laat onderzoeken om de One Square Inch met juridische middelen te steunen’, vertelt woordvoerster Ciaran Clayton.

Wanneer ik tegen Hempton zeg dat hij zo langzamerhand de internationale stem van de stilte is geworden, antwoordt hij: ‘Het is heel bijzonder om voor de stilte te spreken zonder de stilte teniet te doen. Maar ik zou mezelf liever niet de stem van de stilte noemen. Ik kan alleen zeggen dat ik echt van rust geniet. Eigenlijk houd ik niet zo van aandacht.’

Hoewel Hempton met een geluidmeter rondloopt zoals een fotograaf met een camera, zou hij die liever thuis laten: ‘Ik doe wel alle metingen voor de One Square Inch. Ik wil niet meten, maar ik doe het wel. Een stille plek is eigenlijk gewoon een stille plek.’

<< PREVIOUS 1 2 3 4 5
view as a single page

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief
Save/Share:

Comments