Luisteren naar niets

Gordon Hempton verdedigt de geluiden van de stilte – tot op de vierkante centimeter in het Olympic National Park, in het noordwesten van Amerika.

Diane Daniel | 108 augustus 2008 issue

Tegen de tijd dat we bij de One Square Inch komen, zijn de vrijwilligers van de Washington Trail Association klaar om terug te gaan. De meesten hebben handgereedschap bij zich, maar een van hen pakt een kettingzaag met een benzinemotor in.

Na het middageten gaat Hempton voorop het dichte regenwoud in naar de One Square Inch, via een minder directe maar dichterbij gelegen route dan hij op zijn website met de GPS-coördinaten erbij opgeeft.

Binnen een paar minuten zijn we er, midden in een onopvallend gebied met een weelderige, wilde vegetatie. Hij wijst me op de kleine steen die hij boven op een grote gevelde boomstronk heeft gelegd, en de pot met een briefje erin op de zachte bosbodem. Net als we er zijn, verschijnt de eerste zonnestraal van die middag. We spreken af om ieder apart terug te lopen zodat we op de terugweg kunnen genieten zonder te hoeven praten.

Ik schrijf een paar woorden voor de pot om Hempton te bedanken omdat hij me hier heeft gebracht, en de natuur omdat ze er is. Ik lees ook de andere commentaren. Sommige zijn kort, andere langer en er zitten ook gedichten bij. Hempton heeft me verzocht er niet uit te citeren uit respect voor de schrijvers. Hij vertelt dat sommige commentaarschrijvers hebben aangegeven dat ze de as van een dierbare daar hebben uitgestrooid. Hoewel ik heb geprobeerd de sfeer van de One Square Inch te voelen, was ik eerlijk gezegd blij terug te zijn op het pad in het zonlicht – waar het net zo stil was.

Sinds Hempton deze plek drie jaar geleden op 22 april, Dag van de Aarde, heeft ingericht, zijn er een stuk of vijftig mensen geweest. Wat zou er gebeuren als het echt populair werd? Begin april valt het wel mee om daar alleen te zijn, maar ’s zomers, als de meesten van de kwart miljoen bezoekers van het park arriveren?

Later spreek ik met Barb Maynes, de woordvoerster van het park, over het officiële standpunt van het park ten aanzien van de One Square Inch. ‘We zijn blij met Gordons inbreng en we hebben begrip voor het idee van natuurlijke stilte en de natuurlijke geluiden van het park’, stelt ze. ‘Maar we zijn van mening dat het niet om een paar vierkante centimeter gaat. Het is van belang om alle idealen van het hele park te beschermen.’

Het probleem, zo blijkt, is het pad ernaartoe – een ‘informele weg’ die afwijkt van de officiële wandelroute. Dat soort paden is niet toegestaan in nationale parken. Hempton beweert echter dat hij een bestaand wapitipad heeft gevolgd. ‘We moeten wel in de gaten houden of de plek wordt aangetast’, meent Maynes.

En dan de pot. Door mensenhanden gemaakte voorwerpen zijn verboden in beschermde natuurgebieden. Hoewel er over de pot is gecorrespondeerd en de inmiddels vertrokken parkopzichter samen met Hempton in 2005 de plek heeft bekeken, was Maynes er voordat ik haar te spreken kreeg niet van op de hoogte en stelt ze dat de pot zal moeten worden verwijderd. (Een maand later meldt Hempton dat de pot er nog steeds staat.)

<< PREVIOUS 1 2 3 4 5 NEXT >>
view as a single page

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief
Save/Share:

Comments