Luisteren naar niets

Gordon Hempton verdedigt de geluiden van de stilte – tot op de vierkante centimeter in het Olympic National Park, in het noordwesten van Amerika.

Diane Daniel | 108 augustus 2008 issue

In 1980, een paar maanden nadat hij zijn roeping had gevonden, stopte Hempton met zijn studie en ging hij terug naar Seattle om ‘geluidsregisteerder’ te worden. Om zijn hobby te kunnen betalen, nam hij een baantje als fietskoerier. ‘Ik kreeg één dollar per bezorging’, vertelt hij, ‘en ik wist precies hoeveel ik nodig had om de apparatuur die ik hebben wilde te kunnen kopen.’

Hij trouwde met een andere fietskoerier en de twee, inmiddels gescheiden, kregen kinderen. (Zijn zoon is nu 23, zijn dochter achttien.) ‘Dat was een overgangsfase’, zegt hij. ‘Ik was er volkomen van overtuigd dat de natuurlijke geluidsomgeving aan het verdwijnen was.’

Hempton had alle tijd om daarover na te denken toen hij met een longontsteking in bed lag. ‘Ik moest een uitkering aanvragen. We hadden een zoontje van drie en de kachel hield ik brandende met het hout van oude meubels. Maar je hebt altijd de ochtend nog, en dan hoorde ik de dageraad. In gedachten stelde ik me voor dat ik naar de geluiden van de zonsopgang luisterde terwijl die rond de aarde schoof.’

Dat werd het idee achter de documentaire Vanishing Dawn Chorus uit 1992, waarin Hempton de geluiden van de zonsopgang op zes continenten vastlegde. De Emmy die hij voor dat project kreeg, veranderde zijn leven, vertelt hij. ‘Ik hoefde niet meer uit te leggen dat ik fietskoerier was en natuurgeluiden vastlegde.’ Sindsdien heeft hij tientallen projecten gedaan, sommige voor geluidsopnames en documentaires, en andere voor bedrijven als Microsoft en The Relaxation Company.

We zijn bij onze eerste stopplaats aangekomen, het kampeerterrein van het Hoh-regenwoud, het meest geliefde deel van het park. We kiezen een plek dicht bij de snel stromende rivier. Er is laag hangende bewolking en de boomkruinen in de verte zijn bestoven met verse sneeuw. Als we uit het busje komen, trekken we extra kledinglagen aan tegen de wind en de regen, maar een waterdichte broek wordt afgekeurd. ‘Dat maakt te veel lawaai’, zegt Hempton. ‘Swisj-swisj-swisj.’ Hij is de enige persoon die ik ooit met een paraplu in het bos heb gezien.

Voordat we de bossen in lopen, ga ik het bezoekerscentrum binnen, waar twee parkwachters achter een balie staan. ‘Heeft u misschien informatie over de One Square Inch of Silence?’, vraag ik. De ene wachter kijkt me uitdrukkingsloos aan en de andere vraagt: ‘Wat voor informatie zoekt u? We hebben niets dat u kunt meenemen.’

Hij loopt naar een la en haalt er een tijdschriftartikel in een plastic hoes uit over Gordon. ‘Het zal er vandaag niet zo stil zijn’, merkt hij op met een stem die een geamuseerde ondertoon lijkt te hebben. ‘Ze zijn bezig met onderhoud aan het pad.’

Het blijkt echter verrassend stil te zijn op het pad, merken we al snel. Geen herrie van apparaten te horen. Je hoort alleen de rivier, de vogels, de wind en de regen.

<< PREVIOUS 1 2 3 4 5 NEXT >>
view as a single page

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief
Save/Share:

Comments