Het geluid van stilte

Waar hoor je echte stilte? Berichten uit een dode kamer.

Marisa Taylor | 108 augustus 2008 issue

‘Horen wordt sterk geassocieerd met taal en communicatie,’ zegt Popelka, ‘maar het verbindt ons ook met de omgeving.’ Zo volledig afgesneden zijn van die omgeving is, tja, beangstigend dus.

Experts als Orfield en Popelka zeggen dat de jonge mensen van nu waarschijnlijk ernstiger gehoorverlies te wachten staat dan hun ouders, de babyboomers, domweg doordat ze opgegroeid zijn in het tijdperk van de walkman en de iPod. En hoe meer schade er optreedt door het dragen van oor- en hoofdtelefoons, hoe meer de luisteraar geneigd zal zijn het geluid harder te zetten, in plaats van zich aan te passen aan een lager volume vanwege zijn slechtere gehoor.

Nadat ik meer dan een uur in de dode kamer van Berkeley heb doorgebracht, verkeer ik de rest van mijn bezoek aan het laboratorium in een staat van verdoving, die pas overgaat als ik de betonnen trap op en de deur uit kan stappen, het zonlicht in.

Zo hyperbewust als ik me in de dode kamer was geweest van mijn ademhaling en het verstopte gevoel in mijn oren, zo scherp is nu mijn waarneming van het geluid van mensenstemmen en voorbijrijdende auto’s. In feite ben ik nog nooit zo dankbaar geweest voor die herrie, die heerlijke herrie.

Omdat ik volwassen ben geworden in een tijd dat stilte wellicht iets van vroeger leek – of hooguit een teken dat de batterijen van je walkman leeg waren – zijn ‘de ongehoorde melodieën’ van de dichter Keats aan mij misschien niet zo besteed. Het mag tegenwoordig nog zo moeilijk zijn rust en stilte te vinden, ik zou waarschijnlijk nog minder zonder de drukte en het geroezemoes van het dagelijks leven kunnen. Drukte en geroezemoes horen er gewoon bij.

De schoonheid van stilte zit in het oor van de luisteraar.

<< PREVIOUS 1 2 3 4 5
view as a single page

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief
Save/Share:

Comments