Email   Print

Share

Kan fastfood duurzaam zijn?

Max Christern | 105 april 2008 issue

Een paar weken geleden lag er een dikke envelop van McDonald’s in mijn postvak. ‘Ode en McDonald’s: niet zo’n logische combinatie’, schoot het even door m’n hoofd. Maar anno 2008 ligt dat anders, want ook de hamburgerketen heeft zijn missie ‘opgegroend’ en zet zijn klanten gezonder voedsel voor dan toen ik er als student geregeld binnenliep. Het hoeft dus niet zo lang meer te duren voordat ­McDonald’s in zijn nieuwe reclame-uiting een dame in een bananen­bladenjurkje hijst om een broodje hamburger aan te prijzen.
We zijn ze vast voor. ‘Broodje planeet’, zo hebben wij de Ode-burger gedoopt: het gezonde en in vele opzichten duurzame fastfood is in opmars. Er is veel aardigs over te vertellen; zie het artikel vanaf pagina 40.

Maar het aardige is ook dat een baaierd aan bedrijven in alle sectoren duurzaamheid omarmt, dezer dagen. Ik had eerder dit jaar het genoegen te mogen aanschuiven bij twee ‘duurzame dialogen’. De uitnodigingen kwamen van projectontwikkelaar OVG en luchtvaartmaatschappij KLM. Het bevestigt de trend dat niemand in het bedrijfsleven er meer omheen wil of kan om iets te doen voor een betere wereld. En hoewel de invulling van die ambitie zeer verschilt per bedrijf, is dat goed nieuws.

KLM liet zijn genodigden naar de Hoge Veluwe komen – de naam van de nieuwe en groenste Boeing 777 die onlangs in gebruik werd genomen. Daar, in het prachtige Kröller-Müller-museum, toonde KLM een eigen duurzaamheidsfilm waarin we zagen wat er alle­maal al voor goeds gebeurt in en vanuit Amstelveen. Daarna mengden jongeren, omwo­nenden van Schiphol, milieufederaties, wetenschappers, Kamerleden en veel KLM’ers zich in praatgroepen om tot concrete visies te komen voor een duurzamere luchtvaartmaatschappij. Ze bleken bij KLM al veel te doen dat je ‘duurzaam’ mag noemen, al kwam een deel van die maatregelen voort uit simpele besparingen: stop met het schenken van sterke drank aan boord, waardoor je veel minder gewicht van flessen meetorst.

Vol inspiratie stapte ik beide bijeenkomsten uit, vastberaden om snel en concreet iets duurzaams te doen en in de overtuiging dat veel druppels voor een prachtig afkoelende regenbui kunnen zorgen. Maar zoals wel vaker bij dat duurzaamheidsdenken bekruipt me vervolgens het gevoel dat het zo lastig is om het breed te trekken, van het bedrijfs­leven naar de consument, van de elite naar de massa. Je moet, zei iemand in een discussie, pro­beren de ‘gemiddelde mens’ te bereiken met je boodschap. Motiveren en inspireren zonder paternalistisch te zijn. ‘Draai’, verzon iemand, ‘die mooie duurzaamheidsfilm voortaan gewoon in het vliegtuig in plaats van dat toeristische tulpenfilmpje dat tien minuten voor de landing wordt aangezet. Dan ziet iedereen wat jullie doen.’

Prima idee en volgens mij ligt daar de kern van de missie waarop nu massaal in het bedrijfsleven wordt gebroed: inspireer de massa, verlaag de duurzaamheidsdrempel. En hoe kan dat nou beter dan met ons broodje planeet!

PS: Met trots presenteren we in deze Ode een voorpublicatie uit het nieuwe boek ­Antikanker: een nieuwe levensstijl, van David Servan-Schreiber, de Franse psychiater die eerder de bestseller Uw brein als medicijn schreef en tot onze vaste columnisten behoort. David komt speciaal voor Ode naar Nederland om over zijn boek te praten op dinsdag 20 mei. Schrijf u snel in. Zie pagina 59 voor meer informatie.

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief Save/Share:

Comments

Post a comment