Email   Print

Hä, meneer, kunt u wat CO2-punten missen?

Particuliere energiekredieten stellen burgers in staat om hun CO2-uitstoot terug te dringen en tegelijkertijd geld te verdienen. é

Marc van Dinther | 105 april 2008 issue

Andy Ross en Shannon Moore bedenken zich wel twee keer voordat ze in de trein stappen of de verwarming in een koude maand een tandje hoger zetten. Niet alleen omdat ze hun kosten voor transport en elektriciteit laag willen houden, maar ook omdat ze stilstaan bij de impact die hun gedrag heeft op het milieu. é

Beiden zijn lid van een Carbon Reduction Action Group (Crag), een collectief dat ernaar streeft het individuele CO2-verbruik terug te dringen. Ross is de oprichter van de eerste Crag in de wereld, in het Britse Stratford-upon-Avon, en Moore zette de eerste Amerikaanse Crag op in Maryland, aan de Amerikaanse oostkust.

Terwijl overheidscampagnes burgers oproepen hun televisietoestellen 's nachts niet op de spaarstand te laten staan, maar uit te zetten en een warme trui aan te trekken voor ze de verwarming hoger zetten, gaan Craggers een stap verder: grootverbruikers kunnen op boetes rekenen, terwijl degenen die voorzichtig omgaan met energie- en brandstofverbruik een deel van de boete van de grootverbruikers kunnen verdelen.

De Crags maken deel uit van een sterk groeiende groep mensen die actie ondernemen om milieuvervuiling te beperken. In verschillende delen wordt gewerkt aan een particulier ruilsysteem voor de aan- en verkoop van CO2-krediet dat voor iedereen moet gaan gelden. Het systeem - omgedoopt tot personal carbon trading (PCT) - zal veel lijken op de EU Emissions Trading Scheme (ETS), dat in 2005 werd ge�ntroduceerd en aan 12 duizend industri�le fabrieken in 25 EU-landen emissiequota oplegde. De bedrijven kunnen hun overschot verhandelen op een speciaal ontwikkelde beurs en een eventueel tekort tegen betaling aanvullen.

Het systeem dreigde in 2006 spaak te lopen, nadat was gebleken dat enkele landen teveel emissierechten hadden uitgegeven. Het gevolg was dat de CO2-prijs kelderde. De ETS krabbelde overeind en draait sindsdien redelijk. De Europese Commissie heeft op 23 januari haar plannen bekendgemaakt voor de derde fase van het project. De belangrijkste wijziging is dat producenten moeten gaan betalen voor de emissierechten voorheen verkregen ze die gratis.

Bij PCT krijgen individuen een bepaald energierantsoen toebedeeld, dat is afgeleid van het totale nationale budget. Huishoudens die meer krediet nodig hebben, zullen dit kunnen aanschaffen op een openbare energiebeurs, zoals bedrijven dat nu doen op de ETS. Consumenten die een overschot hebben, kunnen dat op hun beurt op de openbare handelsvloer aanbieden.

�Klimaatsverandering is waarschijnlijk de grootste bedreiging die de mensheid ooit gekend heeft�, zegt Ross van de groep uit Stratford-upon-Avon. �En als lid van een Crag krijgt iedereen de mogelijkheid om bij te dragen aan een lagere CO2-uitstoot.�

Het aantal Crags neemt gestaag toe. Groot-Brittanni� telt inmiddels zeventien groepen, die gemiddeld veertig tot 230 leden hebben. In de Verenigde Staten zullen Atlanta, Georgia en Washington zich dit jaar aansluiten bij Maryland. Verder zijn er plannen voor Crags in Canada, Australi�, Frankrijk en India.

Een Crag is feitelijk een heel praktische toepassing van particuliere uitwisseling van CO2-kredieten. Iedere groep stelt zijn eigen doelstellingen en de handel vindt slechts plaats tussen de leden van de Crag, dus groepen kunnen niet met elkaar handelen. Zo begon de groep van Ross aan 2007 met het doel om gemiddeld 4,5 ton energie te verbruiken, tien procent minder dan het gemiddelde individuele gebruik in Engeland. Voor 2008 streeft de Crag in Startford-upon-Avon naar een daling van nog eens tien procent. Dat is een fikse besparing, zeker als je bedenkt dat de Britse overheid zichzelf tot doel heeft gesteld om de CO2-emissie met zestig procent terug te dringen, maar dan wel over een periode van veertig jaar.

Ross overschreed in 2007 zijn limiet met drie ton en moest een boete van 120 pond (160 euro) betalen. Dat bedrag ging naar de groepsleden die wel binnen de grenzen bleven. �Ik woonde voor een groot deel van dat jaar in een zeer tochtig huis en reisde aardig wat kilometers om mijn familie te bezoeken�, licht hij toe. �Ik ben inmiddels dichter bij mijn familie gaan wonen waardoor het aantal zogenoemde lovemiles drastisch is gedaald en mijn nieuwe woning is veel beter ge�soleerd�.

Het doel van Crags is om inzichtelijk te maken hoe en in welke mate consumenten energie verbruiken. En belangrijker: hoe ze het aantal kilometers dat ze vliegen en rijden en de brandstof en energie die ze verbranden, kunnen beperken. Moore noemt Crags een stap in de juiste richting. �Zeker als je je bedenkt dat Amerikanen dertig procent van de totale CO2-uitstoot voor hun rekening nemen�, meldt zij. �Een Amerikaans huishouden bespaart gemiddeld duizend dollar per jaar als het erin slaagt om het energieverbruik met tien procent terug te brengen. Die besparing van tien procent van alle burgers in de Verenigde Staten zou op haar beurt de uitstoot van broeikasgas in de gehele wereld met ��n procent verminderen. In het totaalplaatje is dat niet niks.�

De interesse in particuliere energiekredieten is de afgelopen twee jaar sterk toegenomen. Carbon Limited, een Brits proefproject met een looptijd van drie jaar, moet inzicht geven of en in welke mate burgers kunnen leven op een energierantsoen. �Iedereen krijgt dezelfde hoeveelheid CO2 toegewezen�, licht directeur Matt Prescott van Carbon Limited toe. �Veel mensen met een lager inkomen zijn ook lagere energieverbruikers, dus zij kunnen profiteren van dit systeem door hun tegoed te verkopen. Dat is het goede van dit systeem.� Inmiddels hebben zich meer dan 3500 deelnemers aangemeld bij Carbon Limited. Verwacht wordt dat binnen vijf jaar een handelssysteem zal zijn ontwikkeld waar alle Britse burgers terechtkunnen voor extra CO2-krediet of om hun overschot te verkopen.

In Engeland werkt het bedrijf Design Stream aan een CO2-creditcard, die bekendstaat als de emissary. Het idee is vergelijkbaar met wat de voormalige Engelse staatssecretaris voor milieu, David Miliband, vorig jaar in de Indiase stad Delhi tijdens een toespraak zei: �We zullen creditcards in onze portemonnee hebben die zowel ponden als CO2-punten voeren. Als we elektriciteit, gas en brandstof kopen, dan zal dat niet alleen geld kosten, maar ook afgaan van ons CO2-tegoed�, zei Miliband.

Design Stream wil een creditcard op de markt brengen die bij een aankoop meteen laat zien wat de invloed van de consumptie van goederen en diensten is op het milieu. �Organisaties als Friends of the Earth stellen dat een CO2-kredietsysteem nog jaren op zich zal laten wachten� aldus directeur Chaz Nandra van Design Stream. �Maar nieuwe technologi�n ontwikkelen zich nu zo snel, dat het goedkoop genoeg zal zijn om het idee voor de creditcard commercieel uit te werken.�

Sommigen suggereren zelfs dat kinderen bij hun geboorte CO2-kredieten moeten ontvangen, die later (hopelijk) in waarde toenemen, zodat ze die kunnen inruilen voor geld waarmee ze hun studie of gezondheidszorg kunnen betalen.

Kijk, dat is nog eens een idee met een serieuze groeipotentie!

Marc van Dinther schrijft vanuit Australi� over technologie en het milieu.

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief Save/Share:

Comments

Post a comment