Ze gaf daders aan

Mukhtar Mai neemt het op voor onderdrukte vrouwen in Pakistan

Kim Ridley | 84 maart 2006 issue

Mukhtar Mai heeft uit een persoonlijk trauma een wereldwijde oproep gesmeed tot meer rechten voor vrouwen in Pakistan. Mai onderging een groepsverkrachting die was bevolen door plaatselijke stamhoofden, als straf voor haar familie na een vergrijp dat haar broertje van 12 jaar gepleegd zou hebben. En toen deed ze iets wat voor een arme vrouw in Pakistan onvoorstelbaar is: ze gaf de mannen aan die haar misbruikten en zorgde dat ze gevangen werden gezet – een hoogst opmerkelijke daad in een land waar de zogeheten ‘eerwraak’ dagelijks twee vrouwen het leven kost en waar elke twee uur een vrouw wordt verkracht. ‘Ze is de Rosa Parks van Pakistan’, zegt Amna Buttar van het Aziatisch-Amerikaanse Netwerk tegen Schending van Mensenrechten, verwijzend naar de vorig jaar overleden zwarte vrouw die een emancipatiestrijd ontketende toen ze in de bus weigerde haar plaats af te staan aan een blanke Amerikaan. ‘Mai staat symbool voor persoonlijke moed en hoop. Ze is een inspiratiebron voor duizenden vrouwen om hun stem te verheffen tegen het geweld.’ Mai zelf weigert zich de mond te laten snoeren. Ondanks pogingen van haar regering om haar te laten ophouden – uit angst dat ze het imago van Pakistan zou bezoedelen – is ze onlangs naar de Verenigde Staten gereisd om lezingen over vrouwenrechten te houden: ‘Als mannen nu hun vrouw wreed behandelen, hoeven ze alleen maar te zeggen: “Ik zeg het tegen Mukhtaran, hoor” en dan houden ze zich wel koest’, zei ze. Mai heeft een steungroep opgericht voor slachtoffers van verkrachting. Haar doel is toekomstige generaties te behoeden voor de gruwelen die zij moest doorstaan. Toen de regering haar 8300 dollar smartengeld uitkeerde vanwege de verkrachting, gebruikte ze dat geld om de eerste twee scholen in haar dorp te stichten – één voor meisjes en één voor jongens. Ze liet de kinderen toe van de mannen die haar hadden onteerd. ‘De school is de eerste stap op weg naar een andere wereld’, zegt ze. Toch heeft Mai nog een zware strijd voor de boeg. De regering houdt haar scherp in de gaten en ze wordt voortdurend bedreigd door de familie van de mannen die haar hebben aangevallen. ‘Ik denk er wel eens over hier weg te gaan’, zei ze onlangs tegen een journalist in Pakistan. ‘Maar dan zeg ik tegen mezelf: hier heb ik mijn school en mijn meisjes. Als ik wegga, laat ik die ook in de steek, en dan zullen de daders denken dat Mukhtar het heeft opgegeven…’

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief
Save/Share:

Comments