Email   Print

Een rockende ziel

Speel je rol vol overgave

Laatst ontmoette ik mijn oude vriend Bram weer. Bram ken ik nog uit de punktijd, toen we ons best deden om zo min mogelijk te slapen, onze neustussenschotjes zo snel mogelijk weg te snuiven en zoveel mogelijk kicks te beleven. Bram en ik waren net broers. We waren allebei zanger en gitarist en we zouden het allebei helemaal gaan maken in de popmuziek. Maar onze levensstijl vergde zijn tol en om niet vroegtijdig te overlijden, stapte ik na vijftien tropenjaren uit de muziek om mijzelf op ‘het hogere’ te richten. Gezonder en goedkoper dan drugs, en bovendien een veel mooiere high!

De meeste punkvrienden vonden het maar soft, zeker toen ik ook besloot om vegetarisch te gaan eten, geen alcohol meer te drinken, niet meer te roken en celibatair te leven. Maar Bram vond het wel interessant en besloot ook meditatielessen te nemen. Na enkele weken was het tot hem doorgedrongen dat hij niet – zoals hij dacht – een rocker was, maar een ziel. Een beetje beteuterd keek hij mij aan om vervolgens de volgende legendarische uitspraak te doen: ‘Ik ben een ziel, maar ik blijf een rocker.’

Ik moest er hartelijk om lachen, maar was ook een beetje teleurgesteld. Blijkbaar was de waarheid nog niet volledig tot Bram doorgedrongen en bleef hij zich vastklampen aan een schijnidentificatie. Ik probeerde het hem duidelijk te maken: ‘Bram, jouw eeuwige identiteit is niet “rocker”, maar ziel. Jouw lichaam en de rol die je speelt, zijn tijdelijk en veranderen voortdurend, terwijl de ziel eeuwig is. Je kunt je lichaam wel optuigen met leren jasjes en hippe laarzen, maar dat is alleen maar buitenkant.’

Ik probeerde Bram ook uit te leggen dat vrijwel alle problemen in de wereld voortkomen uit het feit dat mensen zijn vergeten wie ze werkelijk zijn. De angst en onzekerheid die hierdoor ontstaan, doen hen vastklampen aan allerlei schijnidentiteiten: ‘president’, ‘christen’, ‘Amerikaan’, ‘intellectueel’, ‘rocker’, enzovoorts. Maar Bram was niet te vermurwen. Hij hield voet bij stuk: hij was en bleef een rocker. Ik was en bleef een ziel, en zo verloren wij elkaar uit het oog.

Laatst was hij er weer, op mijn huwelijk, waar hij een knallende rocksong ten gehore bracht die hij speciaal voor het bruidspaar had geschreven. De intensiteit waarmee hij zong – compleet met sigaret, Martini en aanstekelijk danspasje – was overweldigend en bracht het uitstervende métier van onvervalste rocker weer tot leven. En ineens begreep ik wat Bram bedoelde toen hij zei dat hij een ziel én een rocker was. Als Bram er niet heilig van overtuigd was geweest dat hij ook een rocker was, had hij nooit zo mooi kunnen zingen.

Het was nu mijn beurt om van Bram te leren. Als je dan toch een rol speelt, speel die dan met hart en ziel. Geef alles wat je hebt. Hou je niet in en maak van ieder optreden een knallende show. Dankjewel Bram, dat was een mooi huwelijksgeschenk!