Email   Print

Share

Voorwoord

Vrouwen zijn voorzichtig met het leven, omdat zij het leven maken

‘Vrouwen hebben gevoelens. Dus... laten we het daarom maar overlaten aan de experts.’ Die kop zette de Indiase schrijfster Arundhati Roy onlangs cynisch boven een essay. Ze schreef het niet, maar bedoelde het wel: die experts zijn vrijwel altijd mannen. Het blijft vreemd, onjuist en onrechtvaardig dat de wereld die voor helft uit mannen en voor de helft uit vrouwen bestaat nog steeds grotendeels wordt bestuurd door mannen. Mannen en vrouwen zijn anders. De schrijfster en hoogleraar aan de universiteit van Philadelphia in de Verenigde Staten, Camille Paglia, biedt een boeiende verklaring voor het verschil in haar boek Het seksuele masker (1992). Mannen maken schilderijen, bouwen bruggen, stichten ondernemingen en bedrijven politiek met maar één doel: hun stempel op de wereld drukken, iets van blijvende betekenis achterlaten ter verzachting van de frustratie van het noodlottige, eindige leven. Het zijn pogingen om iets te bereiken dat de natuur de vrouw, aldus Paglia, vrijwel achteloos toewerpt: het baren van een kind als blijvende herinnering aan haar verblijf op aarde. Een kind is een teken van het eeuwige leven, van generaties die het leven doorgeven. En daar kan eigenlijk geen door mannen gebouwde kathedraal tegenop. Ik denk dat het voor elke man een herkenbare en ontnuchterende visie is. Daar staat tegenover dat Paglia ook schrijft – en dat herinner ik me goed – dat zij zonder die manlijke creatiedriften niet in staat zou zijn geweest haar boek te schrijven met een computer, terwijl haar voedsel bewaard bleef in een ijskast. Ofwel: mannen zijn niet helemaal zinloos. Zoals altijd ligt het ideaal in de verbinding en de samenwerking. Waar mannen primair zijn gericht op creëren, handelen en vernieuwen, richten vrouwen zich eerst op verzorgen, verbinden en onderhouden. Als mannen domineren, zoals het geval is, gaat het fout. Dat leidt tot paradoxen als een gewelddadig beleid om veiligheid te creëren. Of tot onzinnige oorlogen. Als je het leven maakt, zoals vrouwen dat doen, ben je er voorzichtig mee. Een besluit om leven kapot te maken, om oorlog te voeren, ligt voor een vrouw – excuses voor het stereotyperen – veel verder weg dan voor een man. En daarom zou het zo goed zijn als – zoals postergirl Loesje ooit opriep – er geen enkele ministers aan het hoofd stonden van departementen, maar ‘echtparen’ – het echtpaar van financiën, het echtpaar van buitenlandse zaken. Een man én een vrouw die samen leiding geven en die ervoor zorgen dat alle belangrijke menselijke kwaliteiten en behoeften aan bod komen als besluiten worden genomen. Dat gemis laat zich nu op zoveel plaatsen voelen. Daarom komt in de Verenigde Staten plotseling een moeder van een omgekomen soldaat tegenover de president te staan. De gevoelens van die moeder, en van heel veel andere moeders, zijn niet gehoord door – om bij Arundhati Roy te blijven – de experts die het land naar een oorlog voerden. Dat doet misschien wel de helft van de wereld pijn. Inderdaad, meer vrouwen aan de macht is goed voor iedereen.