Email   Print

Zoeken naar geluk

Ieder draagt zijn eigen lot, meent Paulo Coelho.

Een schatrijke man vroeg aan een zen-leermeester om een tekst die hem er steeds aan zou helpen herinneren hoe gelukkig hij met zijn familie was. De meester pakte een stuk perkament en schreef in prachtig schoonschrift: ‘De vader sterft. De zoon sterft. De kleinzoon sterft.’ ‘Wat nou?’, zei de rijke man woedend. ‘Ik vroeg u iets dat mij inspiratie zou geven, een wijze les die altijd vol respect door de na mij komende generaties zou worden overdacht en u geeft mij deze depressieve en deprimerende woorden?’ ‘U vroeg mij iets dat u altijd zou herinneren aan het geluk bij uw familie te kunnen leven. Mocht uw zoon als eerste overlijden, dan zou u allemaal worden verteerd door verdriet. Mocht uw kleinzoon overlijden, dan zou dat een onverdraaglijke ervaring zijn. Mocht daarentegen uw familie heengaan in de volgorde zoals ik het op papier heb gezet, dan gaat het om de natuurlijke loop van het leven. Op die manier zullen de generaties elkaar opvolgen en hoewel iedereen met momenten van verdriet te maken krijgt, zal uw nalatenschap nog lang voortbestaan.’ Een samurai, die alom bekend stond wegens zijn edele inborst en rechtschapen karakter, kwam bij een zen-monnik op zoek naar raad. Maar, zodra hij de tempel binnenging waar de leermeester zat te bidden voelde hij zich minderwaardig en kwam tot de conclusie dat hij – hoewel hij al zijn hele leven voor rechtvaardigheid en vrede streed – zelfs niet in de buurt was gekomen van de staat van genade van de man die hij tegenover zich had. ‘Waarom voel ik me zo minderwaardig?’, vroeg hij zodra de monnik ophield met bidden. ‘Ik heb de dood al verschillende malen getrotseerd, heb de zwaksten verdedigd, ik weet dat ik niets heb om me over te hoeven schamen. Maar toen ik u zag mediteren, voelde ik dat mijn leven niet van het minste belang was.’ ‘Wacht. Zodra ik allen die mij vandaag komen opzoeken te woord heb gestaan, zal ik u het antwoord geven.’ De hele dag bleef de samurai in de tuin van de tempel zitten, terwijl hij keek naar de mensen die voor raad naar binnen gingen en weer naar buiten kwamen. Hij zag hoe de monnik allen te woord stond met hetzelfde geduld en dezelfde verlichte glimlach op zijn gezicht. Maar zijn stemming werd steeds slechter, want hij was geboren om te handelen, niet om te wachten. ’s Nachts, toen iedereen intussen was vertrokken, vroeg hij dringend: ‘Hebt u nu tijd voor mij?’ De leermeester vroeg hem om binnen te komen en leidde hem naar zijn kamer. De volle maan schitterde aan de hemel en van de hele sfeer ging een diepe rust uit. ‘Ziet u die maan, hoe mooi zij is? Zij zal heel het firmament doorlopen en morgen zal de zon weer opnieuw schijnen. Maar het licht van de zon is veel sterker en laat ons scherp de details zien van het landschap dat we tegenover ons hebben: bomen, bergen, wolken. Beide heb ik jarenlang aanschouwd en nog nooit heb ik de maan horen zeggen: waarom heb ik niet dezelfde glans als de zon? Zou ik misschien minder zijn dan hij?’ ‘Natuurlijk niet’, antwoordde de samurai. ‘Maan en zon zijn verschillende zaken, ieder heeft zijn eigen schoonheid. Die twee zijn niet met elkaar te vergelijken.’ ‘Nu, dan weet u het antwoord. Wij zij twee verschillende personen, van wie ieder op zijn eigen manier strijdt voor dat waarin hij gelooft en zich zoveel mogelijk inspant om deze wereld beter te maken; de rest zijn alleen maar uiterlijkheden.’