Email   Print

De meesters zwijgen

De huidige generatie genezers is slechts een ‘instrument’.

Het is tegenwoordig helemaal niet meer leuk om goeroes, trainers, therapeuten of meesters te interviewen. Als je ze vraagt wat ze eigenlijk doen, zeggen ze: ‘Niets, ik ben alleen maar een instrument.’ En als je dan vraagt, wat ze ervan vinden om instrument te zijn, zeggen ze: ‘Daar heb ik geen oordeel over.’ Vroeger kon je nog aankloppen om raad en daad. Dan praatten de meesters honderduit over je karma en je chakra’s, over je bestemming en hoe je pijn uit het verleden kon helen. Ze waren absoluut overtuigd van zichzelf en gingen direct aan de slag. Ze haalden negatieve energie weg, deblokkeerden een vastgelopen meridiaan of confronteerden je met je vorige levens. Je had zelfs meesters, trainers en therapeuten die er niet voor terugdeinsden je keihard de les te lezen, of je te laten vallen als een baksteen. Sommigen gingen heel ver om je ‘een spiegel voor te houden’: die kochten Rolls Royces, werden zogenaamd boos, vroegen al je geld of braken je ego door je te negeren. Dat soort goeroes en therapeuten bestaan bijna niet meer. Geen meester grijpt nog in of verdedigt een keihard standpunt. De huidige generatie genezers doet juist zo min mogelijk. Zij zijn slechts ‘aanwezig’ om jouw ‘proces’ te ‘faciliteren’. Een goede therapeut doet en denkt zo min mogelijk. Een goede therapeut is een ‘holle buis’. En jij, cliënt, ‘moet’ helemaal niets. Je ‘mag’ daarentegen van alles. Met een holle buis kun je niet in debat. Vroeger kon ik tijdens interviews heftig in de clinch gaan over de gevolgde methoden en technieken. Nu de meeste therapeuten ‘instrumenten’ zijn geworden, hebben ze geen mening en geen methode. Zij doen slechts ‘wat ze doorkrijgen’. Verder houden ze hun mond. Als je om uitleg vraagt, glimlachen ze. Ze glimlachen en zwijgen, omdat ze niet ‘in de weg willen staan’ en al helemaal niet hun eigen ‘ego-projecties’ op jou willen loslaten. Is het een goed teken dat de meesters zwijgen? Is het een goed teken dat meesters geen meester meer willen zijn? Is de tijd aangebroken dat we zelf meester ‘mogen’ zijn? Als dat zo is – en waarom niet? – dan is het ook goed om ons te realiseren dat we dat voor een groot deel te danken hebben aan het feit dat veel meesters geen meester meer willen zijn. Hiermee hebben zij de weg vrijgemaakt voor alle volgelingen om zelf verantwoordelijkheid te nemen, om zelf meester te zijn. De huidige generatie ‘meesters’ realiseerde zich al dat het geen goed idee is leiders te volgen (anders waren zij zelf geen leider geworden). Ze realiseren zich inmiddels ook dat het geen goed idee is om volgers te leiden.