Email   Print

Goedemorgen zonder zorgen

Een goed begin van de ochtend – ontspannen en ongehaast – straalt uit op de rest van de dag. Die les heb ik tegen wil en dank van mijn vriend geleerd.

Een goed begin van de ochtend – ontspannen en ongehaast – straalt uit op de rest van de dag. Die les heb ik tegen wil en dank van mijn vriend geleerd. Mijn vriend is net een teddybeer. Hij is plooibaar en zacht, heeft een lekkere vacht en knuffelen vindt hij heerlijk. We wonen samen, wat inhoudt dat ik elke ochtend getuige mag zijn van Het Ontwaken van de Sluimerende Beer. Ik moet toegeven dat ik de eerste paar (honderd) keer dat ik erbij was, dit merkwaardige ritueel niet met het benodigde respect heb aangezien. Het ontwaken van een sluimerende beer gebeurt namelijk niet met dezelfde gratie als bijvoorbeeld van een zwaan of een vlinder. Het gaat gepaard met gesmak en soms wat verdwaalde kwijl. Het uitvoerige uitrekken wordt vergezeld van kennelijk onwillekeurig gebrul. Dat alles kan wel drie sluimercycli van de wekkerradio duren, maar uiteindelijk begeeft de beer – mijn vriend – zich van zijn bed naar de bank in de woonkamer, waar het ritueel zich voortzet. Vroeger dacht ik dat deze verandering van plaats betekende dat hij wakker was. Nu weet ik wel beter. Het stadium op de bank wordt gekenmerkt door over zijn buik krabben en in zijn ogen wrijven. Dit stadium kan langer duren dan dat van de sluimercyclus. Het uiteindelijke Ontwaken zal meestal nog minstens een uur op zich laten wachten, tot na een douche en een kop koffie. Voordat ik de sublieme grandeur van Het Ontwaken van de Sluimerende Beer begon te waarderen, ergerde ik me rot aan zijn traagheid. Tegen de tijd dat mijn vriend eindelijk klaar was om de wereld tegemoet te treden, had ik al vier, vijf kilometer hardgelopen, de vuile was in de machine gedaan, mijn lunch klaargemaakt, de afwas gedaan en een paar e-mails verstuurd. Het duurde een hele tijd voordat het tot me doordrong dat er maar één oplossing was voor onze totaal verschillende manieren om de dag te beginnen: ik moest rustiger aan doen. Dat drong natuurlijk pas tot me door na ettelijke mislukte pogingen om hem sneller op gang te laten komen. Ik kon wel de eerste momenten van zijn dag verpesten, maar daar werd mijn dag nog niet beter van. Daar moest ik dus iets op verzinnen. Allereerst moest ik nagaan wat er mis was met mijn eigen ochtenden. In tegenstelling tot mijn vriend ben ik in één keer klaarwakker en beginnen mijn gedachten meteen te malen. Vroeger droomde ik veel, maar het was of ik steeds vaker de hele nacht lijstjes met klusjes, zorgen en toekomstplannen lag te maken. Een vriendin kwam met het idee om ’s ochtends eerst tien minuten te mediteren. Ik heb verscheidene keren in mijn leven gemerkt dat mediteren hielp en ik wist zeker dat dat ook nu zou werken. Maar helaas, als ik regelrecht van een onrustige nacht overging in een toestand van bewust opgewekte rust, dan wilde ik alleen maar weer in bed kruipen – en dat net op het moment dat ik echt nodig moest gaan douchen en de dag moest beginnen. Meditatie werkte misschien niet, maar hielp me wel te beseffen dat ik eerst iets aan de avond moest doen voordat ik aan mijn ochtend kon werken. Tegenwoordig trek ik een half uur uit om me klaar te maken voor het slapengaan. Ik zet de computer uit. Ik lees iets gezelligs dat niets te maken heeft met werk en drink ondertussen een kop kruidenthee of een beker warme melk. Tegen de tijd dat ik mijn gezicht was en mijn tanden poets, begint de warmte in mijn buik op te kruipen naar mijn hoofd en voel ik me ontspannen. De belangrijkste verandering die ik heb aangebracht, is dat ik weer ben gaan bidden voor het slapengaan, net als toen ik klein was. Wat is bidden immers anders dan dat lijstje van klusjes, zorgen en toekomstplannen in je hoofd afgeven aan iets of iemand die veel beter in staat is om er iets mee te doen dan ik? Dat is pas ontspannen. Nu ik mijn zorgen letterlijk met rust laat, slaap ik stukken beter. Ik wist dat ik iets had bereikt toen ik me mijn dromen weer begon te herinneren. Toen pas ging ik weer aandacht besteden aan de ochtenden. Ik gaf het niet graag toe, maar ik wist dat ik wat kon leren van mijn vriend. Het geeft een weldadig gevoel van macht om de sluimerknop een paar keer in te drukken voordat je aan de dag begint. En het is heerlijk om je eerst eens lekker uit te rekken. (Het heet in yoga niet voor niets ‘begroeting van de zon’.) Het kost maar vijf minuten om mijn spieren zachtjes in de juiste toestand te krijgen en dan ben ik klaar voor het hardlopen, die gekoesterde momenten voor mezelf. En ook al ben ik nog steeds zo’n netheidsmaniak, ik heb mijn ochtendklusjes verminderd. Ik zie het zo: het is maar de vraag of de gelukkigste mensen ter wereld de dag beginnen met het afwassen van een stapel borden of het buiten zetten van de vuilniszakken. Waarom zou ik dat dan wel doen? Mijn nieuwe trage ochtenden hebben een uitstraling op mijn hele dag. In plaats van als een sprinter uit de startblokken te komen, wandel ik nu glimlachend naar buiten. En de Sluimerende Beer? Die is ook gelukkiger. Waaraan ik dat merk? Zo af en toe komt er in plaats van een grom een duidelijk verstaanbaar ‘Ik hou van je’ uit – nog wel vóór de koffie.