Email   Print

Portret: George Weah

De beste Afrikaanse voetballer van de twintigste eeuw komt zijn land nog veel meer brengen dan doelpunten.

In een wereld waarin topvoetballers het liefst geld zouden vragen om voor het nationale team uit te komen, is George Weah een buitenbeentje. Miljoenen dollars heeft hij al geschonken aan de Lone Stars, het nationale team van Liberia, een land dat al vele jaren is verscheurd vanwege gewelddadige burgeroorlogen. Maar Weah geeft zijn geld niet alleen aan voetbalshirtjes, vliegtickets en het salaris van de bondscoach om de nationale ploeg overeind te houden, maar ook aan organisaties die hoop in Afrika terugbrengen.

De topschutter – die in de jaren negentig onder meer kampioenschappen bracht voor AS Monaco, Paris Saint-Germain en AC Milan – zet zich met name in voor het lot van voormalige kindsoldaten en andere jongeren die door de oorlogen zijn getraumatiseerd. Als ambassadeur van Unicef bezocht hij scholen om deze kinderen nieuwe vaardigheden te leren op weg naar hun beroepskeuze en heeft hij meegewerkt aan educatieve programma’s over aids. Al tien jaar staat Weah aan het hoofd van de Junior Professionals, een door hem opgericht team van jonge talenten die niet alleen voetbaltraining krijgen, maar ook les op school.

Nelson Mandela heeft hem al de ‘Trots van Afrika’ genoemd. Want George Weah, de enige voetballer die in één jaar (1995) werd gekozen tot Europees, Afrikaans én Wereldvoetballer van het Jaar, is veel meer dan een legendarische sportman. Voor zijn landgenoten belichaamt hij de sportieve belofte van een naar eenheid verlangend land.