Email   Print

De melodie uit de kapel

Paulo Coelho: 'De grootsheid van God wordt altijd getoond in kleine dingen.'

Midden in een bos bij het stadje Azereix, in het zuidwesten van Frankrijk, ligt een kleine heuvel, begroeid met bomen. Toen ik daar afgelopen zomer met mijn vrouw was, hadden we niet veel zin in wandelen. De temperatuur naderde de veertig graden, maar onze aandacht werd getrokken door een witte vlek tussen de bomen, ergens in de verte, vermoedelijk een kleine boskapel. Hoewel we weten dat God overal is en dat je niet naar een door mensen gemaakt bouwwerk hoeft te gaan om Hem te kunnen ontmoeten, besloten we er naartoe te lopen.

Na een half uur klimmen – waarbij we steeds duidelijker een melodie en een stem horen die de lucht om ons heen met vreugde lijken te vullen – verschijnt het kapelletje tussen de bomen. De deur van het kapel open. We gaan naar binnen en het lijkt alsof we in een andere wereld terechtkomen: de kapel, badend in het ochtendlicht, een beeld van de Onbevlekte Ontvangenis op het altaar, drie rijen banken en in een hoek, in een soort extase, een jonge vrouw van een jaar of twintig die op haar viool speelt en zingt met haar ogen gericht op het beeld vóór haar.

Zachtjes, om haar niet te storen, steek ik drie kaarsen aan. (Dat doe ik altijd als ik voor de eerste keer een kerk binnenga: eentje voor mijzelf, eentje voor mijn vrienden en lezers, eentje voor mijn werk.) Als ik omkijk, zie ik dat de vrouw glimlacht en dan weer doorgaat met zingen.

Een stukje paradijs lijkt uit de hemel op ons neer te dalen. Alsof ze begrijpt wat er in mijn hart omgaat, wisselt de vrouw de muziek af met stilte, zo nu en dan doet ze een gebed. Ik word me ervan bewust dat ik een onvergetelijk moment in mijn leven beleef – zo’n bewustwording die we vaak pas tot ons kunnen laten doordringen nadat het magische moment al voorbij is. Ik ben daar volledig, zonder verleden, zonder toekomst, louter in de belevenis van die ochtend, van die muziek, van die lieflijkheid, dat onverwachte gebed. Ik kom in een toestand van aanbidding, van extase, van dankbaarheid dat ik leef.

Na veel tranen en iets wat me een eeuwigheid toeschijnt, houdt het meisje een pauze. Mijn vrouw en ik staan op en we bedanken haar. Ik zeg dat ik haar graag een geschenk zou opsturen, omdat ze mijn ziel met vrede heeft gevuld. Ze weigert aanvankelijk, maar als ik blijf aandringen, geeft ze het adres van een klooster. Ze vertelt dat ze elke ochtend naar deze kapel komt: het is haar manier van bidden.

Wanneer ik – na het sturen van mijn geschenk – een antwoord van haar ontvang, meldt ze dat ze die dag met een van vreugde overstromende ziel bij de kapel vandaan is gekomen, want, zo schreef ze, het echtpaar dat binnen was gekomen, had deelgenomen aan de aanbidding en het wonder van het leven.
In de eenvoud van die kleine kapel, in de stem van de vrouw, in het ochtendlicht waarin alles gedompeld was, heb ik weer eens begrepen dat de grootheid van God zich altijd toont in eenvoudige dingen. De onzichtbare wereld manifesteert zich altijd in de zichtbare.