Email   Print

Voor elkaar

Als je niet vóór het leven kiest, gaat het leven tégen jou kiezen

Het leven geeft ons zoveel. Het leven is zo rijk. Er is genoeg te eten voor iedereen, er is genoeg schoon water, er zijn genoeg mooie bossen, er is voldoende rijke kunst en cultuur. We hebben zeven wereldwonderen en we zetten karretjes op Mars. We hebben iedere dag weer een kans om bijzondere mensen te ontmoeten, we kunnen iedere dag geraakt en geroerd worden. Iedere dag kunnen we verliefd worden en een boom planten. Het leven geeft ons zoveel. Maar soms vraagt het leven iets terug. Het leven vraagt dan om een keuze. Voor het leven. Het leven vraagt je te gaan staan. Voor het leven. Het leven vraagt je ‘ja’ te zeggen. Tegen het leven. Het leven vraagt je stelling te nemen tegen de muren van koelheid. Tegen hooghartigheid, tegen hebzucht, tegen afgunst, tegen honger en tegen cynisme. Het leven vraagt je te kiezen voor al wat het leven is en al wat het mogelijk maakt: bloei, gezondheid, dankbaarheid, waardigheid, hartelijkheid en liefde. Als je niet vóór het leven kiest, dan gaat het leven tégen jou kiezen. Het gaat je kwellen. Je krijgt een maagzweer. Je rijdt tegen een boom. Je relatie gaat eraan. Je slaat je kinderen. Je begint een oorlog in Irak. Steeds meer mensen hebben genoeg van het vechten tegen zichzelf, de ander en het leven. Ze maken keuzes voor groen, voor vegetarisch, voor lokaal, voor ontwapening en vooral voor zichzelf. ‘Voor jezelf’ kiezen is een trend geworden. En hoewel het de meest logische eerste stap lijkt, ligt er misschien wel een interessantere weg voor ons open. Als we nu eens niet ‘voor onszelf’ kiezen, maar ‘voor elkaar’? Als je ‘voor elkaar’ kiest, kies je ook ‘voor jezelf’, maar je invalshoek is anders. Volgens mij is die andere invalshoek nu veel productiever dan het oude ‘ik eerst’-paradigma. Op maandag 15 maart was ik niet alleen in die gedachte. (Dat was ik toch al niet, maar je merkt het niet altijd.) Om twaalf uur ‘s middags waren alle Europese gedachten afgestemd op de tragedie in Madrid. Op dat moment koos Europa vóór het leven. Het nam stelling tegen blinde haat. Het verkeer lag stil. Mensen stonden naast hun auto. Drie minuten lang. De transitie van ‘ik’ naar ‘wij’ kon niet uitblijven. Het hing in de lucht als een eerste lentebries in februari. Maar áls het dan gebeurt, dan is dat toch wel adembenemend.