Email   Print

Eindelijk een goed gesprek

Mijn vader, vrij van de beklemming van titels en rollen.

Tijn Touber | 64 maart 2004 issue

Ik hoorde het bericht van je overlijden in de kleedkamer van een televisiestudio. Het programma was afgelopen en ik zette mijn mobiele telefoon aan. Drie berichten. De eerste – en laatste die was binnengekomen – was van je dochter: ‘Er is iets heel ergs gebeurd. Bel me. Het maakt niet uit hoe laat.’ Het tweede bericht was van je vrouw: ‘Je vader is dood.’ Het derde bericht was van jou, een uur voor je overlijden: ‘Met pap. Bel me even, ik ben de hele avond thuis. Dag!’
Bizar. Even bijkomen.
Mijn gedachten gaan naar je uit. ‘Kun je mij horen? Waar ben je nu?’ Ik probeer contact te maken. Het lukt! Ik voel je niet alleen, maar ‘zie’ je ook. Je lacht en lijkt wel verbaasd: ‘Dus dit is wat je al die jaren hebt gedaan’, zeg je terwijl je naar mijn gedachten kijkt. ‘Ja vader, we hadden meer gemeen dan je dacht. Jij hebt als arts je hele leven in alle mogelijke laboratoria geëxperimenteerd. Intussen experimenteerde ik van binnen, in het laboratorium van de geest.’ Je lacht weer verbaasd.

Toen jij nog op aarde rondliep, lagen onze werelden mijlenver uit elkaar. Jij was altijd heel voornaam: professor, dokter, emeritus hoogleraar... In jouw ogen was ik een onverantwoordelijke popster, een vage meditatieleraar en journalist bij een merkwaardig blad.
Nu je vrij bent van de beklemming van al die titels en rollen, sta je weer open en kunnen we elkaar ontmoeten – hier in dit gebied tussen leven en dood, waar zielen gewoon zielen zijn. Hier kunnen wij naar elkaar luisteren, voordat je verder gaat op je levensreis. Als we tegen de ochtend afscheid nemen, is de opluchting groot: eindelijk een goed gesprek.

Een paar Odes geleden eindigde ik deze column met de zin: ‘Soms moet je sterven om te leven.’ Had je die Ode gekocht en ‘die baarlijke nonsens’ stiekem gelezen? Sprak het idee ‘te sterven om te kunnen leven’ je ineens aan? Wilde je weer leven zonder het knellende keurslijf van pertinente stellingen en zag je maar één uitweg?
Bij je begrafenis sprak ik de hoop uit dat jij in mij zou voortleven, maar ik heb gezien dat je meer doet dan dat. Ik zie dat je – nu je ‘dood’ bent – weer echt leeft.
Gefeliciteerd vader, ga zo door!

Tools: Bespreken | Email | Print | RSS | Nieuwsbrief Save/Share:

Comments

Post a comment