Email   Print

Ik denk, dus ik beïnvloed

Experiment toont aan dat gedachten en gevoelens materie beïnvloeden.

Stel je een oceaan voor met hier en daar een boei met een bel. Stel je voor dat het geluid van iedere bel wordt opgevangen en uitgezonden door een radiostation zodat er een orkest van bellen ontstaat. Meestentijds zal er een ongecoördineerd gerinkel te horen zijn, zonder duidelijk patroon. Maar stel je nu eens voor, dat er ineens iets gebeurd, waardoor er wél een patroon of zelfs een akkoord hoorbaar is - een gebeurtenis waardoor alle bellen gelijktijdig en met een vergelijkbare toon gaan rinkelen. Stel je nu eens voor, dat er een apparaat zou zijn dat onze gedachtepatronen kan meten en stel je voor dat die gedachtepatronen ineens allemaal dezelfde kant op gaan, zodat er een harmonieus 'geluid' is te horen. Wat voor gebeurtenis zou onze gedachten synchroon kunnen doen lopen?
Met deze gedachten speelden de psychologen Roger Nelson van de Amerikaanse Princeton universiteit en Dean Radin die het boek The Conscious Universe schreef. Om hun theorieën te testen, ontwierpen zij een apparaat dat het effect van ons collectieve bewustzijn op materie meet. Het project heet The Global Consciousness Project (GCP) en het apparaat waarmee de metingen worden verricht, is een zogeheten Random Number Generator (RNG). Het apparaat maakt gebruik van elektronische signalen die voortdurend worden uitgezonden; een soort statische ruis die een willekeurig patroon laat zien. Over de hele wereld zenden thans zo'n vijftig RNG apparaten deze volstrekt willekeurige data de ether in. De centrale computer die wordt bemand door Roger Nelson vangt de ruis uit onder meer Europa, Noord- en Zuid Amerika, Japan, China, India en Australië op en verwerkt de gegevens tot een grafiek.
Omdat het GCP project mede wordt gefinancierd door het Institute of Noetic Sciences worden in het 'clubblad' IONS Noetic Sciences Review (maart-mei 2003) de voorlopige resultaten van het onderzoek gepubliceerd. Roger Nelson en zijn collega's hebben inmiddels verschillende keren meegemaakt, dat de grafieken afwijkende patronen lieten zien. Er van uitgaande dat het onze gezamenlijke geestelijke gesteldheid is die de elektromagnetische patronen beïnvloed, is de vraag: wat was er die dag aan de hand?
Een van de dagen die een zeer uitzonderlijk patroon liet zien, was 11 september 2001. De standaardcurve liet over een periode van acht uur - te beginnen twee uur voor de eerste aanslag op het World Trade Centre - een duidelijke afwijking zien. De kans dat zoiets gebeurt, is statistisch gezien niet groter dan één op negentig. Op de bewuste dag lagen de uitslagen ver beneden het gemiddelde - wat op teveel chaos duidt - en ver boven het gemiddelde - wat op teveel harmonie duidt.
Hoe weten we dat het inderdaad onze collectieve gedachtegolven zijn die verantwoordelijk zijn voor het afwijkende patroon? Volgens IONS is er inmiddels genoeg bewijs, dat wij in staat zijn om middels gedachtekracht materie te beïnvloeden. Bijvoorbeeld: uit 148 verschillende onderzoeken bleek dat als iemand een dobbelsteen gooit met de gedachte aan een bepaald getal, dat dit getal dan inderdaad meer dan gemiddeld wordt gegooid. IONS doet ook verslag van opmerkelijke 'toevalligheden' rondom dezelfde 11 september. Op de avond van 11 september 2002 trok de New Yorkse loterij de getallenreeks 9-1-1. De kans dat dat gebeurt, is één op duizend.
Nog zoiets: op 12 september 2002 deed enkele minuten voor de herdenkingsceremonie op ground zero een plotselinge rukwind het zand opwaaien. Een krant kopte: 'A Sudden Breeze And Loved Ones Seemed Near'. Wat deze gebeurtenis zo merkwaardig maakt, is dat het die dag rustig weer was en er geen stormen waren voorspeld. Dean Radin vroeg gegevens van weerstations. Alle stations in de omgeving hadden een plotselinge verandering in barometer en windsnelheid geregistreerd. Toen hij die gegevens vergeleek met de weersomstandigheden van de afgelopen vijf jaar, werd de plotselinge wind alleen nog maar mysterieuzer.
We weten inmiddels dat geen enkel wetenschappelijk experiment objectief is, omdat degene die het experiment uitvoert invloed op de uitslag heeft. Wat Nelson en Radin nu langzaam maar zeker aantonen, is dat ons collectieve bewustzijn ook een factor is om rekening mee te houden. En omdat wij allen deel uitmaken van het collectief, is iedere gedachte van belang. In de woorden van de zeventiende eeuwse dichter John Donne: 'Geen enkel mens is een eiland.'