Email   Print

Verontrustende aanklacht

Een ander woord dan 'genocide' kon Kathleen Deoul niet vinden toen ze zich verdiepte in de gangbare behandelmethoden van kanker.

Kathleen Deoul is een vrouw met een missie. Zoals zo vaak was haar eigen ziekte aanleiding om op onderzoek uit te gaan. Deoul ging niet over één nacht ijs en verzamelde een indrukwekkende hoeveelheid gegevens over de manier waarop de Amerikaanse gezondheidszorg te werk gaat. Deoul kan het soms zelf niet geloven, maar komt gaandeweg haar onderzoek tot de conclusie dat de gezondheidszorg niet alleen slecht is, maar bovendien corrupt. Op de omslag van het boek 'Cancer Cover-Up' staat het woord 'genocide'. Helaas maakt Deoul deze sterke beschuldiging waar.

Om te beginnen stelt Deoul dat 125 miljoen Amerikanen aan chronische ziekten lijden - 45 procent van de bevolking. Dat is erg veel, voor een land dat meer aan ziektekosten uitgeeft dan enig ander land en bovendien beweert het beste medische zorgsysteem ter wereld te hebben. Daarnaast zet Deoul verschillende onderzoeken van de Journal of the American Medical Association (JAMA) op een rijtje om tot de conclusie te komen dat 'Big Medicine' - onder meer overmatig medicijngebruik, verkeerde medicijnen, allergische reacties op medicijnen, ziekenhuisinfecties, foutieve ingrepen - na kanker en hartziekten de derde doodsoorzaak is.

Maar Deouls voornaamste focus is kanker. Zij constateert wat velen al weten: sinds president Nixon in 1972 the war on cancer uitriep, is er van overheidswege alleen al 45 miljard dollar aan research uitgegeven. Het resultaat: nihil. Iedere minuut sterft een Amerikaan aan de ziekte. Deoul maakt inzichtelijk waar veel van dit geld blijft: een derde van het jaarlijkse budget van het National Cancer Institute - 4,1 miljard dollar - gaat naar non-competitief onderzoek. Met andere woorden naar onderzoekers die, ongeacht het resultaat van hun onderzoek, een streepje voor hebben bij het instituut. De grootste jackpot is echter de behandeling. In 1999 gaven Amerikanen 104 miljard dollar uit aan kankerbehandeling.

Na deze nogal schokkende inleiding over het falen van het medische establishment om de gevreesde ziekte adequaat te bestrijden, geeft Deoul een chronologisch overzicht van alle veelbelovende kankermedicijnen die de afgelopen eeuw werden ontwikkeld maar die uiteindelijk door de farmaceutische industrie niet in productie werden genomen. Deze medicijnen waren blijkbaar zo bedreigend - goedkoop bijvoorbeeld - dat farmaceutische ondernemingen de patenten opkocht om er vervolgens niets mee te doen. Vaak werden de uitvinders ook met veel geld monddood gemaakt. Zo had tumorspecialist en Nobelprijswinnaar dr Otto Warburg in 1931 de weg al vrijgemaakt voor middelen als cesium en laetrile, die beiden werken op het anaërobe milieu van de kankercel. Ook iets simpels als het verhogen van de zuurgraad in tumorcellen, bleek een dramatisch effect te hebben. Keith Brewer's ontdekking van de heilzame werking van cesium en de antineoplastonen van Stanislaw Burzynski kregen bij de Amerikaanse medische autoriteiten eveneens geen eerlijke kansen.
Deoul zet het allemaal pijnlijk fijntjes uiteen. De aanklacht is niet eenvoudig als 'de zoveelste complottheorie' van de hand te wijzen. Daarvoor bevat het boek te veel gevestigde bronnen: rapporten, onderzoeken, wetenschappelijke publicaties en onder ede afgelegde verklaringen. Dat maakt het boek overigens niet alleen interessant, maar ook uiterst verontrustend.