Email   Print

Genezend licht

Kankeronderzoeker Ralph Moss is op het spoor van een stof die in combinatie met lichttherapie een werkelijke doorbraak kan betekenen. Ode zocht hem op in de Ierse kliniek waar de methode wordt onderzocht.

Wat doet een zoeker die vindt? Dat is precies wat dr Ralph Moss zich thans afvraagt. Meer dan 25 jaar zocht de kankeronderzoeker en schrijver van elf boeken onafgebroken naar een effectief geneesmiddel tegen kanker. Nu zegt hij dat middel te hebben gevonden. En het geheim is verassend simpel: in combinatie met bepaalde stoffen, blijkt licht te kunnen genezen.
Lichttherapie is niet nieuw. Aan het begin van de vorige eeuw werd licht succesvol ingezet om kanker te genezen. De Duitse medische student Oscar Raab ontdekte op een dag op de universiteit van München dat als hij een schaaltje met eencellige organismen in combinatie met een kleurstof in de zon zette, deze cellen binnen zes minuten dood waren. Dat gebeurde niet in een donkere vitrinekast. Voortbordurend op dit principe werd in 1903 een lipcarcinoom met een lichtgevoelige stof - ook wel photosensitiser genoemd - en licht behandeld. Er bleef van het gezwel niets over, zelfs geen litteken. Moss heeft de oude foto's in zijn bezit.
Uiteindelijk legde lichttherapie het af tegen de beloften van de farmaceutische geneeskunde. Bestraling en chemotherapie verdrongen de vondst van Raab naar de achtergrond. Maar in een kleine kliniek in het Ierse plaatsje Killaloe lijkt de Amerikaanse laserspecialist Bill Porter een nieuwe doorbraak in deze oude methode te hebben bereikt. Porter vocht enkele jaren geleden wanhopig voor het leven van zijn vrouw die kampte met borstkanker. Zij was niet bereid haar borsten te laten afzetten en chemotherapie en bestraling te ondergaan. Tijdens zijn zoektocht naar alternatieve behandelingsmethoden herinnerde Porter zich een gesprek dat hij eens met een collega had. De man had gezien hoe je cellen kon vernietigen door eencellige organismen in te spuiten met een lichtgevoelige kleurstof en de organismen vervolgens onder invloed van licht te brengen. Porter ging op zoek naar een stof die zich specifiek hecht aan kankercellen. Met zo'n stof én licht zou hij zijn vrouw kunnen genezen. Hij speurde het internet af en vond verschillende lichtgevoelige stoffen. Uiteindelijk koos hij voor de groen-blauwe alg spirulina platensis. Na enig geëxperimenteer slaagde Porter erin zijn vrouw te genezen en vervolgens nog enkele andere terminale patiënten. Hiermee was de nieuwsgierigheid van Ralph Moss gewekt.
Moss: 'Toen Porter mij een jaar geleden een mail stuurde over de goede resultaten die hij met fotodynamische therapie behaalde, was ik eigenlijk een beetje verrast. Ik wist dat deze therapievorm een grote belofte in zich droeg, maar mijn interesse was een beetje weggeëbd. De photosensitiser die de Amerikaanse medische autoriteiten hadden goedgekeurd - Photofrin - was niet erg succesvol. Het nadeel van deze stof is, dat het middel niet specifiek werkt tegen kankercellen. Op elke twee tot drie kankercellen die worden vernietigd, wordt ook één gezonde cel gedood. Bovendien blijft de stof lang in het lichaam hangen. Gedurende die tijd zijn mensen overgevoelig voor licht en moeten ze binnen blijven. Ik bleef hopen, dat iemand op een dag een sensitiser zou ontdekken die specifieker zou zijn.'
De Ierse ontdekking, die cytoluminescent therapie wordt genoemd, betekent een belangrijke verfijning van de lichttherapie. Moss: 'De effecten zijn overweldigend. Tumoren verdwijnen of veranderen van vorm. Als ze aan de oppervlakte liggen, kun je voelen dat ze zachter worden. Soms zie je na enkele uren al effect. Psychologisch gezien is dit heel belangrijk. Het geeft hoop, wat positief werkt op het immuunsysteem. De bijwerkingen die ik heb gezien, waren alleen jeuk en een enkele keer wat uitslag. Verder waren sommige mensen moe. Dat kan met ontgifting te maken hebben. Al die dode cellen moeten worden afgevoerd. Dat is niet niks. Soms komt de tumor zelfs door de huid naar buiten. Spirulina zelf is niet giftig en heeft het lichaam binnen 24 uur verlaten.'
Moss beschrijft zijn eerste ervaring met verschillende patiënten: 'Bij de groep van twaalf - meest terminale - patiënten die ik gedurende een week volgde, heb ik grote veranderingen gezien. Zoals bij Mary, die uitgezaaide botkanker had. Ze kon zelfs de telefoon niet meer aannemen; nu werkt ze weer in de tuin. Of de Amerikaanse psychologe met stadium IIB-borstkanker die nu geheel vrij is van de ziekte. Of de zeventigjarige Ierse paardenfokker met door zijn hele lichaam uitgezaaide prostaatkanker die nu weer eigenhandig zijn paarden naar de markt brengt. Of de man met twaalf tumoren in de lever, die allemaal verdwenen.'
Porter herinnert zich een van zijn eerste patiënten: 'De eerste keer dat ik zag hoe goed dit werkt, was bij een Noord-Ierse man met een tumor in de slokdarm. Hij was opgegeven. Chemotherapie en opereren waren al geen opties meer. Hij kon alleen nog maar vloeibaar voedsel tot zich nemen. De tumor zat in het midden van zijn borstkas. Verder weg van het licht kan bijna niet. De middag na de behandeling at hij al een biefstuk. Hij vond dat zó geweldig, dat hij er nóg een at. De dag daarop at hij een volledig ontbijt.'
Omdat de therapie pas sinds februari vorig jaar effectief wordt toegepast, is het nog te vroeg voor wetenschappelijke onderzoeksresultaten. Moss en Porter werken thans intensief samen om zoveel mogelijk patiënten te behandelen en het verloop van hun genezing in kaart te brengen. Ze verwachten echter, dat het nog zeker een jaar zal duren voordat deze testfase achter de rug is.

Het is op zich niet verwonderlijk dat een creatieve doorbraak uit het piepkleine Killaloe komt. De farmaceutische industrie is in de ban van beurzen en aandeelhouders. Onderzoek naar natuurlijke middelen - zoals bijvoorbeeld algen en zonlicht - staat niet hoog op de agenda omdat ze meestal niet te patenteren zijn. Zo is weinig onderzoek gedaan naar het feit dat kanker in zonnige klimaten de helft minder voorkomt dan in donkerder landen - ook wanneer factoren als vervuiling, stress en 'welvaart' hetzelfde zijn.
Er is eveneens weinig aandacht geschonken aan de werking van natuurlijke sensitisers. Het is bijvoorbeeld bekend, dat in Sri Lanka relatief weinig kanker voorkomt. Moss vermoedt dat dit te maken heeft met de beschermende werking van de zon in combinatie met een fotosynthetische stof - in dit geval het felgekleurde gele wortelkruid dat tot de dagelijkse kost van de meeste Srilankanen behoort. Moss: 'De meeste mensen in welvaartslanden vangen te weinig zon. Bovendien eten we tegenwoordig steeds minder - kleurrijke - groenten en fruit waarin natuurlijke photosensitizers zitten. Ook worden algen als chlorella en spirulina, die normaal gesproken natuurlijke bestanddelen van water zijn, uit het drinkwater gefilterd. Dat is de prijs van "welvaart". Niet voor niets gaat het percentage kanker in een samenleving gelijk op met wat wij welvaart zijn gaan noemen. Tot de twintigste eeuw kwam bij veel inheemse volken überhaupt geen kanker voor.'
De revolutie die lichttherapie belooft, zit in de specifieke werking. Moss: 'Als je een slecht geneesmiddel hebt, dat vrijwel geen onderscheid maakt tussen kankercellen en gezonde cellen, zul je grote hoeveelheden moeten toedienen om effect te sorteren. Het gevolg is dat de patiënt in veel gevallen eerder overlijdt dan de kanker. Als je daarentegen een middel hebt dat dit onderscheid wél maakt, kun je met een zeer lage dosering een maximaal resultaat bereiken.'
De spirulina-alg hecht zich zeer specifiek aan kankercellen. Op elke 35 kankercellen die worden vernietigd onder invloed van licht, sneuvelt slechts één gezonde cel. Deze voorkeur voor kankercellen heeft waarschijnlijk te maken met een aantal verschillen tussen kankercellen en gezonde cellen, waaronder de stofwisseling. Wanneer de spirulina in de kankercel door licht wordt aangestraald, komt een zeer agressief molecuul vrij: singlet zuurstof, een soort vrije radicaal die de cel van binnenuit vernietigt. De alg is buitengewoon gevoelig voor licht, waardoor Porter beweert zelfs diepliggende tumoren te kunnen bereiken. Daarbij speelt Porters ervaring met lasers en licht een belangrijke rol in het succes van zijn behandeling. De dosering is cruciaal: te weinig licht is niet effectief, te veel licht kan schadelijk zijn.
Bij de explosie in de cellen komt, naast het ontstaan van de vrije radicalen, ook licht vrij, waardoor het net lijkt of de kankercellen gloeien. Dit is op een scan te zien. Moss: 'Enkele uren nadat de patiënt de sensitiser intraveneus of oraal is toegediend, gaat hij op de behandeltafel liggen en wordt laserlicht op hem gezet. De eerste keer dat ik dit zag, moest ik mij aan een stoel vastgrijpen. Ken je die scènes in Star Trek, waarbij vijanden zichtbaar worden gemaakt door de mantel waaronder zij zich verbergen weg te trekken? Dat was het gevoel, dat ik kreeg toen ik de kanker op het scherm zag oplichten. Voor het eerst kon ik de vijand zien!'
Moss ziet regelmatig dat kankers veel meer zijn uitgezaaid dan de patiënt weet. 'Soms lijken het net sneeuwvlokken, heel grillig ook, alsof er geen patroon in zit. Ik vertel patiënten die dit zien, dat er goed en slecht nieuws is. Het slechte nieuws is, dat de kanker veel meer is uitgezaaid dan verwacht. Het goede nieuws is, dat de kanker nu - terwijl wij met elkaar praten - om zeep wordt gebracht. Door het oplichten is deze sensitiser dus niet alleen een fantastische behandelingsmethode, maar tevens een ideale manier om kanker te diagnosticeren.'

Moss ziet, naast de diagnose en behandeling van tumoren, een grote toekomst voor de fotodynamische therapie, met name op het gebied van preventieve behandeling. 'Stel je voor dat ieder mens regelmatig een spirulina-concentraat drinkt en vervolgens gaat zonnebaden of gewoon in het licht wandelt. Het lichaam doet de rest!' Voor Moss is cytoluminescent therapie dan ook meer dan een nieuwe kankerbehandeling. 'Het is een paradigma-verandering die nieuwe wegen opent. Geloof me, het wordt onweerstaanbaar voor zoveel mensen op zoveel verschillende terreinen.'
Bill Porter vult aan: 'In de nabije toekomst zullen we hoofdschuddend terugkijken op de huidige kankerbehandelingen met zwaar giftige chemicaliën, bestraling en operaties. Er was een tijd dat we benen amputeerden. Nu we antibiotica hebben, lijkt dat barbaars. Op dezelfde manier zal de huidige kankertherapie ons later barbaars voorkomen. De meeste operaties zullen niet meer nodig zijn. Wat wij hier doen, is in feite chirurgie op moleculair of celniveau. Hierdoor kunnen we heel specifiek individuele cellen verwijderen. En dit is nog maar het begin. Er worden ongetwijfeld sensitisers ontwikkeld die nog gevoeliger en specifieker zijn. Het kan alleen maar beter worden.'
Voor Ralph Moss persoonlijk betekent de vinding ook een grote verandering. De zoeker heeft gevonden. Het wordt tijd voor een nieuwe fase. Tijd om, zoals hij zelf zegt 'in de vuurlinie te gaan liggen'. 'Ik heb 27 jaar kritisch langs de zijlijn gestaan. De tijd lijkt aangebroken om weer aan het spel deel te nemen en mijn nek uit te steken. Ik speel met de gedachte om mij deels aan de kliniek te verbinden om zo meer data te kunnen verzamelen en de therapie op een goede manier naar buiten te brengen. De implicaties voor de mensheid zijn zo groot, dat het onverantwoordelijk van mij zou zijn om het niet te doen.'
De Ierse kliniek kan inderdaad wel wat ondersteuning gebruiken. Nu al kan de kliniek de vraag niet meer aan. De telefoon wordt vrijwel niet aangenomen en mails worden niet beantwoord. Hoe snel het succes van de nieuwe therapie zich kan verspreiden, hangt af van het tempo waarin Moss en Porter het klinische bewijs voor het effect van cytoluminescent therapie kunnen overleggen. Pas dan zullen artsen kunnen worden opgeleid om de therapie in andere landen te introduceren. En tot die tijd is er vooral geduld nodig. Hoe vreselijk moeilijk dat voor sommigen ook zal zijn.