Email   Print

Te voet van Rotterdam naar Kaapstad

Haar toekomst lag in een rolstoel, maar Caroline de Waard hield zich vast aan het beeld om ooit weer pijnvrij te kunnen lopen. En dat lukte.

Bij de bevalling van haar vierde kind liep Caroline de Waard ernstige schade op. Ze kon haar benen vrijwel niet meer optillen en had overal pijn. Tien dagen later vertrok ze met het gezin naar Frankrijk. De pijnen werden erger en na een spelletje met haar kinderen in de tuin, kon ze ineens helemaal niets meer. Kruipend bereikte ze het huis en binnen de kortste keer lag ze in het plaatselijk ziekenhuis. De röntgenfoto’s lieten zien dat haar bekken was verzakt, de boel was gaan schuiven en aan de voor- en achterkant was het bekken vrijwel losgeraakt van het schaambeen. ‘Het leek op een in elkaar geklapt cola blikje. Ik had extreme pijn. Aan de binnenkant van mijn benen had ik blauwe plekken, die later groen en geel werden. Ik wilde het liefst vanaf de taille worden geamputeerd. Ik kon me niet draaien en ik kon niet slapen.’
De Franse artsen hadden geen idee wat ze ermee aanmoesten. Helaas… in Nederland evenmin. Er werd gesuggereerd om het bekken in zittende stand aan het schaambeen vast te schroeven. Caroline zou dan de rest van haar leven moeten zitten, wat wellicht beter was dan liggen. Aan de pijn konden ze niets doen. Caroline weigerde resoluut en zo begon ze aan een lang jaar lang in bed in de zolderkamer van haar huis. ‘Ik kon mij maar aan één beeld vasthouden: pijnvrij lopen. Tijdens de vele uren die ik daar lag, werd dat beeld steeds duidelijker. Ik zag mijzelf lopen naar Antwerpen, Brussel, Parijs, Lyon, Barcelona, oversteken naar Marokko, dwars door Afrika, helemaal naar Kaapstad. Ik liep door bergen, woestijnen en velden vol wuivend graan. Maar het was meer dan lopen. Ik voelde de wind, de kracht in mijn longen, mijn bekken zonder enige pijn. Ik liep in een goddelijke cadans en wilde nooit meer stoppen.’
Na driekwart jaar ging het een beetje beter. Echt lopen ging nog niet, maar Caroline durfde langzaam op haar billen de trap af te zakken. ’s Avonds sleepte ze zich dan lang voordat haar man de afwasmachine had ingeruimd en de kinderen naar bed had gebracht weer de trap op. Op een dag had manlief een rolstoel georganiseerd: ‘Dan kom je eindelijk weer buiten.’ Caroline: ‘Het was lente en de kinderen verheugden zich erop om samen een ommetje te gaan maken. Woedend was ik! Nooit zou ik in die rolstoel plaatsnemen. Het ging lijnrecht in tegen alles waarmee ik bezig was. Ik, die dagelijks de continenten doorkruiste, in een rolstoel!!! Uiteindelijk ben ik tot de hoek van de straat in die stoel gaan zitten, maar toen ontplofte ik. Ik kon het niet meer aan en we zijn naar huis gegaan.’
Toch gaat het steeds beter en op een dag besluiten Caroline en haar man voor een vakantie naar Griekenland te gaan. Voor de zekerheid de rolstoel meegenomen, maar – nog belangrijker – ook een paar splinternieuwe wandelschoenen met rode veters. Caroline is vastbesloten weer te gaan lopen en koopt de mooiste, stevigste en duurste bergschoenen die er zijn. Uitgeput van het gesleep met koffers en rolstoel, stort haar man zich in het Griekse hotelbed. ‘Toen wist ik: ik ga weer lopen. Heel voorzichtig heb ik mijn schoenen aangetrokken en ben voetje voor voetje de straat op geschuiveld. Ik was als in een trance. Super geconcentreerd. Een kuiltje in de weg was voor mijn een obstakel, een steen moest ik omheen lopen. Doodeng, want ik wist niet of ik ooit nog terug zou kunnen lopen en ik kan geen woord Grieks. Maar het ging en die week ben ik elke dag een beetje verder gegaan. Ik liep weer!’
Caroline is inmiddels geheel hersteld. Ze zwemt, bukt, springt, tilt, loopt en rent. Onlangs was ze voor het eerst van haar leven in Zuid Afrika, aan de Kaap, waar ze uitkeek over de zee die ze in gedachten al vele malen had gezien.