Email   Print

Handicap 2

Zeven jaar lang had hij in de gevangenis gevisualiseerd hoe hij weer op de golfbaan zou staan. En toen het zover was, ging dat beter dan ooit.

Majoor James Nesmeth was een middelmatige golfer met handicap 22 (hij had gemiddeld 22 slagen meer nodig dan de ideale score van de baan red.) Maar Nesmeth speelde graag en droomde ervan een betere speler te worden. Die droom werd ruw verstoord toen hij krijgsgevangene werd gemaakt in Noord Vietnam. Nesmeth bracht zeven jaar door in een kooi die nog geen anderhalve meter hoog was. Gedurende die jaren van gevangenschap, zag hij niemand, sprak met niemand en kreeg nauwelijks gelegenheid voor fysieke activiteit. In de eerste maanden deed hij vrijwel niets anders dan hopen en bidden, dat hij zou worden vrijgelaten. Toen realiseerde hij zich dat hij een manier moest vinden om zijn geest bezig te houden, anders zou hij zijn verstand verliezen en waarschijnlijk zijn leven. Hij leerde visualiseren.

In zijn geestesoog betrad hij zijn favoriete golfbaan en begon te golfen. Iedere dag speelde hij de volledige achttien holes bij zijn favoriete club. Hij ervoer alles, tot in de kleinste details. Hij zag zichzelf gekleed in zijn golftenue. Hij rook de geur van de bomen en het pas gemaaide gras. Hij ervoer verschillende weersomstandigheden: winderige lentedagen, bewolkte winterdagen en zonnige zomerochtenden. In zijn verbeelding werd ieder detail van de baan, de grassprietjes, de bomen, de zingende vogels en de rennende eekhoorntjes volkomen echt.

Hij voelde de stok in zijn handen. Hij instrueerde zichzelf, terwijl hij oefende om zijn slag te vervolmaken. Vervolgens zag hij de bal precies door het midden van het parcours gaan, een paar keer stuiteren en op de plek neerkomen die hij had bedoeld. Majoor Nesmeth had geen haast, waar moest hij heen? En dus nam hij in gedachten ook de tijd, hij zag iedere stap die hij maakte op weg naar de bal die verderop lag, precies zoals hij dat in het echt zou hebben gedaan. Het koste hem net zoveel tijd in zijn verbeelding om de achttien holes te spelen, als in het echte leven. Geen detail werd overgeslagen. Nooit mistte hij een slag. Zeven dagen per week. Vier uur per dag. Achttien holes.
Toen hij na zeven jaar gevangenschap voor het eerst – en in een hele matige fsyieke conditie – weer een golfterrein betrad, speelde hij een fabelachtige 74! Hij had twintig slagen van zijn handicap af weten te snoepen zonder zeven jaar lang een golfclub te hebben aangeraakt. Twintig slagen eraf. 74. Handicap 2.