Email   Print

Het celgeheugen onthoudt ziekmakende informatie

Het celgeheugen onthoudt ziekmakende informatie De Indiase arts Deepak Chopra heeft een groot deel van zijn loopbaan in de Verenigde Staten besteed aan het bestuderen van mensen die ernstige ziekten overleven. Hij komt tot de conclusie, dat zij contact weten te maken met hun innerlijke krachten, noem het de bron, de levensenergie of een hogere intelligentie en met de oorzaak van hun ziekte.

Chopra en inmiddels velen met hem gaan ervan uit dat het lichaam programmeerbaar is als een computer. Negatieve ervaringen, trauma's en onopgeloste conflicten zetten zich vast in het geheugen van onze cellen en veroorzaken ziekten. Wanneer de achterliggende oorzaak van de ziekte aan het licht komt, kun je deze herinnering ook op celniveau loslaten.Wanneer je bedenkt dat lichaamscellen voortdurend worden vernieuwd, dan moet er wel informatie worden doorgegeven van de oude op de nieuwe cel. De cellen van de lever worden, volgens Chopra, iedere zes weken vervangen. Als je in januari leverkanker ontwikkelt, is het vreemd dat je dat in februari nog steeds hebt; je lever heeft zich immers compleet vernieuwd. De ziekmakende informatie wordt blijkbaar steeds opnieuw doorgegeven. Een langdurige ziekte is dus niet een passief, maar een weliswaar onbewust actief proces: ze wordt voortdurend gerecreeerd. Als wij onszelf al niet ziek maken, dan houden wij onszelf wel ziek. Dokter Michael Ryce, auteur van Why is This Happening to Me Again, gaat ervan uit dat zeker negentig procent van de energie die ons ter beschikking staat, wordt gebruikt om onopgeloste zaken in ons lichaamsgeheugen op te slaan. Dit zelfde mechanisme verklaart ook de zogenaamde spontane genezingen: wanneer wij onze gesteldheid kunnen veranderen ofwel de herinnering loslaten dan stopt de ziekmakende informatiestroom en kan het lichaam zich binnen weken herstellen. Studie van dit type patient laat keer op keer zien, dat het mensen zijn die hun ziekte niet lijdzaam ondergingen, maar moeite deden om het signaal van de ziekte te interpreteren en daadwerkelijk stappen namen om hun denktrend en situatie te veranderen. Voor veel van hen was de ziekte achteraf gezien een zegen. Het dwong hen om ziekmakende mechanismen onder ogen te zien en los te laten. De heling die plaats had, reikte veel verder dan het genezen van kanker.